Niewidzialna i literalna obecność Chrystusa „na ziemi” czy obecność „w niebie” i „zwrócenie jego uwagi na sprawy ziemskie”?

---

C. T. Russell i Towarzystwo Strażnica, gdy jeszcze nauczano o obecności Chrystusa od roku 1874, twierdzili, że to było przyjście „na ziemię”.

Jednak w roku 1927 J. F. Rutherford zmienił tę koncepcję, twierdząc, że od roku 1874 Chrystus zainteresował się tylko naszym globem i swymi wiernymi, nie przybywając osobiście na naszą planetę. Tak naucza się w Towarzystwie Strażnica do dziś, tylko że zmieniono z czasem rok 1874 na rok 1914.

Literalna, choć niewidzialna, obecność Chrystusa „na ziemi”

Początkowo, jak wspomnieliśmy, Towarzystwo Strażnica przez długie lata uczyło o literalnej niewidzialnej obecności Jezusa „na ziemi” od roku 1874. Oto kilka przykładowych tekstów:

„Obecność naszego Pana na ziemi rozpoczęła się od roku 1874 i trwać będzie aż do końca wieku Tysiąclecia. Wyraz parousia, obecność nie odnosi się jedynie do początku Tysiąclecia, lecz obecność Chrystusa i jego Kościoła trwać będzie przez całe tysiąc lat” (Świtanie Dnia Sądnego 1908 s. 95; ed. 1917 s. 74).

„Wiara nasza, że Królestwo zaczęło się czyli weszło we władzę w kwietniu 1878 roku opiera się na tej samej podstawie co i nasza wiara w to, że Pan nasz zaczął być obecnym na ziemi w październiku 1874 roku i że w tym samym czasie rozpoczęło się żniwo” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 258).

„Pan Jezus obecny teraz na ziemi, objął osobiście swoje panowanie” (Strażnica 15.05 1922 s. 157).

„Pan Jezus jest teraz niewidzialnie na ziemi, ustanawiając swoje królestwo” (Strażnica 01.12 1922 s. 371).

„Parousia naszego Pana, (obecność na ziemi) rozpoczęła się od roku 1874 i trwać będzie aż do końca wieku Tysiąclecia. Wyraz ten parousia, nie odnosi się jedynie do tego małego okresu obecności w początkach Tysiąclecia, lecz parousia Chrystusa i jego Kościoła trwać będzie całe tysiąc lat” (Co mówi Pismo Święte o powrocie naszego Pana? – Jego parousia, epifania i apokalupsis 1920, 1923 s. 59 [ang. 1900, 1914 s. 65]).

„Prawda, że ZŁOTY WIEK popiera to, że Jezus Chrystus powrócił na ziemię w 1874 roku, i że Jego królestwo na naszych oczach jest budowane” (ang. Złoty Wiek 25.03 1925 s. 407).

„Stosując tą samą regułę, dzień za rok, 1335 dni po R. P. 539 sprowadza nas do R. P. 1874, w którym to czasie, według chronologii biblijnej, Pan po raz wtóry przyszedł na ziemię. (...) Czas obecności naszego Pana datuje się od R. P. 1874, jak powyżej udowodniono” (Harfa Boża 1921 s. 238-239).

Jeszcze w edycji z roku 1930, w cytowanej książce pt. Harfa Boża, nadal tak uczono, jak we wcześniejszych nakładach z roku 1921, 1924, 1925 i 1929.

Porównajmy tu też dwa prawie identyczne fragmenty. Jeden z tomu pt. Harfa Boża (1921), a drugi z przytaczanego dzieła pt. Stworzenie (1928 [ang. 1927]).

Harfa Boża 1921	Stworzenie 1928
„Stosując tą samą regułę, dzień za rok, 1335 dni po R. P. 539 sprowadza nas do R. P. 1874, w którym to czasie, według chronologii biblijnej, Pan po raz wtóry przyszedł na ziemię” (s. 238-239).	„Stosując tę samą regułę, mianowicie dzień za rok, 1335 dni od r. P. 539 przywodzą nas do r. P. 1874, w którym to czasie, według chronologii biblijnej, zaznaczyła się wtóra obecność naszego Pana” (s. 341-342).

Widzimy tu, że w drugim tekście nie znajdujemy już słów „przyszedł na ziemię”, bo publikacja ta właśnie zmieniała dawną naukę.

Zwrócenie uwagi na ziemię, a nie powrót na nią

Oto słowa z publikacji, która w roku 1927 wprowadzała nową wykładnię o tym, że Chrystus nie powrócił na ziemię w roku 1874, tylko się nią wtedy szczególnie zainteresował:

„Obecność Pańska była trudna do wytłumaczenia, a tem bardziej trudniejsza do czystego wyrozumienia. Wielu pracowało pod mniemaniem, że Pan Jezus musi być obecny osobiście w sąsiedztwie naszej ziemi. Takie mniemanie jest nierozsądne. Odległość w tym względzie nie może być przeszkodą dla Pana. On może przebywać w Plejadach i kierować sprawami na ziemi tak samo, jakby się na niej znajdował. My rozumiemy, że obecność Pańska poczęła się objawiać około roku 1874; że On objął Swą władzę i moc i rozpoczął panowanie w roku 1914; i że On przyszedł do Swej świątyni w roku 1918. Ktoś w swem zamieszaniu się zapytał: »Czy Pan przyszedł na ziemię w roku 1874 i znowu musiał wracać do nieba w celu zrzucenia djabelskiej organizacji i znowu powracać w roku 1914, odejść powtóre i znowu powrócić w roku 1918?« Rzeczywiście nie. Nie byłoby żadnej potrzeby postępować w ten sposób” (Strażnica 01.07 1927 s. 195 [ang. 01.06 1927 s. 163]).

„Pismo Święte wykazuje, że obecność Pańska rozpoczęła się około roku 1874. To był czas, w który On począł zwracać Swą uwagę do przygotowania swych świętych i przywrócenia im prawdy, a także przygotowywał się na strącenie Djabła. Podczas wykonywania tego dzieła, Pan Jezus znajdował się po prawicy Jehowy Boga, a równocześnie obecny na ziemi, ponieważ kierował sprawami Swego kościoła (...) Koniec świata nadszedł w roku 1914. Jezus wtedy był obecny, a nawet był obecny od roku 1874” (Strażnica 01.07 1927 s. 196 [ang. 01.06 1927 s. 163-164]).

„Przez ten okres czasu, Jezus Chrystus musiał być obecny. Ta obecność jednak nie oznacza, że On musiał pozostawić niebiosa, a być na ziemi; lecz jak wynika jest widocznem, że tylko Jego uwaga była zwrócona w celu wybrania Jego prawdziwych naśladowców, oraz w przygotowaniu warunków do objęcia spraw światowych. Dowody biblijne świadczą, że okres Jego obecności, czyli dzień przygotowania Pańskiego, rozpoczął się w roku 1874; i trwa nadal. Zatem wtóre przyjście Pańskie rozpoczęło się w roku 1874...” (Stworzenie 1928 [ang. 1927] s. 327-328).

Później, już po odrzuceniu roku 1874, Towarzystwo Strażnica nadal zachowało swoją koncepcję paruzji, jako „zwrócenie uwagi” na ziemię, ale już od roku 1914. Oto przykłady z niedawnych publikacji:

„Rok 1914 znamionuje przeto powrót Chrystusa. (...) Powrót jego odnosi się zatem szczególnie do zwrócenia jego uwagi na sprawy ziemskie” (Co jest prawda? 1932 s. 47-48; Złoty Wiek 15.01 1933 s. 27).

„Dalszy dowód na to, że Chrystus miał działać w roli Króla i być »obecny« w sensie zwracania uwagi na sprawy ziemskie oraz sprawowania tu królewskiej władzy, znajdujemy także w innym obrazie...” (Strażnica Rok XCVI [1975] Nr 17 s. 21).

„(...) powrót Chrystusa nie oznacza literalnego powrotu na ziemię. Oznacza raczej rozpoczęcie królowania nad ziemią i zwrócenie na nią szczególnej uwagi. Nie musi w tym celu opuszczać swego niebiańskiego tronu i literalnie schodzić na ziemię. (...) z Biblii wynika, że w roku 1914 n.e. nastał wyznaczony przez Boga czas, żeby Chrystus powrócił i zaczął panować” (Będziesz mógł żyć wiecznie na ziemi 1984 s. 146-147).

„Ponadto z czasem zrozumieli, iż właśnie w roku 1914 rozpoczęła się niewidzialna obecność Chrystusa, która nie oznacza jednak, że powrócił osobiście w pobliże ziemi (choćby niewidzialnie), lecz że skierował na nią uwagę jako panujący Król” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 137).

„Przyjście Jezusa nie musi oznaczać, że on się gdzieś fizycznie przemieszcza. Przychodzi raczej w tym sensie, że zaczyna zwracać szczególną uwagę na ludzkość lub swoich naśladowców, między innymi po to, by ich osądzić. W ten właśnie sposób przyszedł w roku 1914, kiedy wstąpił na tron i zaczął być obecny jako Król” (Strażnica Nr 5, 2004 s. 16).

Widzimy z powyższego, że Towarzystwo Strażnica miało aż trzy różne nauki dotyczące niewidzialnej paruzji Chrystusa:

obecność literalna na ziemi, choć niewidzialna, od roku 1874;

obecność w niebie i zwrócenie uwagi na ziemię od roku 1874;

obecność w niebie i zwrócenie uwagi na ziemię od roku 1914.

Ciekawe jest to, że jeszcze w roku 1928, jakby z rozpędu, padła przynajmniej jeden raz wypowiedź o „nawiedzeniu naszej ziemi”:

„»Co jest znakiem obecności (parousia) twojej i dokonania świata?« Jezus odpowiedział w wierszu 7-ym, wskazując na czas, który nawiedził naszą ziemię od roku 1914...” (Złoty Wiek 01.08 1928 s. 229).

---

Autor: Piotr Andryszczak
© 2007