Różne metody wyliczania roku 1874

Autor: Włodzimierz Bednarski,
"Jak w Towarzystwie Strażnica 'rodziła się' koncepcja niewidzialnego
przyjścia Chrystusa i nauka o roku 1914"

Różne metody wyliczania roku 1874

W książce pt. Rok 1925 i Miliony ludzi z obecnie żyjących nigdy nie umrą! (2015) pokazałem kilka metod, które stosowało Towarzystwo Strażnica dla wyliczenia roku 1925. Miało to uwiarygodnić tę datę i wydarzenia, których oczekiwano.

Patrz https://piotrandryszczak.pl/rok-1925-i-miliony-z-obecnie-zyjacych-nie-umra-3.html (rozdział Inne metody wyliczenia roku 1925).

Motywowano to nawet Biblią, że na podstawie „dwóch albo trzech świadków” (Mt 18:16) trzeba budować koncepcje. Powoływano się też na teksty Pwt 17:6, 2Kor 13:1 i 1Tm 5:19, w których mowa jest o „dwóch lub trzech świadkach”.

Identycznie postępowano wtedy, gdy wyliczano i przedstawiano rok 1914, a przede wszystkim wcześniej rok 1874.

Podajemy poniżej kilkanaście metod wyliczania roku 1874, choć skupiamy się prawie wyłącznie na Wykładach Pisma Świętego C. T. Russella, bo są one ogólnodostępne, tak po angielsku, jak i po polsku. W dalszej części naszego opracowania omawiamy wyliczenia dotyczące roku 1914.

Dodanie 30 lat do roku 1844

Wspomnieliśmy powyżej, że pierwotnie rok 1874 wyliczono dodając do roku 1844 okres 30 lat. Było to bardzo proste:

1843/1844 r. + 30 lat = 1873/1874 r.

Rok 1844 w nowej interpretacji był odpowiednikiem roku narodzenia się Jezusa (Jego objawienia się niepostrzeżenie dla świata).

30 lat, to czas ukrytej działalności Jezusa.

Rok 1874 był odpowiednikiem objawienia się Jezusa przy chrzcie (w wieku 30 lat).

C. T. Russell tak to skomentował:

„Wielu zapewne wie o nieudanem oczekiwaniu brata Millera. Chrystus Pan nie przyszedł w roku 1844, ziemia nie została spalona ogniem, jak się tego sam spodziewał i innych o tem nauczał, a co było wielkiem zawodem. (...) Mówimy iż sprowadziło to zamierzony skutek, bo bezwątpienia ręka Boża kierowała tą sprawą. Sprawa ta nietylko odpowiada pierwszemu przyjściu naszego Pana, gdy się narodził, gdy przyszli mędrcy ze Wschodu, i gdy »lud oczekiwał« Go (Mat. 2:1, 2, Łuk. 3:15) ale odpowiada i czasowi, akurat na trzydzieści lat przed namaszczeniem Go na Mesyasza w Jego trzydziestym roku życia. Ten ruch »Millerowski« (tak nazwany z przekąsem), sprowadził błogosławieństwo dla dzieci Bożych, mających w tej sprawie udział, bo spowodował większe i gorliwsze badanie Pisma Świętego ponad tradycyę ludzką...” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 84-85).

„Garstka wiernych poznała w ten sposób Słowo prawdy i napełniona jej duchem oraz oczyszczona i ostatecznie oddzielona od świata pozbyła się dumy, a nauczona karności z roku 1844, doszła do pokornego poznania Boga. Przepowiedziane trzydziestoletnie oczekiwanie wyrobiło w nich świętą cierpliwość, pokorę i poddanie się, aż wreszcie oczekujący otrzymali przy końcu »1335 dni« (1874, przygotowanie do żniwa) [w ang. 1891 s. 123: „czas żniwa” – (1874, harvest time)] wesołą nowinę i ponieśli ją do całej klasy świątnicowej, głosząc: »Oto Oblubieniec!«” (jw. s. 127-128).

„Ruch ten doszedł do najwyższego rozwoju w R. P. 1844, czyli trzydzieści lat przed rokiem, w którym aktualnie przyszedł po raz wtóry Chrystus, jako Oblubieniec i jako Żniwiarz, jak o tem poucza nas badanie Jubileuszów” (Nadszedł Czas 1919 [ang. 1889] s. 268).

Odwoływano się też do 10 dziewic z przypowieści Jezusa. Rok 1874 był, po 30 latach zwłoki od roku 1844, czasem powrotu Chrystusa (symbol związany z dziewicami oczekujących na Pana – Mt 25), co opisaliśmy w jednym z rozdziałów.

Oto komentarz C. T. Russella do tej kwestii:

„(...) co doprowadziło do wielkiego ruchu z roku 1844, znanego jako ruch Wtórego Przyjścia, kiedy stosownie do przepowiedni naszego Pana mądre panny wyszły naprzeciw Oblubieńca, na trzydzieści lat przed Jego aktualnem przyjściem. Widzieliśmy spełnienie się przepowiedzianego opóźnienia; i przez piętnaście lat rozlegało się wołanie o północy: »Oto Oblubieniec!« Wskazaliśmy na specyalnie radosne 1,335 dni, podające rok 1874, jako dokładną datę powrotu naszego Pana” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 346-347).

„Wtóre przyjście było obwieszczone w 1844 roku na 30 lat przed aktualnem Jego przyjściem” (Nadszedł Czas 1919 [ang. 1889] s. 277).

Dodanie okresu 1841,5 lat do roku 33 po Chr.

N. Barbour wskazywał na rok 1874 poprzez dodanie okresu 1841,5 lat do roku 33 po Chr.:

And from the death of Christ, in the spring of A. D. 33, 1841 and a half years bring us to the autumn of 1874; when, according to the Jubilee cycles, Christ left the Holy Place to which add three and a half years for His personal work in establishing the kingdom, and, as before, we have 1845 years, ending in the spring of 1878 (ang. Zwiastun Poranka czerwiec 1875 s. 6).

Później o takim samym okresie pisał C. T. Russell:

„(...) od śmierci Jakuba (Izraela) do chrztu Chrystusa – początku ich żniwa – wynosi 1841 i 1/2 roku, a analogie pokazują, że żniwo tego wieku i obecność Chrystusa (duchowe ciało) miały rozpocząć się jesienią 1874 roku, czyli 1841 i 1/2 roku od wiosny A. D. 33, kiedy Jezus (nasz Izrael) umarł” (ang. Strażnica listopad 1879 s. 46 [reprint]).

Patrz też Co mówi Pismo Święte o powrocie naszego Pana? – Jego parousia, epifania i apokalupsis 1920, 1923 s. 29 [ang. 1900, 1914 s. 32] (cytat w podrozdziale Złożone dodawanie różnych lat i okresów).

6000 lat od stworzenia Adama doprowadza do roku 1874

Jedną z pierwszych metod wyliczenia roku 1874 było wyznaczenie roku stworzenia Adama i dodanie do niego 6000 lat, co miało wskazywać na powrót Chrystusa w roku 1873 lub 1874. Tę metodę liczenia stosował N. Barbour, a przed nim inni (Bowen, Elliot), co pokazaliśmy wcześniej. Tu zaś ukazujemy, że tak samo rozumował i uczył C. T. Russell:

„W tym rozdziale przedstawiamy świadectwa Biblijne, które wykazują, iż od stworzenia Adama do roku 1872, upłynęło 6000 lat; i że od tego czasu, weszliśmy już w siódmy tysiąc lat (Tysiąclecie Chrystusa)” (Nadszedł Czas 1919 [ang. 1889] s. 35).

„Nie ulega wątpliwości, że Ten sam Wszystko – wiedzący, Który pouczył nas za pośrednictwem Chronologii, że sześć tysięcy lat od stworzenia Adama ukończyło się R. P. 1872 i że siódmy tysiąc, Wiek Tysiąclecia, rozpoczął się wówczas, Ten sam, który przez cykle Jubileuszowe pouczył nas, że Pan nasz będzie obecny i zacznie Czasy Restytucji w jesieni roku 1874, oraz Ten sam, Który wykazał nam za pośrednictwem Czasów Pogan, że rzeczy te nie nastaną gwałtownie, lecz stopniowo przeprowadzone będą w ciągu czterdziestu lat...” (jw. s. 271).

Aby uregulować różnicę czasu między rokiem 1872, 1873 i 1874 powoływano się na moment popełnienia grzechu przez Adama i Ewę, od którego należało liczyć 6000 lat, doprowadzających do roku 1874:

„Adam i Ewa spędzili jakiś czas razem, zanim popełnili grzech. Jak długim był ten czas ich bezgrzesznego pobytu nie mamy informacyi, ale przypuszczenie, że trwał dwa lata nie jest dalekie od prawdopodobieństwa” (Przyjdź Królestwo Twoje” 1919 [ang. 1891] s. 132).

Dodanie 75 lat do roku 1799

C. T. Russell nauczał też, że należy do roku 1799, początku czasu końca, dodać 75 lat by otrzymać rok 1874, który jest czasem powrotu Chrystusa:

„Było dalej pokazane, że właściwe wyrozumienie widzenia miało być dalekiem od samej zupełności, miało być niedostatecznem w niektórych głównych zarysach, aż dopiero w 45 lat później (1290+45, — 1335, czyli 75 lat po rozpoczęciu się czasu ostatecznego w roku 1799 (1260+75 — 1335). (...) Doliczając do roku 539, 1290 Dni symbolicznych, to otrzymujemy datę 1829, zaś 1335 dni, otrzymujemy rok 1874. Niech czytelnik zauważy, z jaką akuratnością daty te zaznaczone...” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 83).

Być może w tym wypadku pierwszą znaną datą był rok 1799, choć C. T. Russell uczył wcześniej o roku 1798, bo znany był on jeszcze zanim wyznaczono rok 1874. Jednak rok 1798 nie nadawał się do wyznaczenia roku powrotu Chrystusa, bo po dodaniu 75 lat wskazywał na rok 1873, a nie 1874 czy 1875.

Trzeba tu dodać, że samo nastanie „czasu końca” (od 1799 r.) było warunkiem odkrycia roku 1874 i powrotu Chrystusa:

„Typowe Jubileuszowe cykle wskazują na R. P. 1874 jako na datę powrotu naszego Pana; a jednak data ta była tak mądrze ukryta, że odkrycie jej stało się możliwem dopiero gdy nastał »Czas Końca«” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 130).

Prorocy, Zakon i wiara gwarantem roku 1874

Prócz wyliczeń na uzasadnienie niewidzialnego powrotu Pana w roku 1874 odwoływano się do ogólnie pojętego „Zakonu i Proroctwa” oraz „wiary”:

„Podwójne świadectwo Zakonu i Proroctwa upewnia nas, że błąd nie mógł zakraść się, i przeto twierdzimy, iż r. 1875 (począwszy od Października, R. P. 1874) jest właściwą datą rozpoczęcia się Restytucyi i obecności naszego Pana, którego niebiosa obejmowały do owego czasu” (Nadszedł Czas 1919 [ang. 1889] s. 215).

„Wiara nasza, że Królestwo zaczęło się czyli weszło we władzę w kwietniu 1878 roku opiera się na tej samej podstawie co i nasza wiara w to, że Pan nasz zaczął być obecnym na ziemi w październiku 1874 roku i że w tym samym czasie rozpoczęło się żniwo” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 258).

„Nasz Pan, postanowiony Król, jest już obecnym od Października R. P. 1874, według świadectwa proroków, dla tych, co mają uszy ku słuchaniu” (Walka Armagieddonu 1919 [ang. 1897] s. 767).

Dodanie 1335 lat do roku 539

C. T. Russell nauczał też, że 1335 dni z tekstu Dn 12:12 to 1335 lat, liczone od roku 539 do roku 1874, który jest czasem powrotu Chrystusa:

Dodanie 2500 lat do roku 625 przed Chr.

Specyficzną i zarazem prostą metodą, by otrzymać rok 1874 było dodanie do roku 625 przed Chr. okresu 2500 lat:

„(...) znajdujemy, że wypełnienie się figuralnego Jubileuszu czyli Wielkiego Jubileuszu, powinno się było zacząć w Październiku 1874 r. Tak więc biorąc 625 lat przed Chrystusem i 1875 lat, po Chrystusie stanowi 2.520* licząc w to i rok Jubileuszowy, przeto w Październiku z końcem roku 1873 według żydowskiego obrządku przypada prawdziwy Jubileusz, nie rok jeden, jak to bywało poprzednio lecz 1000 lat.

Pilni badacze zauważą zgodność dat i cechę wydarzeń spodziewanych, co w naszych poprzednich badaniach, 1 i 2 pokazały nam tą samą datę, to jest, że Październik 1874 był czasem podgotówki do »Żniw« Wieku Ewangelii i właściwym czasem na obecność Chrystusa jako Głównego Żniwiarza” (Co mówi Pismo Święte o powrocie naszego Pana? – Jego parousia, epifania i apokalupsis 1920, 1923 [ang. 1900] s. 31 [*Tekst polski zawiera błąd podając: 2.520; powinno być: 2.500, jak podano w tekście angielskim z roku 1900 i 1914 na s. 34]).

Por. te same słowa: Świtanie Dnia Sądnego 1908 s. 64 – „Tak więc 625 lat przed Ch. i 1875 stanowi 2500 licząc w to i rok Jubileuszowy, przeto z końcem roku 1874 (Żydowskiego obrządku w Październiku) przypada prawdziwy Jubileusz” (patrz też wydanie z roku 1917 s. 48).

Dodanie 3449 lat do roku 1575 przed Chr.

C. T. Russell wyliczał również datę powrotu Chrystusa poprzez cykle jubileuszowe. Dodawał po prostu do roku 1575 przed Chr. okres 3449 lat i otrzymywał rok 1874. Było to już bardziej skomplikowanym obliczeniem, które niewielu badaczy umiałoby z pamięci odtworzyć:

„Zaczynamy obliczać od wejścia Izraela do ziemi Chananejskiej, aby dowiedzieć się kiedy Jubileusze miały się skończyć. I tak:

19 Cykli z Jubileuszami (50 lat każdy) = 950 lat

51 Cykli bez Jubileuszów (49 lat każdy) = 2499 lat

70 Cykli przeto obejmuje peryod 3449 lat.

Peryod ten 3449 lat rozpoczynający się od wejścia do Chanaan [1575 r. przed Chr.], kończy się w Październiku, R. P. 1874 (...).

Okres 70-ciu cykli, jak powyżej wykazano, od rozpoczęcia się porządku Jubileuszowego po wejściu do ziemi Chananejskiej, aż do pozafigury, Wielkiego Jubileuszu czyli Restytucyi, skończył się w Październiku, R. P. 1874” (Nadszedł Czas 1919 [ang. 1889] s. 213-214).

„Wielki, pozafiguralny Jubileusz, Czasy Restytucyi za wszystkie rzeczy, rozpoczął się w roku 1874, kiedy to zaczęła się obecność Wielkiego Przywróciciela” (jw. s. 413).

Patrz też jw. strony 191-220, gdzie opisano szczegółowo kwestię powyższego wyliczenia.

Dodanie 5000 lat do roku 3126 przed Chr.

W roku 1904 C. T. Russell wymienił „nowy element” (tak to nazwał) potwierdzający rok 1874, a więc powrót Chrystusa.

Przedstawił on wykres, na którym ukazano dwa okresy po 2500 lat (50 x 50 lat), czyli razem 5000 lat. Pierwsze 2500 lat zaczęło się w roku 3126 przed Chr., a zakończyło się w roku 625 przed Chr. Drugie 2500 lat zaczęło się w tymże roku 625 przed Chr., a zakończyło się w roku 1874 (patrz ang. Strażnica 15.11 1904 s. 3460 [reprint]).

Dodatkowo wyznaczył on dwa Tysiąclecia.

Jedno Adamowe, od roku 3126 przed Chr. do roku 4126 przed Chr.

Drugie Jezusowe, rozpoczęte w roku 1874, a kończące się pełnym okresem 7000 lat od grzechu Adama. To znaczy okres ten miał zakończyć się w roku 2874.

Oczywiście całe to dowodzenie, dotyczące roku 1874, upadło z czasem, gdy odrzucono naukę C. T. Russella o roku 4126 przed Chr. i inne elementy chronologiczne.

Widzimy, że pastor Russell dodawał do różnych lat najrozmaitsze okresy, aby ukazać rok 1874. Dodawał różną liczbę lat do:

roku 4128 (4126) przed Chr.,

roku 3126 przed Chr.,

roku 1575 przed Chr.,

roku 625 przed Chr.,

roku 539 po Chr.,

roku 1799 po Chr.,

roku 1844 po Chr.

Prawie wszystkie te dodawania do lat przed Chrystusem okazały się z czasem błędne, gdyż Towarzystwo Strażnica zmieniło całą swoją chronologię o ponad 100 lat:

„Później, w latach 1935-1944, ponowne przeanalizowanie całej chronologii biblijnej ujawniło, iż o przeszło cały wiek wypaczyło ją niewłaściwe tłumaczenie Dziejów Apostolskich 13:19, 20 (...) a także inne czynniki” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 632-633).

„Zgodnie z opracowaną wkrótce potem chronologią biblijną uważano, że 6000 lat istnienia człowieka na ziemi upłynęło w roku 1872, podczas gdy 6000 lat grzechu człowieka zakończyło się w roku 1874 i wtedy też rozpoczęło się siódme tysiąclecie. Sądzono, iż od października roku 1874 trwa obecność Chrystusa (...) Stworzenie człowieka umieszczono w roku 4128, a wystąpienie grzechu w roku 4126 p.n.e. (...) Wydana przez Towarzystwo Strażnica w roku 1943 książka »Prawda was wyswobodzi« zawierała chronologię, w której usunięto z okresu sędziów owe nieistniejące dodatkowe 100 lat, wobec czego koniec 6000 lat istnienia człowieka przypadł na lata siedemdziesiąte obecnego stulecia. Ustaliła też początek obecności Chrystusa na rok 1914 n.e., a nie 1874” (Strażnica Rok XCVI [1975] Nr 21 s. 16).

Jesień 29 roku n.e. odpowiednikiem 1874 roku n.e.

Towarzystwo Strażnica wspomina dziś, że powoływano się na analogię, o której pisaliśmy wcześniej, że czas chrztu Jezusa i objawienia się wtedy światu był zapowiedzią objawienia się Chrystusa w swym powrocie w roku 1874:

„Stąd też wysnuli jeszcze jeden wniosek – skoro chrzest i namaszczenie Jezusa jesienią 29 roku n.e. odpowiadają początkowi jego niewidzialnej obecności w roku 1874, to jego wjazd do Jeruzalem w charakterze Króla wiosną 33 roku n.e. wskazywałby, iż objął władzę jako Król w niebie na wiosnę roku 1878. Badacze spodziewali się otrzymać wówczas nagrodę niebiańską. Kiedy tak się nie stało, doszli do przekonania, że jeśli namaszczonym naśladowcom Jezusa ma przypaść razem z nim udział w Królestwie, więc musiało się wtedy rozpocząć zmartwychwstanie do życia duchowego dla tych, którzy zasnęli w śmierci” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 632).

Nawoływanie „roztropnych panien” przez 15 lat przed rokiem 1874

Specyficzną metodą wyznaczenia roku 1874 było odwoływanie się do ‘roztropnych badaczy’, którzy przez ostatnie 15 lat przed rokiem 1874 czuwali dzięki własnym spekulacjom wyliczeniowym:

Wynalazki potwierdzające powrót Chrystusa w roku 1874

C. T. Russell na potwierdzenie roku 1874 i obecności Chrystusa przywoływał mnóstwo wynalazków z tego czasu. Oto przykładowe teksty z jego publikacji:

„Przysłowie żydowskie z ostatnich lat powiada: – »Kiedy kolej dosięgnie Jeruzalemu, Mesyasz przyjdzie«; a przysłowie to zgadza się z symbolicznem przedstawieniem kolei przez proroków Nahuma (2:3-5) i Izajasza (66:20). I faktycznie przysłowie to nie daleko odbiegło od prawdy, gdyż kolej dosięgnie Jeruzalem, »w dzień potykania Jego« – w czasie obecności Mesyasza.” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919 [ang. 1891] s. 304).

„Pomiędzy wielkimi wynalazkami naszych czasów znajduje się maszyna do pisania. Pojawiła się ona na rynku dokładnie 40 lat temu, w 1874 roku, jako towar handlowy i pożyteczne udogodnienie po siedmiu latach procesu rozwoju. Biblia, jak wierzymy, wskazuje na ten sam rok 1874 jako początek Żniwa obecnego Wieku Ewangelii. Jakże cudowne było to 40 lat! Jakież wspaniałe błogosławieństwa stały się udziałem ludzkości w tym okresie! Jakże dobitnymi są one dowodami na to, że rozpoczyna się nowa epoka, o której Biblia naucza, że miała się właśnie w tym czasie rozpocząć. Zwróćcie uwagę na niektóre z wielkich wynalazków, jak telefon, światło elektryczne, tramwaje, udoskonalona prasa drukarska, tani papier z miazgi drzewnej, linotyp i monotyp, silnik spalinowy, samochód, samolot, gramofon, film oraz setki innych usprawnień itp. itd., nie mówiąc już o telegrafie bezprzewodowym” (ang. Strażnica 15.04 1915 s. 5674 [reprint]).

„Zamieszczona tu chronologia biblijna wykazuje jasno, że skończyły się już sześć wielkich, tysiącletnich Dni, jakie zaczęły się od Adama, oraz że nastaje teraz Siódmy Wielki Dzień, tysiąc lat Panowania Chrystusa, począwszy od R. P. 1873. Wypadki owych 43 lat, które według wskazówek tego tomu oznaczają początek tego siódmego tysiąclecia, zgadzają się zupełnie z proroctwami biblijnemi, jak to przy czytaniu znajdziecie. W ciągu tych 43 lat dokonano prawie wszystkich nowoczesnych wynalazków. Maszyna do szycia, jeden z pierwszych ważniejszych wynalazków, zbudowana została 43 lata temu [od daty wydania tego tomu w języku angielskim]. Od tego czasu mamy liczne wynalazki w zakresie maszyn i narzędzi, udogodnień fabrycznych, handlowych i domowych, a wszystko w obfitości i tanio – chociaż są to tylko ludzkie wynalazki. Wynalazki te skróciły godziny pracy i zmniejszyły pracę »w pocie czoła«, o czem wspomina Biblia, jako nieodłącznym skutku przekleństwa” (Nadszedł Czas 1919 s. I-II [słowa z Przedmowy Autora z 1 października 1916 r.]).

Patrz też Pastor Russell’s Sermons 1917 s. 792-793; tekst polski według Kazania Pastora Russella 2012 s. 792, wyd. „Straż”, Białogard.

Później J. F. Rutherford rozszerzył argumentację ‘wynalazkową’ dla potwierdzenia obecności Chrystusa w roku 1874 (patrz Harfa Boża 1921, 1930 s. 243; Stworzenie 1928 s. 340-341; por. Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917] s. 325).

Wielka Piramida potwierdzająca swymi 1874 łokciami powrót Chrystusa

Jak pisaliśmy wcześniej, od co najmniej 1875 roku N. Barbour włączał Wielką Piramidę do argumentacji dotyczącej powrotu Chrystusa w roku 1874. Wcześniej robili to inni, a do nich dołączył także C. T. Russell:

„Dwa inne sposoby, w których Piramida potwierdza Pismo Święte są takie: Na szczycie »wielkiej galerii« – tam gdzie ona mierzy 1874 łokcie, jest otwór lub przejście, które zdaje się mówić, że coś mogłoby tamtędy wyjść lub wejść. Przez jakiś czas myśleliśmy, że może to przedstawiać »przemianę« lub porwanie Kościoła jako duchowych istot; lecz to musiałoby się stać w 1874 roku, a wtedy żadne przeniesienie nie miało miejsca; zatem to musi oznaczać coś innego. Wydaje się nam teraz rzeczą bardzo prostą i jasną, że otwarcie nie może oznaczać niczego innego jak tylko to, czego nauczali nas Prorocy, mianowicie: że tam przybył Oblubieniec jako istota duchowa. To pasuje, podobnie jak wszystkie pozostałe części tej wspaniałej budowli pasują do Słowa i z nim harmonizują” (ang. Strażnica maj 1881 s. 225 [reprint]).

Interesujące jest to, że jeden z pomiarów Wielkiej Piramidy tak z czasem poprawiono, że choć wcześniej potwierdzał on rok 1874, to po nowemu był gwarantem dla roku 1914. Dokonano tego w tym samym tomie Wykładów:

„Następnie mierząc (...) znajdujemy 3416 cali, które wyobrażają 3416 lat od pierwszej daty, to jest od roku 1542 przed Chrystusem. Obliczenie to wykazuje, że rok 1874 zaznacza początek okresu czasu wielkiego ucisku; bo 1542 przed Chrystusem i 1874 A. D. równa się 3416. Tym sposobem Piramida świadczy, że koniec roku 1874 jest chronologicznym początkiem czasu ucisku, jaki nie był odkąd narody istnieją i podobnego więcej nie będzie” (Przyjdź Królestwo Twoje edycja angielska 1898 s. 342; 1891 s. 336).

„Następnie mierząc (...) znajdujemy 3457 cali, które wyobrażają 3457 lat od pierwszej daty, to jest od roku 1542 przed Chrystusem. Obliczenie to wykazuje, że rok 1915 zaznacza początek okresu czasu wielkiego ucisku; bo 1542 przed Chrystusem i 1915 A. D. równa się 3457. Tym sposobem, Wielka Piramida świadczy, że koniec roku 1914 jest początkiem czasu ucisku, jaki nie był odkąd narody [istnieją] i podobnego więcej nie będzie” (Przyjdź Królestwo Twoje edycja polska 1919 s. 387; por. edycja angielska 1911, 1912 s. 342).

Widzimy więc, że w miarę narastania wątpliwości u uczniów pastora, czy naprawdę Chrystus powrócił niewidzialne w roku 1874, C. T. Russell tworzył kolejne metody do wyliczenia tej daty. Wielość ich miała zapewniać uczniów o prawdziwości poprzednich wyliczeń odziedziczonych po N. Barbourze i jego przyjaciołach.

Trzeba jednak tutaj zrozumieć pastora Russella, który tak wiele wyliczeń przedstawiał dla roku 1874. Jeśli bowiem coś nie nastąpiło „widzialnie”, to aby udowodnić „niewidzialność” tego wydarzenia trzeba było wykazać wiele determinacji i pomysłowości. Wszystko to przepadło na początku lat 30. XX wieku, gdy odrzucono rok 1874, na korzyść roku 1914. Dziwne, że Towarzystwo Strażnica w tamtym czasie samo obaliło całą swoją argumentację biblijną i „piramidową” (tę ostatnią już na końcu roku 1928). Przecież rok 1874, ze swoją „niewidzialną obecnością” Pana, był najważniejszym czasem i wydarzeniem w historii ludzkości!

Jak poniżej zauważymy, rok 1874 był przez lata też gwarantem dla roku 1914 i jego wydarzeń oraz służył w kilku metodach do jego wyliczenia.