Działania J. F. Rutherforda w sprawie Żydów i syjonizmu

Autor: Włodzimierz Bednarski,
Kiedy i dlaczego Świadkowie Jehowy odrzucili Żydów i syjonizm?

poprzednia część nastepna część
Działania J. F. Rutherforda w sprawie Żydów i syjonizmu

Tytułem wprowadzenia do tego rozdziału i tematu przytaczamy pewne skrótowe omówienie kilku publikacji Towarzystwa Strażnica. Nadmieniamy, że grupy badaczy Pisma Świętego, które wyodrębniły się w latach 1917-1932 z tej organizacji, nadal uczą tak, jak Russell i początkowo Rutherford, przywołując wspomniany poniżej rok 1948, jako jeden z argumentów na rzecz ich wykładni:

„Po pierwszej wojnie światowej Palestyna została terytorium mandatowym Wielkiej Brytanii, co otworzyło wielu Żydom drogę powrotu. W roku 1948 powstało państwo Izrael. Czy te wydarzenia nie dowodziły, iż Żydzi mieli dostąpić błogosławieństw Bożych? Świadkowie Jehowy przez wiele lat tak właśnie myśleli. W roku 1925 opublikowano 128-stronicową książkę Comfort for the Jews (Pociecha dla Żydów). A w roku 1929 ukazała się atrakcyjnie wydana książka Życie, omawiająca na 360 stronach między innymi Księgę Hioba i przeznaczona głównie dla Żydów. Podjęto spory wysiłek — zwłaszcza w Nowym Jorku – by dotrzeć do nich z tym orędziem mesjanistycznym. Jest rzeczą radosną, iż poszczególne osoby je przyjęły, ale ogół Żydów poszedł śladami swych przodków z I wieku i odrzucił dowody obecności Mesjasza” (Wspaniały finał Objawienia bliski! 1993 s. 118).

J. F. Rutherford przyjął chrzest w Towarzystwie Strażnica w roku 1906, a już w roku 1907 został prawnikiem tej organizacji (korporacji):

„W roku 1906 Joseph F. Rutherford dał się ochrzcić, a rok później został radcą prawnym Towarzystwa Strażnica” (Świadkowie Jehowy głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 67).

Być może w roku 1908 został członkiem zarządu, wtedy gdy z zasiadania w tym gronie zrezygnował S. O. Blunden – Jan. 6, 1908 (ang. Strażnica 01.11 1917 s. 6163 [reprint]). W każdym razie Rutherford był nim w roku 1916, gdy umierał Russell, a w styczniu 1917 roku, wybrano go prezesem.

Powyżej wskazaliśmy, że ten najbardziej znany prawnik Świadków Jehowy współpracował w roku 1910 z Russellem, gdy ten „spotkał się z komitetem pięciu wybitnych Hebrajczyków, a towarzyszył mu brat Rutherford”.

Widać z tego, że od początku swej działalności w Towarzystwie Strażnica Sędzia wciągał się w kontakty z Żydami u boku prezesa Russella.

Co było później?

Poniżej staramy się skrótowo zrelacjonować to, czego Rutherford nauczał o Żydach i syjonizmie oraz co opublikował na ten temat.

Znane jest co najmniej jedno wspomnienie o tym, jak przyszły prezes, jeszcze przed rokiem 1914, namawiał jednego z współwyznawców do głoszenia specjalnie wśród Żydów:

„Był to Max Freschel, z pochodzenia Żyd, który potem zmienił imię i nazwisko na Maxwell Friend. Napisał on: »Kiedy odwiedził nas późniejszy prezes Towarzystwa Strażnica, J. F. Rutherford, zapytał mnie, czy nie zechciałbym się przenieść do Austro-Węgier, aby krzewić dobrą nowinę o mesjańskim Królestwie wśród tamtejszej dość licznej ludności żydowskiej. (...) Chętnie przyjąłem tę sugestię i na początku 1914 roku wyjechałem do Pragi. (...) Potem udałem się do Wiednia. (...) Zaledwie 4 osoby prenumerowały tam Strażnicę. Odwiedzałem je raz po raz, by rozbudzić u nich większe zainteresowanie Słowem Bożym«.” (Strażnica Rok CVIII [1987] Nr 5 s. 26-27).

Następnie, będąc już prezesem Towarzystwa Strażnica (od 1917 r.), kazał poprawić wyliczenia Russella (o 10 lat) i w roku 1917 opublikować książkę, w której obiecywano Żydom Królestwo w Palestynie od roku 1925:

„Nie ulega wątpliwości, że Szatan wierzył, iż Królestwo Tysiąclecia miało nastąpić w roku 1915; wiedział też niewątpliwie, że na siedm lat przed tą datą miało nastąpić zwolnienie więzów nałożonych na złe duchy. Niech będzie co chce, ale widocznem jest, że założenie Królestwa w Palestynie prawdopodobnie nastąpi w roku 1925, w dziesięć lat później, aniżeli obliczaliśmy początkowo” (Dokonana Tajemnica 1925 s. 151; por. edycja ang. 1917 s. 128).

W publikacji tej ukazano wyjątkowe znaczenie syjonizmu w planach Bożych oraz wskazano na szczególne błogosławieństwo dla niego i Żydów:

„[Komentarz do Ez 17:22] Tak mówi Pan Bóg: Jedną z najważniejszych latorośli kościelnictwa jest Judaizm. A więc ustanowię Judaizm. Wezmę w Judaizmie jedną z jego młodych i giętkich dążności – Syjonizm – i zaszczepię go, czyli ustanowię na samym szczycie nadchodzącego Królestwa Bożego – a Żydzi będą rządzić nad ziemską fazą Królestwa, za pośrednictwem zmartwychwstałych, starożytnych patriarchów – Abrahama, Izaaka, Jakóba itd.” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917, 1926] s. 512).

„[Komentarz do Ez 17:24] Wszystkie narody (drzewa) świata (pola) poznają, że Pan poniżył nominalne kościelnictwo, a wywyższył starożytnych patriarchów, że wysuszył »Chrześciaństwo«, a dał życie Syonizmowi i Judaizmowi” (jw. s. 512).

„[Komentarz do Ez 29:21] W czasie Ucisku Bóg uczyni, że władza Żydów urośnie w Syonizmie i obwieści wesołe nowiny Królestwa, obwieszczane w Wykładach Pisma Św. – Izaj. 19:1-25” (jw. s. 585).

Ludźmi Królestwa nasamprzód będą zmartwychwstali Żydzi, postępujący naprzód w Tysiącleciu, lecz którzy w minionych wiekach nie byli poświęceni Bogu i daleko oddaleni od Niego” (jw. s. 672).

Później, siedząc w więzieniu w latach 1918-1919, Rutherford oraz jego współpracownik i współwięzień A. Macmillan, nauczali Żydów o ich powrocie do Palestyny:

„Po pewnym czasie jednak wprowadzono niedzielną szkółkę biblijną, w której więźniów podzielono na różne grupy. Mnie przydzielono grupę około 15 więźniów żydowskich. Brat Rutherford również otrzymał podobną grupę. Zresztą każdemu z nas dano taki przydział. Program kursu opierał się na »Kwartalniku lekcji niedzielnych«. Nasze wykłady zaczęły się od Abrahama oraz obietnic danych jemu, a potem Izaakowi i Jakubowi. Bardzo mi to odpowiadało. Pewnego dnia spotkał mnie na dziedzińcu zastępca naczelnika i powiedział: »Macmillan, pańskie lekcje są cudowne. Przysłuchuję się każdej z nich i sądzę, że po pewnym czasie zaprowadzi pan wszystkich tych Żydów do Ziemi Obiecanej.«” (Strażnica Nr 14, 1967 s. 11).

W roku 1920 Rutherford wydał swoją sławną broszurę pt. Miljony ludzi z obecnie żyjących nie umrą!, w której kilka stron poświęcił syjonizmowi (patrz s. 20-26, 73), a którą cytujemy poniżej. Zawiera ona między innymi takie rozdziały:

Podwójna kara Zaczyna się Kończyć (podrozdziały: Łaska Zaczyna Powracać, Syjonizm, Powód Syjonizmu)

Rozwój Syjonizmu (podrozdział Dwójnasób Wypełniony)

Deklaracja „Balfoura”

Cel Syjonizmu

Żydzi Odbudowują Palestynę

„Pobudują też Domy”

 

Ten sam Macmillan został później przez Rutherforda wysłany do Palestyny i to w kluczowym roku 1925, gdy mieli zmartwychwstawać patriarchowie, a następnie wszyscy Żydzi:

„W roku 1925 A. H. Macmillan został wysłany statkiem do Palestyny, ponieważ bardzo interesowano się wówczas rolą Żydów w spełnianiu proroctw biblijnych” (Świadkowie Jehowy głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 142).

„Pięć lat później, w roku 1925, odbyłem z bratem Rutherfordem dalszą podróż po Europie, przy czym dotarłem aż do braci w Polsce. Ponieważ byliśmy zainteresowani głoszeniem dobrej nowiny o Królestwie Bożym wśród Żydów, miałem przyjemność odbyć specjalną podróż do ówczesnej Palestyny. Wyruszyłem tam 12 marca 1925 roku na pokładzie statku »Prezydent Arthur«. Miałem możność przemawiać w Palestynie o zamierzeniach Bożych oraz zwiedzić miejsca, gdzie głosił Jezus” (Strażnica Nr 14, 1967 s. 11).

Kontakty Rutherforda z Żydami i nauka o nich były w latach 20. XX wieku tak znane, iż twierdzono „że Międzynarodowe Zrzeszenie Badaczy Pisma świętego jest finansowane przez Żydów”, o czym sama ta organizacja wspomniała:

„Brat Rutherford przedsięwziął w roku 1922 długą podróż po Europie (...) W Monachium brat Rutherford przemawiał w przepełnionym cyrku »Zirkus Krone« do 7000 osób. Przed rozpoczęciem wykładu dowiedziano się, że wśród obecnych znajduje się grupa antysemitów i pewna ilość jezuitów, którzy przyszli jedynie po to, by wywołać zamieszanie i jeśli się tylko da, rozbić zebranie. Brat Rutherford powiedział do zebranych »W tym mieście (Monachium) i gdzie indziej mówi się, że Międzynarodowe Zrzeszenie Badaczy Pisma świętego jest finansowane przez Żydów«. Zaledwie to powiedział, gdy usłyszano okrzyki: »To prawda!« Jednak brat Rutherford swą dobitną i przekonującą mową zmusił wichrzycieli do milczenia, chociaż usiłowali zawładnąć sceną, aby nie dopuścić do kontynuowania wykładu” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych 1975 s. 12).

Rutherford jeżdżąc po świecie w drugiej połowie lat 20. XX wieku, wygłaszał głównie dwa przemówienia do Żydów:

Jews Returning to Palestine (Powrót Żydów do Palestyny), patrz Restoration 1927 s. 4; ang. Złoty Wiek 01.07 1925 s. 632-638 (wersja radiowa wygłoszona przez Rutherforda).

Palestine for the Jew—Why? (Palestyna dla Żyda dlaczego?), patrz ang. Złoty Wiek 08.09 1926 s. 788 (kazanie wygłoszone do Żydów w Londynie).

Jedno z nich wspomina F. Franz (1893-1992), późniejszy wiceprezes (od 1945 r.) i prezes Towarzystwa Strażnica (od 1977 r.), który właśnie towarzyszył Rutherfordowi i mu asystował podczas wykładów dla Żydów:

„Do największych zaszczytów, jakich dostąpiłem w latach dwudziestych, należała współpraca z bratem Rutherfordem na międzynarodowym zgromadzeniu w Londynie w roku 1926. Kiedy wygłosił wykład publiczny przed ogromnym audytorium w Royal Albert Hall, zaśpiewałem potem solo tenorowe przy akompaniamencie znajdujących się w tej sali słynnych organów. Następnego wieczora brat Rutherford miał przemówienie pt. »Palestyna dla Żydów dlaczego?«, skierowane do słuchaczy pochodzenia żydowskiego. Zaśpiewałem wtedy arię »Pocieszę cię, mój ludu« z oratorium Händla pt. Mesjasz. Kilka tysięcy Żydów przybyło na to specjalne zgromadzenie. W owym czasie błędnie odnosiliśmy proroctwa z Pism Hebrajskich do Izraela cielesnego. Jednakże w roku 1932 Jehowa pozwolił nam zrozumieć, że dotyczą one Izraela duchowego” (Strażnica Rok CVIII [1987] Nr 18 s. 25-26).

Patrz też God’s Kingdom of a Thousand Years Has Approached 1973 s. 265.

Drugie przemówienie wspomniano w roku 1967:

„Wobec licznie zgromadzonych słuchaczy wygłaszano odczyty publiczne na temat »Powrotu Żydów do Palestyny«” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 7).

Od roku 1925 Rutherford rozpoczął wydawać książki specjalne dla Żydów (wcześniej, w roku 1920, opisał syjonizm w broszurze pt. Miljony ludzi z obecnie żyjących nie umrą! s. 20-26, 73):

„(...) w październiku 1925 roku wydana została książka pt. Pociecha dla Żydów (Comfort for the Jews). (...) Później materiał z książki Pociecha dla Żydów został włączony do większej książki oprawnej pt. Życie, którą otrzymaliśmy w dniu 15 lipca 1929 roku, aby ją rozpowszechniać głównie wśród Żydów” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 7-8).

Pierwszą z książek (Comfort for the Jews) opisano iście sensacyjnie, podkreślając kontakty Rutherforda z jednym z najbogatszych Żydów na świecie:

„Ubiegłego grudnia brat Rutherford wręczył mi kopję manuskryptu na nową książkę, zatytułowaną Pociecha dla Żydów. W miesiącu czasu wydrukowaliśmy 225,000 egzemplarzy tej książki, które w przeciągu sześciu tygodni prawie zupełnie się rozeszły. Drugi nakład 150,000 pozostał w fabryce w chwili, kiedy brat Rutherford i ja odjechaliśmy do Europy. Książka ta jest inną błyskawicą, która usunie wielką powłokę ciemności z ziemi. Ona opisuje dlaczego tak wiele wprost cudownych rzeczy dzieje się teraz w Palestynie. Nathan Straus, być może najbogatszy Żyd w świecie, otrzymał pierwszy egzemplarz z prasy i czytał tę książkę z wielkiem zadowoleniem. Bratu Rutherfordowi on napisał dwa śliczne listy odnośnie tej książki. Jest to wprost nadzwyczajne dzieło. Ono wykazuje cały plan wieków na podstawie Starego Testamentu. (...) Książka ta została już przetłumaczona na język niemiecki, żargoński i hebrajski [w ang. German, Yiddish and Hebrew]. Książka ta w tych trzech językach jest drukowana w Magdeburgu i w niedługim czasie będzie gotową do rozpowszechnienia wśród ludzi” (Strażnica 01.08 1926 s. 231 [ang. 01.07 1926 s. 199]).

W polskiej Strażnicy ogłoszono wydanie edycji angielskiej książki pt. Życie pierwszego września 1929 roku (s. 258), natomiast w rzeczywistości „ukazała się [ona] publicznie w niedzielę 25 sierpnia 1929 roku, po ogólnokrajowej transmisji radiowej ze stacji WBBR” (God’s Kingdom of a Thousand Years Has Approached 1973 s. 266).

W książce Życie tak oto nauczano, wskazując na wiodącą rolę Żydów, rządzących z Jerozolimy pod kierownictwem Abrahama:

„W dalszej części tego samego, a zarazem ostatniego rozdziału powiedziano na stronach 340 i 341:

Bóg przyobiecał ziemię palestyńską Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. (...) Aby ta obietnica Boża była dotrzymana, muszą oni być zmartwychwzbudzeni (...) Jezus oświadczył, że ci mężowie będą w Królestwie, pełniąc funkcje jego przedstawicieli na ziemi. – Mat. 8:11, 12.

Pismo święte pozwala wnioskować, że najważniejszym miastem na ziemi będzie Jeruzalem. Bóg już dawno położył tam swe imię. Kiedy przywróci wiernych mężów starożytności, którzy zawsze byli wobec Niego szczerzy i lojalni, i kiedy zaprowadzi ich do Palestyny, wówczas najpewniej Jeruzalem stanie się ziemską siedzibą rządu.

Tak więc w roku 1929 bardziej interesowano się cielesnymi, obrzezanymi Żydami i więcej zwracano na nich uwagę niż na »owce« z przypowieści Jezusa o owcach i kozłach. Uważano, że te »owce« mają znaczenie drugorzędne w porównaniu z Żydami, a po Armagedonie zostaną zorganizowane pod ich kierownictwem. Nie podejmowano wówczas żadnych specjalnych wysiłków w celu zebrania ich w »jedno stado« pod przewodem »Godnego Pasterza«, Jezusa Chrystusa” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 8).

Jedna z głosicielek z Londynu, tak oto w roku 1930 oceniła tę książkę, niczym pierwszą po Biblii, a Rutherforda, jako „przodownika w tych ostatnich dniach”:

„Drogi Bracie Rutherford (...) Poza Biblją nie było chwalebniejszej książki od obecnie wydanej »Życie«. Te promienie światła, które wskazują proroctwa odnośnie przywrócenia Żydów do łaski Bożej, są jasne i interesujące. Czytając książkę »Życie« nie można pozostać w ciemności, mając jasne wyrozumienie o Boskich zamiarach dla całej ludzkości w dzisiejszych dniach. Rzeczywiście, iż Pan Cię ubłogosławił a także i nas mając Cię jako przodownika [ang. leader] w tych ostatnich dniach” (Strażnica 15.01 1930 s. 32 [ang. 15.05 1930 s. 157]).

Oto zaś opinia innej czytelniczki o książce i Rutherfordzie:

„Drogi Bracie Rutherford! Opóźniłam się nieco w nadesłaniu Ci podziękowania za tę nową książkę »Życie«, która jest bardzo piękna; i zdaje się, że co inna to lepsza. Zapewne, że Pan używa Cię w udzielaniu nam tego pokarmu na czas słuszny” (Strażnica 01.10 1930 s. 304 [ang. 15.05 1930 s. 158]).

Przytaczamy też jeden charakterystyczny fragment ze wspomnianej książki:

„Pismo Św. dostarcza wiele dowodów, uprawniających nas do wniosku, że Jerozolima stanie się najważniejszym miastem ziemi (...) a kiedy więc jego wierni mężowie starożytności, którzy względem niego zawsze się okazywali wiernymi i prawdziwymi, będą wskrzeszeni i osadzeni w Palestynie, wtedy byłoby to rzeczą najaktualniejszą i najnaturalniejszą uczynić Jerozolimę ziemską siedzibą rządu” (Życie 1929 s. 318).

J. F. Rutherford, prócz wspomnianych książek pt. Pociecha dla Żydów (1925) i Życie (1929), opublikował też w roku 1927 broszurę (a właściwie książkę), specjalnie dla Żydów i o syjonizmie, pt. Restoration (Odrodzenie; po polsku brak), która miała 128 stron. Zawierała ona wiele mówiący podtytuł: A Biblical portrayal of Israel as God's Chosen People and an account of Zionism in its relation to the Divine Plan. Słowa te po polsku wyjaśniają. co miał na myśli prezes Towarzystwa Strażnica: Biblijny obraz Izraela jako Ludu wybranego przez Boga i opis Syjonizmu w jego związku z Boskim Planem.

Broszura ta reklamowana była co najmniej do roku 1929 (patrz ang. Złoty Wiek 23.01 1929 s. 288). Później zastąpiła ją wspomniana książka pt. Życie, wydana w tym samym roku.

Rutherford w roku 1920 odwiedził też osobiście Palestynę i Egipt, gdzie oglądał Wielką Piramidę, w którą wierzył do końca roku 1928. Chciał też tam umacniać w wierze nawróconych Żydów, a innych spośród nich przekonać do swych nauk:

„Dnia 12 sierpnia 1920 roku J. F. Rutherford z kilkoma współpracownikami odpłynął do Europy. Uczestniczyli w zgromadzeniach zorganizowanych w Londynie, Glasgow i innych miastach Wielkiej Brytanii. Wspólnie z grupką braci Rutherford odbył podróż do Egiptu i Palestyny. Odwiedzili i wzmocnili duchowo różne biura i klasy biblijne. Założono Biuro Oddziału Towarzystwa w Ramallah” (Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975 s. 54).

„Tak więc w roku 1920 zorganizowano tam zbór. W tym roku odwiedził ich drugi prezydent Towarzystwa, Joseph F. Rutherford. Utworzono oddział, a podczas swojej wizyty brat Rutherford wygłosił publiczne wykłady dla publiczności w ratuszu w Ramallah. Rozmawiał również ze sporym tłumem w Jerozolimie” (ang. Rocznik Świadków Jehowy 1980 s. 214).

Oto relacja z roku 1920 z Palestyny i Egiptu, gdzie oglądano Wielką Piramidę:

PUBLICZNE ZEBRANIE W JERUZALEM

O salę na zebrania publiczne, jest w Jeruzalem bardzo trudno. Udało nam się wynająć najlepszą salę jaką można tam znaleźć, znaną jako Feingold’s Hall, a położoną przy drodze do Joffy, poza murami starego miasta. Zgromadzenie publiczne zapowiedziane zostało na niedzielę po południu 17-go października i odbyło się o godzinie trzeciej w oznaczonym dniu. Jako temat zapowiedziany był »Miliony ludzi z obecnie żyjących nie umrą«. Zebranie i temat ogłoszone zostały po hebrajsku, po arabsku i po angielsku w wychodzących w mieście pismach, oraz przez rozrzutki. Sala została dobrze wypełniona i zainteresowanie było poważne od samego początku. Przynajmniej połowa publiczności rozumiała po angielsku, a wszyscy rozumieli po arabsku, więc też mowa tłumaczona była na język arabski. Tłumacz twierdził, że był chrześcianinem, jednakowoż widocznie nie był należycie uświadomiony co do nauk Pana i proroków.

Przy opowiadaniu o końcu świata specyalny nacisk kładziony był na powrót Żydów do Palestyny i na odbudowę kraju. Tłumacz sam został tem obrażony i opuścił platformę, co spowodowało pewne zamieszanie, skutkiem [tekst niekompletny] [po pewnym] czasie powrócili znowu a z nimi jeszcze więcej i wykład odbywał się nadal. Zainteresowanie było niezwykłe i pod koniec około 70 osób podało swoje nazwiska, a czekało, by zadawać pytania. (...) Żywimy wielkie nadzieje, że wiele dobrego będzie zdziałane w Jeruzalem i okolicy w niedalekiej przyszłości. Kilka Żydów było obecnych na zebraniu i ci okazali wielkie zainteresowanie. Pomiędzy nimi był Dr. Levy, zarządca banku Anglo-Palestyńskiej Kompanii, który prosił, abyśmy mu pozostawili wszystką literaturę, jaką mieliśmy do zbycia. Nazajutrz daliśmy mu kopię wykładu, na co on odpowiedział, że pragnie ją natychmiast dać do druku; pozwolenie, rzecz jasna, było mu dane” (Strażnica 15.02 1921 s. 58 [ang. 01.02 1921 s. 42]).

„Stąd też większość ludzi dzisiaj ma przekonanie że wszystkie piramidy egipskie są grobowcami umarłych, a zatem Szatan osiągnął swój cel przez zbudowanie fałszywej piramidy, odwrócił bowiem uwagę ludzkości od prawdziwego znaczenia Wielkiej Piramidy, która wzniesiona była pod nadzorem Pana” (Strażnica 01.01 1921 s. 13 [ang. 15.12 1920 s. 378]).

 

„Wiedzieli oni, że byliśmy Chrześcijanami i że przybyliśmy oglądać Wielką Piramidę, wytłumaczyliśmy im też, w możliwie najprostszych słowach, nieco o znaczeniu tej budowli i że królestwo Pana, któremu ta piramida niema daje świadectwo, jest już przed nami. Słuchali tego z wielką ciekawością” (jw. s. 14).

Poniżej przedstawiamy kilkanaście fragmentów i wskazań z publikacji Towarzystwa Strażnica z lat 1930-1932, w których wspomina się powrót Żydów do Palestyny i syjonizm. Dlaczego przyjmujemy ten zakres czasowy?

Otóż dlatego ponieważ, jak widzieliśmy, Towarzystwo Strażnica w jednej ze swych wypowiedzi twierdzi, że tylko „do roku 1929 członkowie ówczesnego Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego uważali, że rodowici Żydzi w dalszym ciągu są wybranym ludem Bożym” (Strażnica Rok CVI [1985] Nr 11 s. 7).

W innym rozdziale wskażemy też ciekawe publikacje i fragmenty z wcześniejszych lat, a reklamowane po roku 1932!

Tu jeszcze warto wspomnieć, że pierwsze swe broszury Rutherford rozpoczął wydawać w roku 1920 i również w nich pisał o Żydach i syjonizmie:

„Nadzieje świata są ściśle złączone z nadziejami Izraela w ciele, którego wyobrażał Izmael, podobnie jak Izaak wyobrażał duchowego Izraela. Nadzieje Syjonistów ożywione zostały na wielkiem zgromadzeniu w »Hipodrome« w roku 1910-ym, gdy Pastor Russell wypowiedział mowę o Syjonizmie w Proroctwach, wobec 5500 Żydów. Tutaj antysymboliczny Izmael, już niemal umierający z pragnienia, został obdarzony wodą życia, najbardziej potrzebną. Jest to znak, że łaska Boska zostanie niedługo Żydom przywrócona, która objawia się teraz w Syjonizmie” (Miljony ludzi z obecnie żyjących nie umrą! 1920 s. 73; patrz też s. 20-26).

„Tak tedy powyższe świadectwo ustanawia ponad wszelką wątpliwość fakt, że łaska Boża wróciła do Żydów; że przypowieść się spełniła; że drzewo figowe zaczyna wypuszczać listki, zgodnie z obietnicą – słowem wszystko, co Jezus zapowiedział, że stanie się przed końcem świata” (jw. s. 26).

„Pan przepowiedział także przez swoje Słowo, że łaska Boża miała być przywrócona dla Żydów przy końcu świata i że Żydzi mieli znowu być zgromadzeni do Palestyny. Obecnie widzimy to proroctwo w procesie spełnienia” (Ucisk świata – dlaczego? Lekarstwo 1923 s. 29).

„Ci co obecnie żyją i są świadkami odnośnie tego, jak zgodnie z obietnicą Jezusa Boska łaska powraca do Żydów...” (Piekło. Czem ono jest? Kto w niem przebywa? Czy z niego można się wydostać? 1924 s. 37).

Patrz też publikacje:

książka The Way to Paradise 1924, 1925 s. 224-225 (autor Van Amburgh).

Powrót naszego Pana 1925 s. 41 (rozdz. Zgromadzenie Izraela);

Pociecha dla narodów 1925 s. 38-41 (Dlaczego między Żydami jest prowadzona agitacja w celu odbudowy Palestyny?);

Sztandar dla ludzi 1926 s. 32 – „w tym okresie łaska Boża zacznie okazywać się dla Żydów, którzy będą powracali do Palestyny”.

Wolność dla ludzi 1927 s. 39.

Te publikacje, choć wydawane od roku 1920, to jednak reklamowane i rozprowadzane były do połowy lat 30. XX wieku.

poprzednia część nastepna część

Powrót do strony głównej
Powrót początku artykułu
facebook
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007-2021