Działania C. T. Russella w sprawie Żydów i syjonizmu

Autor: Włodzimierz Bednarski,
Kiedy i dlaczego Świadkowie Jehowy odrzucili Żydów i syjonizm?

poprzednia część nastepna część
Działania C. T. Russella w sprawie Żydów i syjonizmu

Jak napisał J. Skorupiński (1924-1996), polonijny znawca ruchu adwentowego XIX wieku i zarazem należący do badaczy Pisma Świętego, o powrocie Żydów do Izraela pisał już G. Storrs (1796-1879), późniejszy nauczyciel Russella, którego pastor tak wspominał w roku 1916:

„»A tu z wdzięcznością wspominam o pomocy udzielonej przez braci George Stetson i George Storrs, tego ostatniego jako redaktora Bible Examiner, którzy obaj już dzisiaj nie żyją. Badanie Słowa Bożego przy pomocy tych drogich braci postępowało krok za krokiem na zielone pastwiska i jaśniejsze nadzieje dla świata« – Autografia Pastora Russella. Z.’ 16-170” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917] s. 214).

Oto stwierdzenie Skorupińskiego na temat Storrsa i jego nauki o Palestynie:

„Opuścił więc Alabany i rozpoczął podróż, głosząc powrót Pana, najpierw na wiosnę 1843 r., tak jak brat Miller i jego przyjaciele, potem na 21 marca 1844 r., następnie zaś na 18 kwietnia 1844 r., a w końcu na 22 października 1844 r. (...) Od 1845 r. J. Storrs oddalał się od W. Millera jeszcze na innym ważnym punkcie. Zrozumiał na podstawie badań biblijnych, że państwo Izrael zostanie odrestaurowane w Palestynie” (Świt Królestwa Bożego i Wtórej Obecności Jezusa Chrystusa Nr 1, 1987 s. 35-36).

C. T. Russell z nauką o Żydach i syjonizmie zetknął się już co najmniej w roku 1876 (w styczniu), gdy poznał czasopismo adwentysty N. Barboura i z którym pół roku później spotkał się osobiście:

Pewnego styczniowego poranka 1876 roku 23-letni Charles Russell otrzymał egzemplarz czasopisma religijnego Herald of the Morning (Zwiastun Poranka)” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 46).

Wspomniany Herald of the Morning Nr 1, styczeń 1876, (s. 7-9) zawierał artykuł pt. The Great Pyramid, czyli „Wielka Piramida”, w którym padają też słowa N. Barboura o zbieżności chronologii badaczy i wymiarów piramidy: „Obliczenia cudownie pasują do proroczych okresów”!

W artykule tym napisano na przykład, na podstawie wymiarów piramidy, o takich ważnych latach:

1914 (koniec „czasów pogan”);

1875 (początek cyklu jubileuszowego i czasu restytucji);

1881 (początek powrotu Żydów do Izraela).

Te nauki stały się później podstawą wykładni Russella.

Barbour już rok wcześniej, w roku 1875, pisał o tym, że Żydzi zaczną powracać do Palestyny od roku 1881:

„Wierzę, że chociaż dyspensacja ewangelii zakończy się w roku 1878, Żydzi nie zostaną przywróceni do Palestyny, aż do roku 1881; i że »czasy pogan«, czyli ich siedem proroczych czasów, 2520, czyli dwa razy po 1260 lat, które rozpoczęły się wtedy, gdy Bóg dał wszystko w ręce Nabuchodonozora, 606 p.n.e.; nie kończą się aż do 1914 roku A. D., albo 40 lat od tego [czasu]. Wierzę, że w ciągu tych 40 lat, właśnie rozpoczął się »czas ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istniały narody«.” (ang. Zwiastun Poranka wrzesień 1875 s. 52 – I believe that though the gospel dispensation will end in 1878, the Jews will not be restored to Palestine, until 1881; and that the “times of the Gentiles,” viz. their seven prophetic, times, of 2520, or twice 1260 years, which began where God gave all, into the hands of Nebuchadnezzar, 606 B. C.; do not end until A. D. 1914; or 40 years from this. I believe that during this 40 years, just begun the “time of trouble such as never was since there was a nation;” will be fulfilled).

W roku 1877 Russell wraz z Barbourem opublikowali po angielsku książkę pt. Trzy światy i żniwo tego świata, w której uczyli o powrocie Żydów do Palestyny (patrz The Three Worlds, and the Harvest of This World 1877 s. 61).

Następnie na ten temat Russell pisał w pierwszym roku wydawania Strażnicy (patrz ang. Strażnica wrzesień 1879 s. 26 [reprint]).

W roku 1880 opublikował on artykuł Jewish restoration, o odrodzeniu narodu żydowskiego, a właściwie o przywróceniu Żydów do pierwotnego ich stanu (ang. Strażnica marzec 1880 s. 83-84 [reprint]).

Później, w roku 1891, w swym trzecim tomie pt. Przyjdź Królestwo Twoje (ed. polska 1919 s. 267-340) zamieścił wykład ósmy napisany specjalnie o Żydach (Przywrócenie Izraela [ang. The Restoration of Israel]).

Dwa lata wcześniej, w roku 1889, w tomie drugim, poświęcił Żydom cały wykład siódmy, zatytułowany Równoległe Dyspensacje (patrz Nadszedł Czas 1919 s. 221-275).

W roku 1902, jak podano w skorowidzu do publikacji Towarzystwa Strażnica, Russell opublikował List do Hebrajczyków w języku jidysz (1902, Epistle to the Hebrews (Yiddish only)).

Natomiast w roku 1910 pastor wydał po angielsku broszurę pt. Jewish Hopes (Nadzieje Żydów), która zawierała 80 stron, a w niej zawarte były jego przemyślenia pt. JERUSALEM Pastor Russell's Discourse. June 5th. 1910. at Brooklyn Academy of Music wygłoszone 5 czerwca oraz wspomniany rozdział ósmy (Przywrócenie Izraela) przepisany z tomu trzeciego pt. Przyjdź Królestwo Twoje (1891).

Pierwszy z wyżej wspomnianych tekstów (jako kazanie pt. Jerozolima – święte miasto) zamieszczono później w książce pt. Pastor Russell’s Sermons (1917 s. 396-403; tekst polski Kazania Pastora Russella 2012 s. 396-403, wyd. „Straż”, Białogard).

W roku 1910 C. T. Russell zaczął wydawać specjalne czasopismo dla Żydów pt. Die Stimme (w języku jidysz). Reklamując to okazjonalne pismo prezes Towarzystwa Strażnica napisał między innymi:

„Nie oczekujemy, że Żydzi staną się teraz chrześcijanami. Dopiero po tym, jak powrócą do Palestyny, a duch modlitwy i błagania zostanie na nich wylany, będą »spoglądali na Tego, którego przebili«. Naszym przesłaniem jest pocieszać ich i zwracać ich uwagę na Palestynę i na ich chwalebne obietnice, które tam się znajdują. Pismo Święte zdaje się sugerować, że »wielka kompania« będzie miała zaszczyt i przywilej poprowadzić ich do uznania Jezusa za Mesjasza w czasie ucisku” (ang. Strażnica 15.12 1910 s. 4728 [reprint]).

Podano wtedy, że wydano 325 000 egzemplarzy tego czasopisma (jw.).

Kilka razy reklamowano je w roku 1911 (patrz np. ang. Strażnica 01.01 1911 s. 4743 [reprint]).

Warto zaznaczyć, że w tym czasie entuzjastycznie o Die Stimme i swej pracy wśród Żydów pisał do C. T. Russella Polak, niejaki H. Oleszyński z zaboru rosyjskiego (patrz ang. Strażnica 01.12 1911 s. 4934 [reprint]).

Interesujące jest to, że prezes Towarzystwa Strażnica próbował w swym czasopiśmie nauczać Żydów o Mesjaszu, ale nie wprost o Jezusie Chrystusie:

„Ta gazeta jest bardzo akceptowana wśród Żydów. Ona nie kieruje ich do Jezusa z Nazaretu, lecz kieruje ich do Mesjasza Chwały” (ang. Strażnica 01.01 1911 s. 4743 [reprint]).

Jeszcze w roku 1918 wspomniano o tym czasopiśmie, ale w kontekście wydania z roku 1911. Było to nawiązanie do pewnego wypełnienia się proroctwa i dotyczyło 7 lat między latami 1910-1911, a rokiem 1918:

„(...) godnem uwagi jest wielkie zainteresowanie się żydów kaznodzieją Russell’em, który w 1910 i 1911 roku zwiastował im poselstwo rychłej restoracyi w Palestynie w swej przemowie, którą wygłosił w newyorskim Hippodromie, Paźdz. 9, 1910, oraz szeroko rozpowszechnionej gazetce żydowskiej, »Die Stimme« w r. 1911-ym, czyli siedm lat temu” (Strażnica maj 1918 s. 74 [ang.15.04 1918 s. 6236, reprint]).

Także w roku 1919 pisano o tej gazetce, podkreślając swoje kontakty z syjonistami:

„Przypominamy tu, że około dziesięć lat temu Towarzystwo nasze wydrukowało gazetki w języku żydowskim, żargonowym [w ang. papers in Yiddish], a gazetki te zawierały właśnie posłannictwo pociechy z tegoż rozdziału Izajasza. Kilku wybitnych syonistów podało myśl, że nagłówek tych gazetek, brzmiący »Głos« [w ang. ”the voice”], będzie natychmiast zrozumiany przez wszystkich Żydów, jako specyalne posłannictwo od Jehowy. Doświadczenie pokazało, że syoniści nie mylili się” (Strażnica 15.12 1919 s. 377 [ang. 15.11 1919 s. 344]).

Kolejną, osobną kwestią były wspomniane kazania Russella, kierowane wprost do Żydów. Tak je opisywano dawniej i dziś:

„Począwszy od roku 1910, Pastor Russell zwracał uwagę tysięcy Żydów po całym świecie na fakt, że cały Stary Testament przepowiedział to, jako uprawnione dążenia i pragnienia Żydów” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917] s. 646).

„W 1910 roku Pastor Russell zwiedził Rosję i Palestynę, gdzie wypowiadał mowy do tysięcy prawowiernych żydów na temat ich powrotu do Palestyny. W roku 1911 był jednym z komitetu składającego się z siedmiu członków, który wyjechał w podróż dookoła ziemi, szczególnie w celu zbadania warunków pracy misyjnej prowadzonej w Japonji, Chinach, Korei i Indji. Przy tej sposobności ponownie odwiedził Żydów w Palestynie i w Galicji, tłómacząc im, że proroctwa uczą, iż niezadługo Żydzi ponownie osiedlą się Palestynie. Przy powrocie do Ameryki tysiące Żydów uczyniło mu wielką owacją w New Yorku, w Hippodromie. Jego mowa okazyjna była opublikowana przez Hebrajskie gazety, tak w Ameryce jak i w Europie” (Strażnica grudzień 1916 s. 3-4 [ang. 01.12 1916 s. 5998, reprint]).

„A kiedy później w roku 1911 objeżdżał największe miasta Europy z serią wykładów biblijnych, przemawiał również we Lwowie. Do Lwowa brat Russell przyjechał pociągiem. (...) Dziewięć ogłoszeń w siedmiu gazetach oraz duże afisze zapraszały wszystkich do wysłuchania przemówienia »Syjonizm w proroctwie«, które wygłosi »znany świetny mówca z Nowego Jorku« – pastor Russell” (Rocznik Świadków Jehowy 2002 s. 121).

„W roku 1911 brat Russell odbył po Europie podróż z wykładami, podczas której odwiedził jakieś 10 krajów; w Budapeszcie miał wygłosić przemówienie »Syjonizm w proroctwie«. Jednakże pewien rabin żydowski z Nowego Jorku, który zaciekle sprzeciwiał się działalności brata Russella, wpłynął na swych ziomków z Austro-Węgier, by uniemożliwili zorganizowanie takiego spotkania” (Rocznik Świadków Jehowy 1996 s. 70).

„Znamiennym wydarzeniem roku 1911 było wygłaszanie przez brata Russella w Niemczech wykładu na temat »Syjonizm w proroctwie«, co w niejednym wypadku wywołało oburzenie wśród słuchaczy. Na przykład w Berlinie nastąpiło zakłócenie porządku i blisko 100 osób zaraz na początku przemówienia opuściło salę, podczas gdy około 1400 osób pozostało i uważnie śledziło do końca wywody brata Russella” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych 1975 s. 5).

„Badacze Pisma Świętego dobrze znali liczne proroctwa o odrodzeniu, przekazane przez proroków Bożych starożytnemu Izraelowi (…). Do roku 1932 uważali, iż spełnią się one przede wszystkim na rodowitych Żydach. Wierzyli zatem, że Bóg znów okaże Izraelowi łaskę i stopniowo sprowadzi Żydów do Palestyny, otworzy im oczy na prawdę o Jezusie jako Odkupicielu i mesjańskim Królu i za ich pośrednictwem zleje błogosławieństwa na wszystkie narody. Z tego względu brat Russell wygłaszał do ogromnych rzesz Żydów w Nowym Jorku i w Europie przemówienie »Syjonizm w proroctwie«...” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 141).

Oto zaś relacja z jednego ze spotkań Russella z Żydami:

„Równie dobrze mogło to być w londyńskim Royal Albert Hall, gdzie C. T. Russell przemawiał do ogromnej rzeszy ludzi w maju 1910 roku. Albo w sławnym teatrze Hippodrome w Nowym Jorku, gdzie w niedzielę 9 października 1910 roku Russell zwracał się do olbrzymiego audytorium złożonego z Żydów. Gazeta New York American z 10 października 1910 roku między innymi tak opisywała to przemówienie: »Niecodzienny widok 4000 Żydów entuzjastycznie oklaskujących ’pogańskiego’ mówcę po wysłuchaniu kazania na temat ich własnej religii oglądaliśmy wczoraj po południu w Hippodrome, gdzie pastor Russell, słynny przewodniczący Przybytku Bruklińskiego, odprawiał niezwykłe nabożeństwo«. Wśród obecnych znajdowało się bardzo wielu rabinów i nauczycieli. »Nie było żadnych specjalnych wstępów« – donosiła dalej gazeta. »Pastor Russell, wysoki, wyprostowany, siwobrody mężczyzna, wszedł na scenę bez wprowadzenia, podniósł rękę i jego podwójny kwartet z Przybytku Bruklińskiego zaśpiewał hymn ‘Radosny dzień Syjonu’«. Jak czytamy, publiczność »coraz cieplej« przyjmowała słowa mówcy. Później były oklaski, a na końcu huczne brawa. Po przemówieniu Russell znowu dał znak i chór zaintonował »nieco egzotyczną melodię syjońskiego hymnu ‘Nasza nadzieja’, jednego z arcydzieł Imbera, ekscentrycznego poety mieszkającego w East Side«. A jaki był rezultat? Prasa donosiła: »Ten wypadek bez precedensu, głos chrześcijan śpiewających żydowską pieśń, był olbrzymim zaskoczeniem. Przez moment żydowscy słuchacze nie chcieli wierzyć własnym uszom. Kiedy potem upewnili się już, że to ich własny hymn, zaczęli wiwatować i klaskać z takim zapałem, że zagłuszyli muzykę, a przy drugiej zwrotce, całymi setkami przyłączyli się do śpiewu. Kiedy dzięki tej niezwykłej niespodziance, jaką im zgotował pastor Russell, entuzjazm sięgnął szczytu, mówca zszedł ze sceny i zgromadzenie zakończyło się wraz z ostatnimi słowami hymnu«. Czasy się zmieniły, zmieniły się też poglądy chrześcijan dotyczące proroctw biblijnych, które dawniej odnoszono do współczesnych rodowitych Żydów. W miarę potęgowania się strumienia światła pochodzącego od Boga Jego lud zrozumiał, że proroctwa te przepowiadają dobrodziejstwa dla duchowego »Izraela Bożego«, czyli namaszczonych naśladowców Jezusa Chrystusa...” (Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975 s. 14-15).

Teksty niektórych innych kazań Russella dla Żydów do dziś dostępne są w Internecie, przykładowe tytuły podajemy poniżej:

Zionism is God's Call

http://www.mostholyfaith.com/bible/OverlandMonthly/overland.asp?xRef=OV108

Hope Long Deferred Now Reviving

http://www.mostholyfaith.com/bible/OverlandMonthly/overland.asp?xRef=OV67

Zionism – by Eli Daiches

http://mostholyfaith.com/Beta/bible/CRS/1910a.asp#CR142:3

Zionism, the Hope of the World

http://mostholyfaith.com/Beta/bible/CRS/1911.asp#CR156:2

Zionism in Prophecy

http://mostholyfaith.com/Beta/bible/CRS/1910a.asp#CR135:15

Jedno z kazań, być może pochodzące od Russella pt. Zionism in Prophecy, jeszcze w roku 1926 było odczytywane w radiu Towarzystwa Strażnica (patrz ang. Złoty Wiek 20.10 1926 s. 62).

W roku 1917 Russella ‘uczyniono’ winnym (choć formalnie zarzut skierowany był do tekstu jego kazania do Żydów), mającego się rzekomo spełnić proroctwa, dotyczącego zmartwychwstania wszystkich Żydów w roku 1980:

„Jest możebne, iż w roku 1980 zajdzie powstanie ze śmierci całego Cielesnego Izraela. Jest to 70 lat od czasu, gdy Pastor Russell w 1910 roku wydał wielkie świadectwo Żydom w New Yorku w wielkim budynku Hippodromie” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917] s. 70).

Jak widzimy, Russell aż do śmierci popierał syjonizm i Żydów, którzy według jego nauk mieli stanowić najważniejszą na ziemi (!) klasę zbawionych:

„Wierzyli zatem, że Bóg znów okaże Izraelowi łaskę i stopniowo sprowadzi Żydów do Palestyny, otworzy im oczy na prawdę o Jezusie jako Odkupicielu i mesjańskim Królu i za ich pośrednictwem zleje błogosławieństwa na wszystkie narody. Z tego względu brat Russell wygłaszał do ogromnych rzesz Żydów w Nowym Jorku i w Europie przemówienie »Syjonizm w proroctwie«...” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 141).

Oto jeszcze jedna relacja z roku 1911, ze spotkania Russella z Żydami w roku 1910 (artykuł pt. Syjonizm w proroctwie), w którym brał udział też jego następca J. F. Rutherford (1869-1942), o którym piszemy poniżej:

Syjonizm w Proroctwie

(...) W odpowiedzi na to zaproszenie, w niedzielę 9 października [1910 roku] Wydawca [Russell] spotkał się z komitetem pięciu wybitnych Hebrajczyków, a towarzyszył mu brat Rutherford. Automobilami udaliśmy się na zgromadzenie, w czasie którego panowała entuzjastyczna atmosfera. Liczbę jego uczestników oceniono na cztery tysiące i powiedziano nam, że było to najbardziej reprezentatywne i wyszukane przedstawicielstwo Hebrajczyków, jakie kiedykolwiek zgromadziło się na jednym miejscu w Nowym Jorku. Przemówienie zostało przyjęte bardzo dobrze, ale najwidoczniej niezbyt szczęśliwym pomysłem było rozdawanie po tym spotkaniu broszury zatytułowanej »Żydowskie nadzieje i perspektywy«. Niektórzy Żydzi, nie uznając faktu, że broszura ta skierowana była do chrześcijańskich czytelników, uznali, iż podjęta została próba usidlenia Żydów przez chrześcijaństwo. Zaś chrześcijaństwo, a w szczególności katolicyzm, kojarzy się Żydom z licznymi prześladowaniami, które spadły na wielu przedstawicieli ich narodu w ciągu minionych wieków. Jedni zrozumieli całą sprawę poprawnie, inni jednak poczuli się obrażeni i pod nieobecność Wydawcy, który ubiegłej jesieni gościł w Europie, zaatakowali go jako »misjonarza«, a określenie to oznacza dla żydowskiego umysłu wszystko co nikczemne i podstępne. W listopadzie, po naszym powrocie z Europy, wyjaśniliśmy, na ile to tylko było możliwe, całe nieporozumienie za pośrednictwem żydowskich gazet. Poinformowaliśmy, że nie było naszym zamierzeniem, by przeprowadzać działalność »misjonarską« wśród Żydów ani też, by zachęcać ich do stawania się członkami Kościoła katolickiego czy też jakiejkolwiek innej chrześcijańskiej, protestanckiej społeczności. Nie głosiliśmy im nawet Jezusa. Nasze posłannictwo skierowane było do Żydów jako Żydów, zgodnie ze słowami Izajasza: »Cieszcie, cieszcie lud mój! mówi Bóg wasz. Mówcie do serca Jeruzalemu, ogłaszajcie mu, że się już dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje« (Izaj. 40:1-2). Oświadczyliśmy, że nie spodziewamy się, by Żydzi mieli wracać do Palestyny jako chrześcijanie. Wręcz przeciwnie, Boskie oświadczenia i obietnice odnośnie Jerozolimy są ziemskimi nadziejami dla Izraela według ciała. Kilku osobom, które zadawały dość głębokie pytania, wyjaśniliśmy, że według naszego zrozumienia proroczy Mesjasz to szerokie, duchowe grono, składające się z wielu członków, obejmujące Anglików, Francuzów, Niemców, Żydów i wielu innych, że Bóg gromadzi do niebiańskiej chwały owo mesjańskie grono ze wszystkich narodów, ludów, rodzajów i języków oraz że znajdą się w nim wyłącznie świętobliwi ludzie. Tłumaczyliśmy, że nie uważamy, jakoby ogólnie chrześcijanie, bardziej powszechnie niż Żydzi, mieli mieć szczególny udział w owym Mesjańskim Ciele i że jak najdalsi jesteśmy od tego, by doprowadzać Żydów do takiego zamieszania w obrębie różnych zagadnień, jakie panuje wśród większości chrześcijan” (ang. Strażnica 15.02 1911 s. 4764 [reprint]).

Treść kazania Syjonizm w proroctwie, wygłoszonego do Żydów, patrz Pastor Russell’s Sermons 1917 s. 475-482; tekst polski Kazania Pastora Russella 2012 s. 475-482 (wyd. „Straż”, Białogard).

Oto fragment z kazania Russella do Żydów z roku 1911:

Na zaproszenie wielu towarzystw żydowskich pastor Russell uczestniczył na początku 1911 roku w walnym spotkaniu w Cincinnati. Szacuje się, że na sali zebrało się około pięć tysięcy żydowskich mężczyzn, a i wokół zgromadziły się tłumy. Kobiety przebywały tylko w lożach. (...)

Mężowie bracia, mam ogromną przyjemność móc przemawiać do was, i korzystając z okazji, wyrażam wdzięczność licznym żydowskim stowarzyszeniom, na zaproszenie których się tutaj znalazłem. Nie jestem Żydem! Jestem chrześcijaninem; istnieje zatem niebezpieczeństwo, że zostanę źle zrozumiany. Nie jestem chrześcijaninem w znaczeniu przynależności do jednej z sekt, wedle wierzeń których każdy Żyd i wszyscy inni, z wyjątkiem wybranych, są przeznaczeni przez Boga na wieczne męki z powodu nieuznania jednego z waszych braci, Jezusa, za Mesjasza posłanego przez Boga. Nie podzielam w najmniejszym stopniu tej błędnej interpretacji Bożego planu i wskazówek mojego Mistrza. Mój Mistrz i Nauczyciel był jednym z waszych braci, a na imię Mu Jezus. Żaden inny Żyd nie wywarł tak głębokiego wrażenia na świecie pogańskim. Żaden inny Żyd nie nadał takiej rangi i nie przyniósł w oczach całego świata takiego zaszczytu Bożemu Prawu, danemu przez Mojżesza” (Pastor Russell’s Sermons 1917 s. 590-591; tekst polski cytowany według Kazania Pastora Russella 2012 s. 590-591 [wyd. „Straż”, Białogard]).

Również w znamiennym roku 1914 Russell pisał o syjonizmie i Żydach:

„Jak anioł Pański ukazał im źródło wody w którym Izmael napiwszy się został ożywiony, tak i teraz Boskie posłannictwo do Żydów wskazuje na źródło wód (proroctwa) przez które ich syonistyczne nadzieje ożywiają się” (Stworzenie czyli historja biblijna w obrazach” 1914 s. 23).

„Wypełnienie się tego proroctwa [tzn. Ez 37:1-14] zdaje się przejawiać między Żydami obecnie. Nie dawno jeszcze temu, byli bez nadziei; wtedy powstał Syonizm, suche kości nadziei dla złagodzenia cierpień, lecz bez wiary w obietnice Abrahamowi uczynione. Następnie widzimy wzmaganie się wiary i nadziei Żydów, gromadzenie bogactw, siły i wpływu. Widocznie czas jest niedaleki gdy ich nadzieja narodowa ożyje i jako naród będą się radować. – Izajasz 40:1-2; List do Rzymian 11:25-33” (jw. s. 53).

Na miesiąc przed śmiercią Russell opublikował nowe Przedmowy Autora (z datą 1 października 1916 r.) do swych Wykładów Pisma Świętego, które umieszczono w wydaniach z roku 1917 i w następnych. W tych wstępach zawarł on swój aktualny stosunek do Żydów i syjonizmu:

„Nie krępujemy się powiedzieć, że przywrócenie Izraela nie zostało uzupełnione tak prędko jak to przypuszczaliśmy. Jednakże, Żydzi w Palestynie mają obecnie daleko lepsze zaopiekowanie; i niezawodnie wielu ich współwyznawców w obszarach wojennych byliby wdzięczni gdyby się znajdowali w Palestynie, żałując iż tam się nie udali w chwili poprzednio im się nadarzającej. Trudno jest przewidzieć jakie skutki przyniesie wojna na korzyść Izraela. Powinniśmy być w usposobieniu oczekującem. Wydaje się, że srogie doświadczenia Żydów spowodują w wielu z nich chęć udania się do ojczystej krainy. Nigdyśmy się nie spodziewali jednak, aby wszyscy Żydzi powrócili tam, ale raczej jako reprezentująca ich grupa, podobnie jak w wypadku powrócenia ich z niewoli Babilońskiej – tylko około 52,000 powróciło, stosunkowo mało znacząca grupa do wielkich zastępów ich wziętych do niewoli Babilońskiej. Powracający przedstawiają tych, którzy posiadają najwięcej wiary w Panu i w jego obietnicach i niezawodnie ci będą traktowani jako przedstawiciele ogółu. Zwracamy uwagę naszych czytelników, że w chwili gdy ten Tom został napisany, sami Żydzi bardzo mało myśleli o powrocie do Palestyny. Obecnie zaś powstał Syjonizm, który wniknął bardzo w serca Izraelitów. Organizacja ta początkowo była świecką, a ewentualnie zamieniła się na religijną w sentymencie i nadziei. Wielka Piramida Egipska, omawiana w tym Tomie, nie uszczupliła bynajmniej zainteresowania autora” (Przyjdź Królestwo Twoje 1923 [ang. 1917, 1923] s. II, Przedmowa Autora (...) Charles T. Russell. Brooklyn, N.Y., 1 października 1916 r.).

Warto też pokazać, co Russell odpowiadał pytającemu go o wielkość odrestaurowanego państwa Izrael:

PytanieCzy Biblia naucza o powrocie Żydów do Palestyny i czy kraj ten jest wystarczająco duży dla wszystkich potomków Abrahama?

OdpowiedźBiblijna odpowiedź na obydwa te pytania brzmi TAK: (...) to, co znamy jako Palestynę, jest tylko małą częścią Ziemi Obiecanej, która ma rozciągać się od Nilu do Eufratu (1 Mojż. 15:18) i zdaje się włączać Arabię, a także części Egiptu i Sudanu, powierzchnię równą połowie Europy. Większość z tego jest obecnie pustynią, ale »weselić się z tego będzie pustynia (...), a rozraduje się i zakwitnie jako róża« (Izaj. 35:1). Będzie zatem wystarczająco miejsca i obfitość pożywienia dla Izraelitów w Ziemi Obiecanej – obiecanej na wieczne posiadanie Abrahamowi oraz jego potomkom – gdy Boska łaska powróci do nich, jak to zostało przepowiedziane przez proroków – Rzym. 11:25-27” (Co powiedział Pastor Russell 2015 s. 792).

W angielskich Strażnicach za życia Russella wielokrotnie pisano o syjonizmie i Żydach, ale nie były to artykuły kierowane do nich wprost, lecz do wyznawców nauk pastora.

W języku polskim kilka razy wspomniano o tym, w książce wydanej w roku 1947 (ang. 1917) pt. Co kaznodzieja Russell odpowiadał na zadawane jemu liczne pytania (patrz s. 34, 63). Dodatkowe teksty w kwestii syjonizmu zamieszczono w nowszej jej edycji, z roku 2015, pt. Co powiedział Pastor Russell (patrz s. 599, 790, 792).

W jednym z wczesnych polskich wydań pierwszego tomu Russella (z 1914 r.), w reklamie, na stronie 445 zawarto takie oto słowa:

„Zatwardziałość, jaka ogarnęła Izraela, była w tym celu, aby z pomiędzy Pogan wybrać klasę wybranych, poczem Boska Łaska wróci się do Izraela.

Ta łaska wypełnia się stopniowo i okazuje się w czynniku znanym jako »Syonizm«.

Królestwo Emanuela poczyna się ustanawiać.

Wielka piramida w Egipcie jest świadectwem tych wszystkich wydarzeń w ciągu minionych wieków, jako też i naszych czasów, a co jest wyrażone w symbolach” (Boski Plan Wieków 1914 [ang. 1886] s. 445).

Jest jeszcze jedna ciekawostka związana z Żydami. Otóż na samym początku (tylko w latach 1877-1880) Russell i jego publikacje biblijny werset o 144 000 zgromadzonych na górze Syjon (Ap 14:1) odnosiły do rodowitych Żydów:

„W Strażnicy Syjońskiej z czerwca 1880 roku zasugerowano, że grupa 144 000 to rodowici Żydzi nawróceni na chrystianizm przed rokiem 1914. Ale jeszcze w tym samym roku opublikowano zrozumienie bliższe temu, którego trzymamy się obecnie” (Królestwo Boże panuje! 2014 s. 51).

Wspomniana publikacja z roku 1880 nie nazywa jednak tych stwierdzeń „sugerowaniem”, ale „faktami”:

„Uzasadnieniem przedstawionego tu tematu jest to, że powrót Żydów i czas ucisku stają się wyraźnymi faktami; i wierzy się, że te dwa fakty oznaczać będą, iż w następnych 35 latach nawróci się 144,000 Żydów oraz wielki tłum ze wszystkich narodów, który wyjdzie z wielkiego ucisku lub po nim w swych szatach wybielonych we krwi Baranka – Obj. 7” (ang. Strażnica czerwiec 1880 s. 108 [reprint]).

Podobny pogląd, dotyczący „rodowitych Żydów”, wyraził C. T. Russell w wydanej wspólnie z N. Barbourem angielskiej książce pt. Trzy Światy (patrz The Three Worlds, and the Harvest of This World 1877 s. 148-149).

Już po śmierci Russella, tak oto następca prezesa, J. F. Rutherford, w roku 1920, w swej sztandarowej broszurze o „milionach co nie umrą”, napisał o syjonizmie w nauce pastora:

Nadzieje świata są ściśle złączone z nadziejami Izraela w ciele, którego wyobrażał Izmael, podobnie jak Izaak wyobrażał duchowego Izraela. Nadzieje Syjonistów ożywione zostały na wielkiem zgromadzeniu w »Hipodrome« w roku 1910-ym, gdy Pastor Russell wypowiedział mowę o Syjonizmie w Proroctwach, wobec 5500 Żydów. Tutaj antysymboliczny Izmael, już niemal umierający z pragnienia, został obdarzony wodą życia, najbardziej potrzebną. Jest to znak, że łaska Boska zostanie niedługo Żydom przywrócona, która objawia się teraz w Syjonizmie” (Miljony ludzi z obecnie żyjących nie umrą! 1920 s. 73 [ed. polonijna, s. 96]).

Podsumowując można zauważyć, że przed rokiem 1910 Russell nauczał swoich słuchaczy i kolporterów „o Żydach”. Natomiast od tego roku pisał i przemawiał bezpośrednio już „dla” i „do Żydów”. Znalazł w ten sposób kolejnych odbiorców swoich publikacji.

poprzednia część nastepna część

Powrót do strony głównej
Powrót początku artykułu
facebook
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007-2021