Czy Towarzystwo Strażnica było w jakikolwiek sposób finansowane
przez Żydów?

Autor: Włodzimierz Bednarski,
Kiedy i dlaczego Świadkowie Jehowy odrzucili Żydów i syjonizm?

poprzednia część nastepna część
Czy Towarzystwo Strażnica było w jakikolwiek sposób finansowane
przez Żydów?

C. T. Russell od momentu rejestracji swego Towarzystwa Strażnica (1884 r.) polegał na ofiarowywanych „dobrowolnych datkach”. Dziś organizacja ta sama pisze, że zarejestrowanie jej miało ułatwić napływ pieniędzy i dysponowanie nimi. Rejestracja była wtedy warunkiem tego, aby badacze Pisma Świętego „mogli otrzymywać datki”:

„Aby jednak rozpowszechnianie literatury mogło nabrać rozmachu i aby Badacze Pisma Świętego (jak wówczas nazywano Świadków Jehowy) mogli otrzymywać datki na kontynuowanie działalności, konieczne było założenie jakiegoś stowarzyszenia. Dlatego na początku 1881 roku założono Towarzystwo Traktatowe Strażnica Syjońska, nie zarejestrowaną korporację, której prezesem został C. T. Russell. Wraz z innymi osobami złożyli szczodry dar w wysokości około 35 000 dolarów na uruchomienie tej organizacji wydawniczej. W roku 1884 Towarzystwo zostało zarejestrowane pod taką samą nazwą, a Russell dalej był prezesem. Dziś ta korporacja religijna znana jest jako Strażnica Pensylwańskie Towarzystwo Biblijne i Traktatowe” (Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975 s. 7).

„Aby nie dopuścić do zakłóceń w prowadzeniu dzieła na wypadek swej śmierci i ułatwić zawiadywanie ofiarowanymi na nie datkami, brat Russell wystąpił o zarejestrowanie Towarzystwa, czego dokonano oficjalnie 15 grudnia 1884 roku. W ten sposób powstało bardzo przydatne narzędzie prawne” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 210).

Od kogo Russell otrzymywał datki (przekazywał je, jak zapewniano, na konto Towarzystwa)? Zapewne od wszystkich ludzi, którzy go słuchali i popierali.

Czy byli wśród nich także Żydzi? Zapewne tak!

Russell publicznie występował wobec nich, a jak podkreśla się, podczas wszelkich spotkań wystawiane były skrzynki na datki. Pierwszy artykuł o datkach i „skrzynkach na datki” (ang. contribution box) pt. HOW MUCH WILL YOU GIVE? ukazał się już w roku 1881 (patrz ang. Strażnica kwiecień 1881 s. 209-210 [reprint]).

Russell zapewniał, że nie ujawnia nazwisk swych ofiarodawców, a wpływały na konto Towarzystwa i w postaci czeków też duże kwoty datków, o czym mówił w roku 1913, a napisano o tym w roku 1917:

„Pytanie (1913). – Przedstawiciele Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego przedłożyli raport w Springfield, że wszystkie wydatki ich nauczania i pracy, pokrywane są z dobrowolnych ofiar. Proszę wytłumaczyć znaczenie wyrażenia Dobrowolne ofiary ?

Odpowiedź. – Są to ofiary, o jakie w żaden sposób nie prosimy. Ogłaszamy rezultaty pracy naszej co roku w dorocznym raporcie, i tak być powinno; ale nie podajemy żadnych nazwisk ofiarodawców. Nikomu nie daje się szansy ogłaszania swego nazwiska wobec kościoła albo wobec innych ofiarodawców. Cokolwiek jest dane, dane jest Panu i nie staramy się rozgłaszać czyjejkolwiek ofiary. Po prostu używamy to, co dobrowolnie zostało nam wręczone” (Co kaznodzieja Russell odpowiadał na zadawane jemu liczne pytania 1947 [ang. 1917] s. 206).

Tak jego własny majątek, jak i wielkie sumy, które były powierzone w jego ręce, zostały użyte w służbie Bożej” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917] s. 65).

Oto przykładowa ‘anonimowa’ kwota 2700 dolarów, która jakby publicznie wpłynęła na konto Towarzystwa Strażnica, poprzez ręce Russella:

„Pytanie (1914) – Pastor Russell. Drogi Panie: Ja wielce się interesuję pana wielką filantropią i byłbym rad, gdybym i ja mógł mieć mój przywilej, by wziąć w tym udział. Czy może pan użyć i zechce przyjąć załączony czek, by pomóc w tym dziele? Jeżeli tak, to będzie mi przyjemnie, jeżeli pan użyje w sposób, jaki będzie uważał za właściwy.

Odpowiedź Czek jest na 2700 $ i pytanie jest, czy mam go przyjąć, lub nie. Odpowiadam twierdząco. Mogę powiedzieć, moi drodzy bracia i siostry, że chociaż o pieniądze nigdy nie prosimy, to jednak wszystkie pieniądze używane w tej pracy pochodzą z dobrowolnych ofiar i przeważnie ofiarodawcy nie są ludźmi bogatymi. Wielu, którzy odnieśli z tej nauki błogosławieństwo, poczuwają się i starają, ażeby tego błogosławieństwa udzielić i drugim, więc niektórzy przysyłają pieniądze w ten sposób, inni w inny sposób pomagają, pragnąc, aby to było użyte w jakikolwiek sposób. (...)

Reporterowi powiedziałem, że takiej zasady się trzymamy, a gdy Pan Bóg przestanie nas zaopatrywać w pieniądze w miarę tego praca będzie się zmniejszać, ponieważ nie wymagamy, ani prosimy, ale używamy to co Pan posyła.

Reporter zdawał się powątpiewać, więc dodałem: »Może być, że mam coś w mojej kieszeni«. Wyjąłem parę listów z kieszeni i rzekłem: »Tu jest jeden którego jeszcze nie otworzyłem.« Otworzyłem i znalazłem w nim pięć 20 dolarówek. Reporter otworzył szeroko oczy. Wszystko, co było napisane, były te słowa: »Na kochaną Foto-dramę, od siostry«.” (Co kaznodzieja Russell odpowiadał na zadawane jemu liczne pytania 1947 [ang. 1917] s. 22-23).

Czy takie pieniądze wpływały do Towarzystwa Strażnica także od Żydów?

Niewykluczone, wszak, jak podaliśmy powyżej, Russell „wypowiedział mowę o Syjonizmie w Proroctwach, wobec 5500 Żydów”. Może nie płacono mu za tego typu wykłady dla Żydów, ale zapewne skrzynka na dobrowolne datki znajdowała się niedaleko miejsca mowy Russella. Prawdopodobnie identycznie było w pierwszych latach prezesa Rutherforda, bo on naśladował w tych działaniach swego poprzednika.

Wspomniano też w roku 1919, że syjoniści mieli decydujący głos w sprawie tytułu gazetki Towarzystwa Strażnica skierowanej do Żydów:

„Przypominamy tu, że około dziesięć lat temu Towarzystwo nasze wydrukowało gazetki w języku żydowskim, żargonowym [w ang. papers in Yiddish], a gazetki te zawierały właśnie posłannictwo pociechy z tegoż rozdziału Izajasza. Kilku wybitnych syonistów podało myśl, że nagłówek tych gazetek, brzmiący »Głos« [w ang. ”the voice”], będzie natychmiast zrozumiany przez wszystkich Żydów, jako specyalne posłannictwo od Jehowy. Doświadczenie pokazało, że syoniści nie mylili się” (Strażnica 15.12 1919 s. 377 [ang. 15.11 1919 s. 344]).

Czy wspomniani syjoniści byli też zainteresowani wsparciem finansowym dla wydawania tej gazetki? Tego wprost nie napisano.

Co ciekawe Rutherford, w swojej pierwszej publikacji, jeszcze jako adwokat Towarzystwa Strażnica, pisząc obronę Russella i przedstawiając wiele zarzutów wobec niego, nie wspomniał o pomówieniach o pieniądze od Żydów (patrz A Great Battle in the Ecclesiastical Heavens J. F. Rutherford 1915).

Zamieszczamy poniżej pewną tajemniczą kwestię związaną z milionami dolarów. Wprawdzie nie dotyczyła ona Żydów, ale środowisk biznesowych i zarazem filantropijnych. Sytuacja poniższa wskazuje, jakie były mniemania członków Towarzystwa Strażnica co do sponsorowania ich działalności. To ich głosy, a nie ‘ze świata’.

Otóż w roku 1915 w angielskiej Strażnicy zamieszczono list, a zarazem pytanie czytelnika wraz z odpowiedzią tej samej osoby. Mowa jest o 2 milionach dolarów, które miał rzekomo otrzymać C. T. Russell od bardzo bogatych osób. Pastor jednak zbył milczeniem te kwestie i nie udzielił odpowiedzi (!):

„Drogi Bracie Russell! Od jakiegoś czasu czuję pilną potrzebę napisania do Ciebie o pewnych moich obserwacjach. Może słyszałeś, że będąc na Południu jakiś rok temu, donosiłem o krążących tam wtedy pogłoskach, jakoby Rockefeller przesłał Ci czek na milion dolarów. Dotarłszy na tereny, na których przebywam przez ostatnich sześć tygodni, znowu natknąłem się na szeroko rozpowszechnioną wieść, że otrzymałeś kolejny milion, tym razem od Helen Gould. Teraz ręczy się, że doniesienie to jest autentyczne, gdyż jak powiadają, ma pochodzić od kogoś, kto był zaangażowany ostatnio w działalność w Brooklynie, więc uważa się, że jest dobrze poinformowany. Gdyby owe doniesienia nie brzmiały tak absurdalnie, byłyby nawet zabawne. Nie mogę pojąć, jak ktoś może dać wiarę takim pogłoskom. (...) W. M. Wisdom” (ang. Strażnica 01.07 1915 s. 207 lub s. 5724 [reprint]).

Trzymając się przelicznika, który niedawno podało Towarzystwo Strażnica, że „300 000 dolarów z tamtych czasów, to aż 7 000 000 dolarów dzisiejszych”, wskazywałoby to na bardzo wielką darowiznę dla C. T. Russella. Tym razem bowiem chodziło o 2 000 000 ‘dawnych’ dolarów, a nie 300 000.

Towarzystwo Strażnica w swoim historycznym filmie wyceniło właśnie dawny majątek C. T. Russella na 7 milionów dolarów, według dzisiejszej wartości dolara. W 15 minucie i 15 sekundzie tego filmu padają takie oto słowa:

„Gdy miał 11 lat, został wspólnikiem ojca. Razem kierowali siecią sklepów odzieżowych. Charles powiększył firmę i z czasem sam prowadził kilka sklepów. W wieku 25 lat miał już przeszło 300 000 dolarów, co dzisiaj stanowiłoby równowartość 7 milionów dolarów” (Film z 2010 r. pt. Świadkowie Jehowy – historia żywej wiary, część 1: Z ciemności ku światłu).

https://www.jw.org/pl/publikacje/filmy/historia-%C5%BCywej-wiary-cz%C4%99%C5%9B%C4%87-1/

Ciekawe jest to, że kwota 300 000 dolarów pojawia się i jako dawny majątek Russella i jako wydatek za opublikowanie Fotodramy.

Trzeba tu dodać kontekst, dotyczący zagadnienia otrzymanych rzekomo 2 milionów dolarów. Otóż było to w czasie, gdy Russell wydał bardzo dużo pieniędzy na wyświetlaną Fotodramę i rzeczywiście mógłby liczyć na wsparcie bogatych filantropów, popierających jego nowatorskie działania filmowe:

„Na przygotowanie Fotodramy Towarzystwo wydało około 300 000 dolarów, co w owych czasach stanowiło majątek. (...) Gdybyśmy z góry wiedzieli, jak wiele czasu, pieniędzy i cierpliwości trzeba będzie włożyć, aby ruszyć z miejsca, nigdy byśmy nawet nie zaczynali” (Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975 s. 18).

Może jednak powyższe słowa Towarzystwa Strażnica, o jakichś „wielkich sumach” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917] s. 65), potwierdzają powyższe informacje o milionach dolarów?

Czy podobnych „wielkich sum” nie mógł Russell otrzymywać od przychylnych mu środowisk syjonistycznych, skoro nawet na ich zaproszenia wygłaszał mowy i w ich czasopismach były one publikowane?

Oto przykładowe zaproszenie i relacja o spotkaniu z Żydami:

Syjonizm w Proroctwie

Wielu z naszych czytelników pamięta zapewne, że Wydawca [Russell] po powrocie z Palestyny w czerwcu ubiegłego roku [1910] wygłosił kazanie pod tytułem »Jerozolima«. Temat ten przyciągnął wielu Żydów i wzbudził wśród nich znaczne zainteresowanie. Kazanie to, podobnie jak kilka innych, zostało opublikowane w żydowskich gazetach. Następnie przeprowadzono z Wydawcą wywiady itd., czego skutkiem było na koniec wystosowanie zaproszenia – którego podpisy zajmowały trzy strony – do wygłoszenia przemówienia na Walnym Zgromadzeniu Żydów w nowojorskim Hippodromie. W odpowiedzi na to zaproszenie, w niedzielę 9 października [1910 roku] Wydawca [Russell] spotkał się z komitetem pięciu wybitnych Hebrajczyków, a towarzyszył mu brat Rutherford. Automobilami udaliśmy się na zgromadzenie, w czasie którego panowała entuzjastyczna atmosfera. Liczbę jego uczestników oceniono na cztery tysiące i powiedziano nam, że było to najbardziej reprezentatywne i wyszukane przedstawicielstwo Hebrajczyków, jakie kiedykolwiek zgromadziło się na jednym miejscu w Nowym Jorku” (ang. Strażnica 15.02 1911 s. 4764 [reprint]).

Czyżby Russell za wygłoszenie wykładu dla tysięcy Żydów (na ich zaproszenie), za wywiady i opublikowane artykuły w prasie żydowskiej nie otrzymał żadnej gratyfikacji? Oczywiście przekazanej później na rzecz Towarzystwa Strażnica.

Można też dodać, że Żydzi zamówili ekskluzywną salę na przemówienie Russella oraz sami ‘zasugerowali’ jego tytuł:

„To wszystko, Pastorze Russell, skłoniło nas do uformowania Komitetu Walnego Zgromadzenia Żydów, który niniejszym listem zaprasza Pana do wygłoszenia publicznego wykładu skierowanego szczególnie do naszego ludu. Jeśli byłby Pan tak łaskawy, by skorzystać z naszego zaproszenia, to pozwolilibyśmy sobie także zasugerować temat Pańskiego wystąpienia, który jak wierzymy byłby bardzo interesujący dla publiczności, a w szczególności dla Żydów, a mianowicie: »Syjonizm w proroctwie«.

Co do samego spotkania proponujemy, by odbyło się ono w niedzielne popołudnie, 9 października [1910] o godz. 15:00. Zarezerwowaliśmy na ten termin Hippodrom, największą i najpiękniejszą salę Nowego Jorku, i mamy nadzieję, że proponowana data i miejsce spotkają się z Pańskim łaskawym uznaniem. Ze swej strony zapewniamy, że na widowni znajdzie się liczna i żywotnie zainteresowana hebrajska publiczność, a dołączyć do niej mogą także inni zainteresowani” (Pastor Russell’s Sermons 1917 s. 475-476; tekst polski cytowany według Kazania Pastora Russella 2012 s. 475-476 [wyd. „Straż”, Białogard]).

Czy Russell całkowicie za darmo wygłosił ten wykład? Jeśli tak, to zapewne potraktował go jako reklamę swych nauk, swej osoby i Towarzystwa Strażnica.

Pierwsze zaprzeczenia co do finansowania Towarzystwa przez Żydów

Nie jest nam znane odrzucanie żadnych pomówień o finansowanie dzisiejszej organizacji Świadków Jehowy przez Żydów sprzed roku 1922. Ich publikacje o tym nie wspominają.

Okazuje się, że przypisywanie finansowania Towarzystwa Strażnica dzięki pieniądzom pochodzenia żydowskiego jest jednak bardzo dawne, właśnie co najmniej od roku 1922 (właściwie od 15 grudnia 1921 r.):

„Nieprzyjaciel w Niemczech, nie wiedząc co więcej zarzucić Badaczom Pisma Świętego, powiada teraz, że nasza praca jest żydowską propagandą, za pieniądze bogatych Żydów w Ameryce. W rzeczywistości jednak, jak wszystkim wiadomo, żaden Żyd nie dał jeszcze ani centa na szerzenie Ewangelii przez zabiegi Towarzystwa” (Strażnica 01.01 1922 s. 7 [ang. 15.12 1921 s. 375]).

„Brat Rutherford przedsięwziął w roku 1922 długą podróż po Europie (...) W Monachium brat Rutherford przemawiał w przepełnionym cyrku »Zirkus Krone« do 7000 osób. Przed rozpoczęciem wykładu dowiedziano się, że wśród obecnych znajduje się grupa antysemitów i pewna ilość jezuitów, którzy przyszli jedynie po to, by wywołać zamieszanie i jeśli się tylko da, rozbić zebranie. Brat Rutherford powiedział do zebranych »W tym mieście (Monachium) i gdzie indziej mówi się, że Międzynarodowe Zrzeszenie Badaczy Pisma świętego jest finansowane przez Żydów«. Zaledwie to powiedział, gdy usłyszano okrzyki: »To prawda!« Jednak brat Rutherford swą dobitną i przekonującą mową zmusił wichrzycieli do milczenia, chociaż usiłowali zawładnąć sceną, aby nie dopuścić do kontynuowania wykładu” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych 1975 s. 12).

Tak zwana Deklaracja Faktów z roku 1933 zaprzeczała, by Żydzi finasowali Świadków Jehowy:

Jesteśmy niesłusznie obwiniani przez naszych wrogów, że otrzymujemy od Żydów finansowe wsparcie dla naszej pracy. Nic nie jest dalsze od prawdy. Do tej pory nie było żadnego najmniejszego wkładu pieniędzy od Żydów na naszą działalność. Jesteśmy wiernymi naśladowcami Chrystusa Jezusa i wierzymy w Niego jako w Zbawiciela świata, podczas gdy Żydzi całkowicie odrzucają Jezusa Chrystusa i stanowczo zaprzeczają, że jest on Zbawcą świata posłanym przez Boga dla ludzkiego dobra. Samo to powinno być wystarczającym dowodem, że nie otrzymujemy od Żydów pomocy i stąd oskarżenia przeciw nam są złośliwie fałszywe i mogą pochodzić wyłącznie od Szatana, naszego wielkiego wroga. (ang. Rocznik Świadków Jehowy 1934 s. 134).

Oto zaś słowa o tym, przytoczone przez tę organizację, w których wymieniony jest Russell i Paul Balzereit (1885-1959), przewodniczący Oddziału w Niemczech w latach 1920-1936:

„Gazeta The National Socialist opublikowała długi artykuł przeciwko nam, w którym stwierdzono między innymi, że Charles Taze Russell był Żydem, a Żyd, Balzereit, kierował pracą w Niemczech. W dalszej części artykułu stwierdzono, że udowodniono, iż Żydzi w Ameryce dawali pieniądze na tę pracę...” (ang. Rocznik Świadków Jehowy 1942 s. 202 – The newspaper The National Socialist published a long article against us in which it was stated amongst other things that Charles Taze Russell was a Jew, and that a Jew, Balzereit, had directed the work in Germany. The article further stated that it had been proved that Jews in America had given money for the work...).

Poniżej zamieszczamy inne opinie Towarzystwa Strażnica wypowiadane po odrzuceniu nauki o Żydach, czyli po roku 1932:

Lecz nigdy żaden Żyd nie miał nic do czynienia w podpieraniu lub pomaganiu Watch Tower Bible & Tract Society” (Strażnica 01.02 1934 s. 43 [ang. 01.01 1934 s. 11]).

Wiemy też, co J. F. Rutherford powiedział przez sądem „w Bernie w sprawie karnej wytoczonej przedstawicielom świadków Jehowy” (Nowy Dzień 01.11 1936 s. 43):

„Nigdy nie pobierano składek i nigdy praca ta nie otrzymała pieniędzy od jakiejś osoby rasy żydowskiej. Obwinienie, że praca wyżej wspomnianych trzech organizacyj finansowana jest przez żydów, jest absolutnie fałszywe i wysunięte bez podstawy, a zatem nie do usprawiedliwienia” (Nowy Dzień 01.11 1936 s. 43).

„Odpieramy twierdzenie, jakobyśmy przez cały ten czas byli wspierani przez żydowskich bankierów i przez żydowskie organizacje” (Strażnica sierpień 1950 s. 122, wydanie polonijne [ang. 15.08 1949 s. 252]).

„Jedna z takich ulotek, wydana nakładem sześciu pism religijnych, zawierała następujące stwierdzenie o Świadkach Jehowy: »Są to agenci międzynarodowego syjonizmu, którzy działają za dolary Żydów amerykańskich«. (...) Absurdem jest twierdzić, jakoby Świadkowie Jehowy byli finansowani dolarami Żydów amerykańskich, skoro sami ci Świadkowie głoszą, że syjonizm żydowski upadnie” (Strażnica Rok XCVII [1976] Nr 9 s. 21).

To ostatnie zdanie, czyli iż „Świadkowie głoszą, że syjonizm żydowski upadnie”, wskazuje, że jednak Towarzystwo Strażnica ciągle poświęca uwagę Żydom, choć już od innej strony.

Widzimy zatem, że przynajmniej od roku 1922 Towarzystwo Strażnica zaprzeczało, że było finansowane przez Żydów. Czyżby takich zaprzeczeń wcześniej nie było? Czy może Russell, otrzymując datki z różnych stron, wiedział, że część ich jest od sprzyjających mu środowisk żydowskich?

Wróćmy jeszcze do roku 1925, gdy wydano pierwszą z książek Rutherforda dla Żydów (Comfort for the Jews). To wydarzenie opisano iście sensacyjnie, podkreślając kontakty Sędziego z jednym z najbogatszych Żydów na świecie:

„Ubiegłego grudnia brat Rutherford wręczył mi kopję manuskryptu na nową książkę, zatytułowaną Pociecha dla Żydów. W miesiącu czasu wydrukowaliśmy 225,000 egzemplarzy tej książki, które w przeciągu sześciu tygodni prawie zupełnie się rozeszły. Drugi nakład 150,000 pozostał w fabryce w chwili, kiedy brat Rutherford i ja odjechaliśmy do Europy. Książka ta jest inną błyskawicą, która usunie wielką powłokę ciemności z ziemi. Ona opisuje dlaczego tak wiele wprost cudownych rzeczy dzieje się teraz w Palestynie. Nathan Straus, być może najbogatszy Żyd w świecie, otrzymał pierwszy egzemplarz z prasy i czytał tę książkę z wielkiem zadowoleniem. Bratu Rutherfordowi on napisał dwa śliczne listy odnośnie tej książki. Jest to wprost nadzwyczajne dzieło. Ono wykazuje cały plan wieków na podstawie Starego Testamentu. (...) Książka ta została już przetłumaczona na język niemiecki, żargoński i hebrajski [w ang. German, Yiddish and Hebrew]. Książka ta w tych trzech językach jest drukowana w Magdeburgu i w niedługim czasie będzie gotową do rozpowszechnienia wśród ludzi” (Strażnica 01.08 1926 s. 231 [ang. 01.07 1926 s. 199]).

Czy takie chwalenie się kontaktami i wymienianymi listami z „być może najbogatszym Żydem w świecie” nie skłania do przypuszczeń, że mogły mieć one także znaczenie finansowe?

Russell nie raz podkreślał, że czasem pytali go ludzie o to, co mogą zrobić dla dobra jego spraw (cały fragment cytowany powyżej):

„Pytanie (1914) – Pastor Russell. Drogi Panie: Ja wielce się interesuję pana wielką filantropią i byłbym rad, gdybym i ja mógł mieć mój przywilej, by wziąć w tym udział. Czy może pan użyć i zechce przyjąć załączony czek, by pomóc w tym dziele? Jeżeli tak, to będzie mi przyjemnie, jeżeli pan użyje w sposób, jaki będzie uważał za właściwy.

Odpowiedź – Czek jest na 2700 $ i pytanie jest, czy mam go przyjąć, lub nie. Odpowiadam twierdząco” (Co kaznodzieja Russell odpowiadał na zadawane jemu liczne pytania 1947 [ang. 1917] s. 22-23).

Jest jeszcze jeden element, który ‘przeciętnym zjadaczom chleba’ mógł wskazywać, że Towarzystwo Strażnica jest finansowane przez ‘kogoś’. Otóż Rutherford tak zaciekle zwalczał na przykład duszę nieśmiertelną, że obiecywał „1000 dolarów każdemu na widowni”, kto obroni to wierzenie:

„Kiedy miałem 10 lat, do Göteborga przyjechał brat Rutherford, aby wygłosić przemówienie publiczne pod tytułem: »Gdzie są umarli?« W trakcie swego wystąpienia zaproponował 1000 dolarów każdemu, kto potrafiłby udowodnić, że człowiek ma duszę nieśmiertelną. Nikt nie podjął tego wyzwania” (Strażnica Rok CVIII [1987] Nr 10 s. 24).

Por. podobna treść, ang. Rocznik Świadków Jehowy 1991 s. 128 – „Oferuję 1000 dolarów każdemu na widowni, kto może udowodnić, że człowiek ma nieśmiertelną duszę”.

Co miał pomyśleć sobie o tym ‘rozdawnictwie dolarów’ ktoś, kto słyszał, jak Rutherford publicznie i z mównicy wykrzykuje hasła o 1000 dolarów?

Czy wobec tego, każdy kto zaprzecza finansowaniu kiedykolwiek Świadków Jehowy, z powodu ich pracy misyjnej dotyczącej Żydów, może z ręką na sercu zaprzeczyć, że nigdy nie otrzymali oni ani centa od ludzi, którzy popierali ich nauki o syjonizmie?

Zaprzeczenie co do finansowania Towarzystwa przez masonerię

O ile przed rokiem 1922 nie omawia się żadnego ewentualnego finansowania Świadków Jehowy przez Żydów związanych z syjonizmem, czy nie wspomina się o odrzucaniu takiego zarzutu, to opisuje się proces dotyczący pieniędzy od masonerii!

K. Binkele (1867-1942), obywatel amerykański, był w latach 1920-1925 przewodniczącym Centralnego Biura Europejskiego w Szwajcarii (główna baza Towarzystwa Strażnica w Europie) i był zarazem tą osobą, która w roku 1924 w procesie sądowym występowała jako oskarżyciel przeciw tym, którzy twierdzili, że Towarzystwo Strażnica jest finansowane przez masonerię:

Czasopismo “Auf Vorposten” donosi, że Chr. Kreuz, który kiedyś sam należał i był w 33 stopniu masonerii, ogłosił w swym piśmie: “Ein Weltbetrug durch Zeichen, Wort und Griff”, że Badacze są zależni od Masonów. Przyjaciel Kreuza, dr Fehrmann, 21 stycznia 1924 r., w St. Gallen w Szwajcarii, na publicznym zebraniu ogłosił, że międzynarodowa finansjera wydatnie popiera Badaczy Pisma św. Dr Fehrmann rewelację swoją powtórzył w “Morgen, Katholisches Tagesblatt der Schweiz” z dnia 30 października 1924 r. Kierownik Centrali Badaczy w Zurichu, Konrad Binkele, wniósł skargę do sądu przeciwko dr. Fehrmannowi. Sąd okręgowy w St. Gallen odrzucił skargę K. Binkele, nałożył na skarżącego opłatę kosztów sądowych w wysokości 150 fr. i zasądził skarżącego na wypłacenie dr. Fehrmannowi 450 fr. szw. tytułem nawiązki. Ciekawy przy tym był skład osobowy oskarżycieli: jako kierownik Badaczy zgłosił się do sądu Konrad Binkele, występujący w Stanach Zjednoczonych jako Binggele, którego jednak właściwe nazwisko jest Pinkeles” (Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Św. (Świadkowie Jehowy) ks. S. Ufniarski, Kraków 1947 s. 36).

Rozprawę tę wspominało po 10 latach polskie czasopismo Świadków Jehowy, ale nie wymieniono już K. Binkele z nazwiska, gdyż był on już w tym czasie od 9 lat ‘odstępcą’. Choć napisano wtedy o „finansjerze żydowsko-masońskiej”, to chodziło o to, że niektórzy Żydzi byli masonami. Natomiast nie miało to jakiegoś szczególnego związku z syjonizmem:

„Nieprawdą jest, jakoby »Rutherford wszedł w stosunki z finansjerą żydowsko-masońską, która jest w zakulisowych konszachtach z komunizmem; że stosunki Rutherforda z finansjerą masońsko-żydowską zostały potwierdzone w czasie przewodu sądowego na procesie w Zurychu w r. 1924.« Natomiast prawdą jest, iż ów dr. Fehrmann, który w Zurychu stawił powyższy zarzut, a podczas przewodu sądowego nie mógł służyć dowodami – tylko dzięki temu zdołał ujść wymierzeniu zasłużonej kary, iż twierdził, że zarzuty jego wcale nie są skierowane przeciwko badaczom, lecz jedynie przeciw żydostwu” (Złoty Wiek 15.05 1934 s. 15).

K. Binkele po odejściu z Towarzystwa Strażnica w roku 1926, założył w roku 1928 w Niemczech odłam badaczy Pisma Świętego o nazwie Free Bible Students Association (Freie Bibelforscher-Vereinigung), a w roku 1940 powrócił do USA.

https://en.wikipedia.org/wiki/Conrad_C._Binkele

poprzednia część nastepna część

Powrót do strony głównej
Powrót początku artykułu
facebook
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007-2021