Inne wydarzenia ze świata, dotyczące też Żydów, mogące mieć wpływ na zmianę nauki Towarzystwa Strażnica

Autor: Włodzimierz Bednarski,
Kiedy i dlaczego Świadkowie Jehowy odrzucili Żydów i syjonizm?

poprzednia część nastepna część
Inne wydarzenia ze świata, dotyczące też Żydów, mogące mieć wpływ na zmianę nauki Towarzystwa Strażnica

Rozdział ten nie ma orzekać definitywnie o tym, co było przyczyną odrzucenia w roku 1932 przez Towarzystwo Strażnica nauki o Żydach i syjonizmie. Chcemy tu tylko ukazać kilka światowych wydarzeń, z tamtego czasu, które mogły mieć wpływ na zmianę wykładni tej organizacji.

Przypominamy, że Towarzystwo Strażnica samo pisze, aż do dziś, iż obserwuje „wydarzenia światowe”, by zobaczyć, jak realizują one jego oczekiwania prorocze:

„»Niewolnik« nie jest natchniony przez Boga, lecz stale bada Pismo Święte i starannie ocenia wydarzenia światowe, jak również sytuację ludu Bożego, żeby mieć orientację w spełnianiu się proroctw biblijnych. Na skutek ludzkiej ułomności nieraz może zdarzyć się, że zrozumie tylko częściowo lub nieściśle, a w rezultacie potrzebne jest skorygowanie” (Strażnica Rok CII [1981] Nr 4 s. 27).

„Podobnie niniejsze czasopismo od przeszło 125 lat przypomina o zachęcie Jezusa, by czuwać. W jaki sposób? Na stronie 2 każdego wydania możemy przeczytać, że Strażnica »pilnie obserwuje, jak wydarzenia na świecie spełniają proroctwa biblijne. Pociesza wszystkich dobrą nowiną, że Królestwo Boże wkrótce usunie tych, którzy ciemiężą bliźnich, a ziemię przeobrazi w raj«.” (Strażnica Nr 3, 2005 s. 32).

Podobnie jak strażnice, które w dawnych czasach pozwalały z daleka obserwować wydarzenia, czasopismo to ukazuje znaczenie wydarzeń światowych w świetle proroctw biblijnych” (Strażnica 01.12 2012 s. 2).

W związku z tymi słowami Świadków Jehowy rozpatrujemy poniżej pewne „wydarzenia światowe”.

Lipiec 1932 roku – partia nazistowska wygrywa wybory w Niemczech, a i wcześniej mają miejsce prześladowania Świadków Jehowy w tym kraju

Biuro Oddziału w Magdeburgu było ‘oczkiem w głowie’ prezesa J. F. Rutherforda i to pomimo tego, iż w Szwajcarii znajdowało się Centralne Biuro Europejskie (tak było bezpieczniej, bo w kraju neutralnym). Posiadało nowoczesną, jak na tamte czasy, drukarnię, niezależną od szwajcarskiej, a także wszelkie inne wygody, w tym korty tenisowe:

„Pod koniec roku 1925 doniesiono, że wydajność tej drukarni co najmniej dorównuje wydajności maszyn pracujących w bruklińskim Biurze Głównym” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 583).

Na dodatek w Niemczech ilość Świadków Jehowy była największa, w porównaniu do innych krajów europejskich. Równocześnie biuro niemieckie stało się ‘wylęgarnią’ odstępstwa. Z niego wywodził się K. Binkele, który zarządzał nim w roku 1914 i 1915 (w latach 1920-1925 zarządzał w Szwajcarii; odszedł z organizacji w 1926 r.) oraz P. Balzereit, który rządził tym biurem w latach 1916-1917 i w latach 1920-1933, aż do jego zamknięcia przez władze niemieckie, a samą pracę Świadków Jehowy nadzorował nawet do roku 1936 (odszedł z organizacji w 1936 r.). Oto kilka zmian w tym biurze:

„Od października roku 1916 do lutego 1917 roku nadzór sprawował Paul Balzereit; od lutego 1917 do stycznia 1918 brat Herkendell, a od stycznia 1918 do stycznia 1920 brat M. Cunow, którego zastąpił później brat Balzereit” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych. Według Rocznika świadków Jehowy na rok 1974 1975 s. 8).

„Do powyższych wniosków być może skłaniał również fakt, iż Balzereit zaledwie dwa lata później wyrzekł się wiary” (Przebudźcie się! Nr 13, 1998 s. 14).

Biuro to, założone w roku 1923 (przeniesione z Barmen-Elberfeld, gdzie istniało od 1902 r.), zostało w roku 1933 zlikwidowane przez władze niemieckie:

W czerwcu 1933 roku naziści skonfiskowali posiadłość Towarzystwa, zamknęli drukarnię, a na budynkach zatknęli swastyki. Po II wojnie światowej obiekty te wróciły do Świadków, ale nie na długo. W sierpniu 1950 roku zagarnęły je władze komunistyczne” (Rocznik Świadków Jehowy 1999 s. 134).

Powyższa likwidacja Biura Oddziału w Niemczech, w roku 1933, był to przedostatni akord w działaniach A. Hitlera w stosunku do majątku Świadków Jehowy (ale nie ich samych) w tym kraju. Oto zaś ostatnia sankcja:

„Dnia 1 kwietnia 1935 roku wydano ogólnokrajową ustawę, na mocy której Poważni Badacze Pisma Świętego (Ernste Bibelforscher), czyli Świadkowie Jehowy, zostali wyjęci spod prawa” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 442).

Poniżej przedstawione są etapy dochodzenia do wprowadzenia zakazu, z czasu, gdy Towarzystwo Strażnica uczyło jeszcze o Żydach i syjonizmie:

„Przyświecało im hasło: »Rozgłaszajcie, rozgłaszajcie, rozgłaszajcie wieść o Królu i jego Królestwie!« W tym samym roku kler w Niemczech nakłonił policję do zatrzymania pewnych Badaczy Pisma Świętego rozpowszechniających publikacje biblijne. Nie był to odosobniony wypadek. Do roku 1926 na wokandę sądów niemieckich trafiło 897 takich spraw. Z powodu tylu procesów Towarzystwo Strażnica musiało w roku 1926 utworzyć Dział Prawny w magdeburskim Biurze Oddziału. W roku 1928 w samych Niemczech wytoczono Badaczom Pisma Świętego 1660 spraw sądowych i z roku na rok wywierano na nich coraz silniejszą presję” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 678-679).

Interesujące jest to, że Towarzystwo Strażnica nie podaje konkretnie, w jakich kwestiach odbywały się te wszystkie sprawy sądowe. Kto i komu wytaczał te procesy? Oto dalsze dzieje dotyczące tej problematyki:

„W roku 1931 władze Bawarii znowu wysunęły się na czoło w walce z ludem Bożym. Za pretekst posłużyła im błędna interpretacja nadzwyczajnego zarządzenia z 28 marca 1931 roku w sprawie rozruchów politycznych, co wykorzystały dla obłożenia zakazem literatury badaczy Pisma świętego. Dnia 14 listopada 1931 roku skonfiskowano nasze książki w Monachium. Cztery dni później władze policyjne w Monachium wydały zarządzenie, obowiązujące w całej Bawarii, o zakazie wszelkiej literatury badaczy Pisma świętego. Naturalnie bracia natychmiast podjęli akcję apelacyjną. W lutym 1932 roku rząd Górnej Bawarii potwierdził ten zakaz. Przeciwko tej decyzji natychmiast wniesiono zażalenie do bawarskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które jednak 12 marca 1932 roku zostało odrzucone jako »nieuzasadnione«. W ślad za tą decyzją prefekt policji w Magdeburgu stanął 14 września 1932 roku w naszej obronie, kiedy oświadczył: »Stwierdzamy, że Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego jest społecznością zajmującą się wyłącznie sprawami religijnymi. Do tej pory nie przedsiębrało ono żadnych politycznych wystąpień. Nie stwierdzono też żadnych antypaństwowych tendencji«. Jednak trudności wzrastały z miesiąca na miesiąc, również w innych częściach Niemiec...” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych. Według Rocznika świadków Jehowy na rok 1974 1975 s. 20).

„Wrogość przybierała na sile i przy końcu roku 1932 wytoczono nie mniej niż 2335 procesów sądowych. Mimo tych trudności rok 1932 okazał się najlepszym rokiem pod względem produkcji publikacji Towarzystwa. W dniu 30 stycznia 1933 roku Adolf Hitler został kanclerzem Rzeszy. W dniu 4 lutego wydał rozporządzenie, zezwalające policji na konfiskatę literatury zagrażającej porządkowi publicznemu oraz bezpieczeństwu. Zarządzenie to ograniczało również wolność zbierania się i wolność prasy” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych. Według Rocznika świadków Jehowy na rok 1974 1975 s. 20).

Jeszcze przypomnijmy etapy dochodzenia A. Hitlera do władzy:

1921 – staje na czele NSDAP (partia istniała od 1919 r.);

1928 – „Mimo zdobycia środków pieniężnych NSDAP nie zdobyła znaczącego poparcia w wyborach z 1928”;

1930 – „Sukcesem okazały się dopiero wybory, które odbyły się dwa lata później”;

1932 – w lipcu jego partia wygrywa wybory w Niemczech;

1933 – w styczniu zostaje kanclerzem Niemiec;

1934 – zostaje prezydentem i szefem rządu (Wódz).

https://pl.wikipedia.org/wiki/Narodowosocjalistyczna_Niemiecka_Partia_Robotnik%C3%B3w

Jak widać, można przypuszczać, że odrzucenie nauki o Żydach i syjonizmie w roku 1932, przez Towarzystwo Strażnica, miało związek z prześladowaniem Świadków Jehowy w Niemczech. Tym bardziej, gdy Hitler zaczął coraz więcej znaczyć w tym kraju i rozpoczął marsz do władzy.

Sędzia Rutherford mógł poświęcić naukę o Żydach, by ratować reputację Świadków Jehowy i majątek amerykański w Niemczech. Oto jak walczono o skonfiskowane amerykańskie majętności Towarzystwa Strażnica na terenie Niemiec:

„Tych wiernych chrześcijan fałszywie obwiniano, że się sprzymierzyli z żydami, marksistami i anty-narodowymi socjalistami. Nie zawiadomiwszy uprzednio świadków Jehowy o tych podejrzeniach i nie udzieliwszy im żadnej sposobności złożenia dowodu nieprawdziwości tych obwinień, a więc nie stwierdziwszy wcale faktów, rząd hitlerowski wydał 4 kwietnia 1933 r. rozporządzenie, przez które zakazana została działalność wspomnianego zrzeszenia, świadków Jehowy, i skonfiskował posiadłość Towarzystwa, która wówczas przedstawiała wartość jakich 2 500 000 marek. Ta konfiskata była naruszeniem traktatu, istniejącego między Stanami Zjednoczonemi a Niemcami, a ponieważ chodziło o korporację amerykańską, interwenjował rząd amerykański, na skutek czego dnia 28 kwietnia 1933 r. konfiskatę zniesiono i posiadłość zwrócono prawowitym właścicielom. Dnia 24 czerwca 1933 r. rząd niemiecki bez uprzedniego zawiadomienia i znowu nie przekonawszy się o faktach, ponownie skonfiskował posiadłość Towarzystwa i zakazał jego działalności w Niemczech. Rząd Stanów Zjednoczonych na podstawie postanowień wspomnianego traktatu ponownie interwenjował na rzecz Towarzystwa, a w październiku 1933 r. rząd niemiecki znowu cofnął konfiskatę posiadłości. Jednak wciąż jeszcze wzbrania się zezwolić Towarzystwu posługiwać się swoją własnością do kontynuowania swej pracy. Rząd niemiecki obwieścił przez swoje władze, że Strażnica Towarzystwo Biblijne i Broszur i Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego z powodu konfiskaty mogą wystąpić z zażaleniem i wnieść skargę do sądów niemieckich, by dochodzić swych praw. To uczyniono; ale gdy Towarzystwo udało się na tę drogę, rząd niemiecki poprostu zaprzeczył mu prawa prowadzenia takich procesów. Tymczasem władze niemieckie skonfiskowały wielką część majątku Towarzystwa w innych ziemiach Rzeszy Niemieckiej, wiele z tego zniszczyły, rozwiązały zbory i zakazały świadkom Jehowy zgromadzać się celem badania Biblji; zabrano im książki, biblje i inną literaturę i wielu z tych wiernych chrześcijan zamknięto w więzieniu i obozach koncentracyjnych” (Złoty Wiek 15.06 1934 s. 3).

Stosunek Hitlera do Żydów znany był powszechnie od wielu lat, gdy zaczynał on karierę polityczną. Jeśli więc Świadków Jehowy uważano za amerykańską „sektę żydowska”, to nie można dziwić się takim działaniom kanclerza.

Ciekawe, że jeden z późniejszych prawników Towarzystwa Strażnica był kiedyś obrońcą Hitlera, gdy miał on kłopoty z prawem:

Jeden z adwokatów Towarzystwa, który swego czasu bronił Hitlera i jego towarzyszów, gdy się znajdowali w trudnem położeniu, nie uzyskał przystępu do kanclerza Rzeszy. Wiele listów i telegramów skierowano do prezydenta Rzeszy von Hindenburga, do kanclerza Rzeszy Hitlera i do innych urzędników z prośbą o zaprzestanie prześladowania chrześcijan i o obronę wolności wiary i sumienia w Trzeciej Rzeszy; wszystko jednak było daremne. Ostateczne ostrzeżenie skierowano listem z dnia 9 lutego do Hitlera” (Złoty Wiek 15.06 1934 s. 15 [ang. 25.04 1934 s. 462-463]).

Trzeba tu dodać, że władze niemieckie nie wierzyły nawet w to (a może nawet nie wiedziały), iż Towarzystwo Strażnica odrzuciło w roku 1932 naukę o Żydach. Bo jeśli ktoś o nich nauczał od roku 1879, to dlaczego by nagle ta wykładnia miała zniknąć?

Hitler i jego ludzie nie studiowali przecież na bieżąco nauk i publikacji Świadków Jehowy!

Oto doniesienie z prasy niemieckiej z roku 1933, cytowane przez Złoty Wiek, w którym nadal uważa się Świadków Jehowy za „żydowskie przedsiębiorstwo pana Rutherforda” i „żydowską sektę”:

„Następujące wypadki wystarczą do potwierdzenia faktu, że w Trzeciej Rzeszy w nieprawny sposób prześladowano i jeszcze się prześladuje chrześcijan, a mianowicie wbrew zasadom, głoszonym przez urzędników rządu niemieckiego.

Wyciąg z dziennika »Heilbronner Tagblatt« z 15.11.33.

Świadkowie Jehowy!

Z tych głupców, którzy dawniej zwali się »Badaczami Pisma Św.«, wciąż jeszcze grupka zasmradza duchowe powietrze Heilbronnu, aczkolwiek w całych Niemczech zakazane jest to żydowskie przedsiębiorstwo pana Rutherforda z Ameryki, cierpiącego na rozmiękczenie mózgu. (...)

Wzywamy szczególnie kobiety niemieckie, by bezwzględnie, i jak najprędzej przerwały wszelkie stosunki handlowe ze zwolennikami tej sekty żydowskiej” (Złoty Wiek 15.06 1934 s. 8).

Patrz też: jw. s. 8, o Rutherfordzie – „żydowską maścią swego amerykańskiego mistrza”; „Pozbawiajmy ich wszelkiego poparcia i pozostawmy ich samych z ich żydowskim bajcem”;

jw. s. 9-10, o finansowaniu przez Żydów – „Cóż widzi ten pan w swem urojeniu? Przedewszystkiem nie może zaprzeczyć faktu, że publikacje sędziego Rutherforda rozpowszechnione zostały w niezliczonych miljonach egzemplarzy. Uderza go jednak to, że »oddawane są po tak niskich cenach groszowych, iż o zysku wcale nie może być mowy«. Naturalnie zdaniem jego »niezbędny był stały i znaczny zasiłek pieniężny, który może dosięgną! granicy x-miljonów«. A od kogóż miałby ten zasiłek pochodzić, jeśli nie od żydów? Że to było możliwe tylko dzięki niesamolubnemu poświęceniu i wielkim ofiarom wszystkich tych, co w tej pracy brali udział, to przechodzi jego pojęcie”.

Oto wcześniejsze, z roku 1921, postrzeganie działań Towarzystwa Strażnica w Niemczech:

„Nieprzyjaciel w Niemczech, nie wiedząc co więcej zarzucić Badaczom Pisma Świętego, powiada teraz, że nasza praca jest żydowską propagandą, za pieniądze bogatych Żydów w Ameryce. W rzeczywistości jednak, jak wszystkim wiadomo, żaden Żyd nie dał jeszcze ani centa na szerzenie Ewangelii przez zabiegi Towarzystwa” (Strażnica 01.01 1922 s. 7 [ang. 15.12 1921 s. 375]).

„Już w 1921 roku Świadków, nazywanych wówczas Poważnymi Badaczami Pisma Świętego (Ernste Bibelforscher), oskarżano o powiązania z żydowskimi ruchami wywrotowymi. Badaczy Pisma Świętego piętnowano jako niebezpieczne bolszewickie »robactwo żydowskie«, mimo że nigdy nie podano żadnych dowodów na potwierdzenie tych zarzutów” (Przebudźcie się! Nr 13, 1998 s. 11).

Zauważmy, jak ten rok 1921, dotyczący postrzegania badaczy Pisma Świętego w Niemczech, zbiegł się z przytoczonymi wcześniej słowami o Hitlerze:

„1921 – staje na czele NSDAP (partia istniała od 1919 r.)”

Jeśli Świadkowie Jehowy byli postrzegani w Niemczech jako żydowska sekta, czy sponsorowani przez Żydów, to nawet nie dziwi stosunek hitlerowców do nich, dla których największym wrogiem byli Żydzi.

Tak więc odcinanie się od Żydów przez Świadków Jehowy (od roku 1932) miało oczyścić ich od nazywania „sektą żydowską” czy „przedsiębiorstwem żydowskim”.

Porzucenie nauki o Żydach w roku 1932 nic nie dało, było też spóźnione. Gdyby tego dokonano wiele lat wcześniej, to być może społeczeństwo i władze niemieckie dowiedziałyby się o tym z czasem. Skończyło się to delegalizacją Świadków Jehowy w Niemczech, jako „sekty żydowskiej”, popierającej syjonizm.

Nie będziemy tu omawiać poszczególnych etapów walki Towarzystwa Strażnica w Niemczech z ekipą Hitlera, ale warto wspomnieć, że początkowo chciano mu się przypodobać (jeszcze w czerwcu 1933 roku), jednak nie dało to oczekiwanego efektu:

„Do egzemplarza przesłanego Hitlerowi dołączono list, w którym między innymi napisano: »Kierownictwo Towarzystwa Strażnica w Brooklynie było zawsze przyjaźnie usposobione względem Niemiec. W roku 1918 prezes Towarzystwa i siedmiu członków zarządu w Ameryce zostało skazanych na 80 lat pozbawienia wolności za to, że prezes nie zgodził się, aby dwa wydawane przez niego w Ameryce czasopisma były wykorzystywane do propagandy wojennej przeciwko Niemcom.«” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych 1975 s. 21).

Później Towarzystwo Strażnica groziło Hitlerowi zniszczeniem w Armagedonie:

„Dane jest ostrzeżenie, że wszystkich, którzy się sprzeciwiają Bogu i jego Królestwu, wyniszczy Pan w Armagedonie. To oświadczenie i ostrzeżenie rząd Pański zlekceważył” (Złoty Wiek 15.06 1934 s. 5).

Przypomnijmy też, że zarówno Russell, jak i Rutherford, wygłaszali wcześniej w Niemczech kazania o syjonizmie. Ludzie i władze o tym słyszeli, bo wydarzenia te były reklamowane i nagłaśniane, nawet w prasie:

„Znamiennym wydarzeniem roku 1911 było wygłaszanie przez brata Russella w Niemczech wykładu na temat »Syjonizm w proroctwie«, co w niejednym wypadku wywołało oburzenie wśród słuchaczy. Na przykład w Berlinie nastąpiło zakłócenie porządku i blisko 100 osób zaraz na początku przemówienia opuściło salę, podczas gdy około 1400 osób pozostało i uważnie śledziło do końca wywody brata Russella” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych 1975 s. 5).

Już co najmniej w roku 1922 Rutherford wspomniał, że właśnie w Niemczech stawia się jego organizacji zarzut, że jest finansowana przez Żydów:

„Brat Rutherford przedsięwziął w roku 1922 długą podróż po Europie (...) W Monachium brat Rutherford przemawiał w przepełnionym cyrku »Zirkus Krone« do 7000 osób. Przed rozpoczęciem wykładu dowiedziano się, że wśród obecnych znajduje się grupa antysemitów i pewna ilość jezuitów, którzy przyszli jedynie po to, by wywołać zamieszanie i jeśli się tylko da, rozbić zebranie. Brat Rutherford powiedział do zebranych »W tym mieście (Monachium) i gdzie indziej mówi się, że Międzynarodowe Zrzeszenie Badaczy Pisma świętego jest finansowane przez Żydów«. Zaledwie to powiedział, gdy usłyszano okrzyki: »To prawda!« Jednak brat Rutherford swą dobitną i przekonującą mową zmusił wichrzycieli do milczenia, chociaż usiłowali zawładnąć sceną, aby nie dopuścić do kontynuowania wykładu” (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych 1975 s. 12).

Rutherford jeżdżąc po świecie w drugiej połowie lat 20. XX wieku, wygłaszał głównie dwa przemówienia do Żydów, także w Niemczech:

Jews Returning to Palestine (Powrót Żydów do Palestyny);

Palestine for the Jew—Why? (Palestyna dla Żyda dlaczego?).

Jedną z ostatnich takich mów wygłaszał w sąsiedniej Szwajcarii w roku 1927 (patrz ang. Strażnica 01.12 1927 s. 356). Wydaje się, że w kolejnych latach Rutherford głosił Żydom już tylko poprzez swoje książki wydane w latach 1925, 1927 i 1929, kolportowane wśród nich przez jego głosicieli oraz poprzez kazania radiowe. Nie sposób w publikacjach znaleźć ogłoszeń o kolejnych bezpośrednich spotkaniach z Żydami, jak bywało dawniej. W każdym razie wizyty Rutherforda w Niemczech były bardzo częste. Prócz wspomnianego roku 1922, wymienia się w publikacjach lata 1923, 1924, 1925, 1926, 1929, 1931 i 1933, a być może i w innych latach gościł on w biurze niemieckim lub na kongresach (o czym informują Strażnice z tych lat i poniższe źródło). W roku 1920 nie otrzymał on zgody na wjazd do Niemiec i spotkał się w Szwajcarii ze swymi głosicielami z pewnej części Niemiec (Działalność Świadków Jehowy w Niemczech w czasach nowożytnych. Według Rocznika świadków Jehowy na rok 1974 1975 s. 11).

Poniżej relacja z roku 1926, dotycząca wydania nowej publikacji, właśnie dla Żydów, także w Niemczech, w Magdeburgu (poniższe słowa padły na kongresie w tym mieście):

„Ubiegłego grudnia brat Rutherford wręczył mi kopję manuskryptu na nową książkę, zatytułowaną Pociecha dla Żydów. W miesiącu czasu wydrukowaliśmy 225,000 egzemplarzy tej książki, które w przeciągu sześciu tygodni prawie zupełnie się rozeszły. Drugi nakład 150,000 pozostał w fabryce w chwili, kiedy brat Rutherford i ja odjechaliśmy do Europy. Książka ta jest inną błyskawicą, która usunie wielką powłokę ciemności z ziemi. Ona opisuje dlaczego tak wiele wprost cudownych rzeczy dzieje się teraz w Palestynie. Nathan Straus, być może najbogatszy Żyd w świecie, otrzymał pierwszy egzemplarz z prasy i czytał tę książkę z wielkiem zadowoleniem. Bratu Rutherfordowi on napisał dwa śliczne listy odnośnie tej książki. Jest to wprost nadzwyczajne dzieło. Ono wykazuje cały plan wieków na podstawie Starego Testamentu. (...) Książka ta została już przetłumaczona na język niemiecki, żargoński i hebrajski [w ang. German, Yiddish and Hebrew]. Książka ta w tych trzech językach jest drukowana w Magdeburgu i w niedługim czasie będzie gotową do rozpowszechnienia wśród ludzi” (Strażnica 01.08 1926 s. 231 [ang. 01.07 1926 s. 199]).

Co mógł sobie pomyśleć przeciętny Niemiec, słysząc słowa o najbogatszym Żydzie na świecie, o Żydach i cudach w Palestynie oraz ich kontaktach z Towarzystwem Strażnica?

Tak więc odbierano Świadków Jehowy w Niemczech według tego, jak publicznie nauczali oni o Żydach i syjonizmie.

Natomiast przewodniczący Biura Oddziału w Niemczech postrzegany był też jako Żyd:

„Gazeta The National Socialist opublikowała długi artykuł przeciwko nam, w którym stwierdzono między innymi, że Charles Taze Russell był Żydem, a Żyd, Balzereit, kierował pracą w Niemczech. W dalszej części artykułu stwierdzono, że udowodniono, iż Żydzi w Ameryce dawali pieniądze na tę pracę...” (ang. Rocznik Świadków Jehowy 1942 s. 202 – The newspaper The National Socialist published a long article against us in which it was stated amongst other things that Charles Taze Russell was a Jew, and that a Jew, Balzereit, had directed the work in Germany. The article further stated that it had been proved that Jews in America had given money for the work...).

Trzeba tu dodać, że Towarzystwo Strażnica choć po delegalizacji w Niemczech pisało bardzo wiele negatywnie o Hitlerze, to jednak wcześniej też krytykowało jego rządy, o czym mu być może doniesiono. Oto takie teksty z lat 1931-1932:

„Wraz z potęgującym się z dnia na dzień kryzysem gospodarczym i socjalnym występują coraz to nowi znachorzy, zalecający światu swoje leki. Ścierają się przytem wrogie sobie prądy i wyznawcy każdego kierunku uważają, że reprezentowane przez nich idee jedynie zapewnić mogą ludzkości zbawienie. W państwach najbardziej dotkniętych kryzysem ci propagatorzy ludzkich środków leczniczych najsilniej występują ze swemi hasłami, a czego nie mogą osiągnąć przy pomocy propagandy i kłamstwa wszelkiego rodzaju, tego wreszcie dokonać ma twarda pięść i miecz. Wystarczy przyjrzeć się Rzeszy Niemieckiej, podejmującej spazmatyczne wysiłki, aby się opędzić tym licznym »dobroczyńcom ludzkości«. Zdaniem Hitlera na przykład muszą się w Niemczech najpierw potoczyć głowy, zanim będzie mogła nastać zmiana na lepsze” (Złoty Wiek 01.06 1931 s. 174).

„Hitlerowcy, rwący się tam wszystkiemi siłami do władzy, zapowiadają jako preludjum swych rządów, że się »potoczą głowy« i to nietylko znienawidzonych przez nich żydów, lecz własnych ich pobratymców, Niemców z krwi i kości, za to tylko, że mają odwagę przeciwstawić się doktrynie hitlerowskiej” (Złoty Wiek 01.10 1932 s. 298).

Angielski Złoty Wiek z 31 sierpnia 1932 roku podaje informacje o „faszystowskiej partii Hitlera” (s. 762), a inne czasopismo wspomina o „gangsterach i chuliganach typu nazistowskiego lub hitlerowskiego” (ang. Złoty Wiek 07.12 1932 – gangsters and hooligans of the Nazi or Hitler type).

Te i inne wypowiedzi Towarzystwa Strażnica nie mogły też pozostać bez wpływu na postrzeganie Świadków Jehowy przez Hitlera.

Kolejne czynniki mogące mieć wpływ na odrzucenie Żydów przez J. F. Rutherforda

W Internecie wskazywane są też inne przyczyny, które mogły mieć wpływ na odrzucenie przez Rutherforda Żydów. Do nich zalicza się kryzys na giełdzie amerykańskiej (tzw. Wielki Krach), do którego oni mieli się przyczynić (tu wskazuje się dodatkowo na to, że w związku z tym środowiska bogatych Żydów zaprzestały finansować Towarzystwo Strażnica), a także prześladowanie Żydów, też w Ameryce (Świadkowie Jehowy nie chcieli być utożsamiani z Żydami, by ominąć restrykcje, które ich dotykały). Oto takie przykładowe wypowiedzi internetowe:

Warto zauważyć, że w tym czasie, po katastrofie na Wall Street w 1929 roku, fala antysemityzmu przetoczyła się po Stanach Zjednoczonych, który społeczności żydowskie w tym kraju dotychczas nie dotykał (Illman i Harviainen 1993, 171).

https://medium.com/@janhaugland/the-successor-problem-ed79df215f80

W sumie w trakcie Wielkiego Kryzysu życie odebrało sobie czterdzieści tysięcy osób.

Przez jakiś czas warunki życia ludności stale się pogarszały. Nic dziwnego, że rozpoczęło się poszukiwanie winnych. Dla dużej części społeczeństwa stali się nimi oczywiście Żydzi. „Antysemityzm podczas Kryzysu i w latach poprzedzających II wojnę światową osiągnął poziom niespotykany ani wcześniej, ani później” – komentuje badaczka Barbara S. Burstin.

W USA pojawiały się organizacje, które widziały w Żydach zagrożenie dla USA i – szerzej – chrześcijaństwa. Zdarzały się przypadki atakowania ich na ulicach i bezczeszczenia synagog. Sytuację pogorszyło jeszcze dojście Hitlera do władzy – jego idee były w USA przyjmowane i rozpowszechniane. Doszło do tego, że obawy przed Żydami wyrażali przedstawiciele wszystkich warstw społeczeństwa, jak na przykład Henry Ford. Statystyki mówią zresztą same za siebie. W 1938 roku 41% Amerykanów uznało, że Żydzi mają za dużą władzę w USA, a 20% opowiedziało się za ich usunięciem poza granice kraju.

https://ciekawostkihistoryczne.pl/2018/01/20/cwierc-miliona-wyglodzonych-dzieci-fala-gwaltow-i-samobojstw-o-tych-faktach-ze-swojej-historii-amerykanie-wola-nie-mowic/

Tak więc negatywne postrzeganie Żydów w USA mogło mieć też wpływ na J. F. Rutherforda, który chciał od nich się odciąć.

Późniejsze jego słowa mogą na to wskazywać:

„W roku 1884 naśladowcy Jezusa Chrystusa utworzyli korporację pod prawami Stanu Pensylwanja, a której to korporacji dane było imię Zion’s Watch Tower Bible & Tract Society. Słowo »Syjon« (Zion) często ukazuje się w Biblji i jest jednem z imion, które dał Jehowa swej naczelnej organizacji. Nadane tej korporacji imię »Syjon« nie odnosi się do organizacji Żydów, której nazwa jest »Syjonizm«. Po temu wzmiankowane imię korporacji było według prawa Stanu Pensylwanja i ustawy sądu zmienione na Watch Tower Bible & Tract Society; i będący na ziemi wierni naśladowcy Jezusa Chrystusa trzymają to imię swej korporacji aż po dziś dzień. Lecz nigdy żaden Żyd nie miał nic do czynienia w podpieraniu lub pomaganiu Watch Tower Bible & Tract Society” (Strażnica 01.02 1934 s. 43 [ang. 01.01 1934 s. 11]).

Prześladowania Żydów (czy antysemityzm), szczególnie w Niemczech, akcentowane są nawet w publikacjach Świadków Jehowy:

„Usposobienie przeciwko Żydom w żaden sposób nie zanikło. W Niemczech dwie z politycznych partyj reprezentowane do niedawnych czasów przez więcej jak trzydzieści procent w Niemieckim Reichstagu są otwartemi anty-Semitystami. – »Prześladowanie Żydów w Europie«, S. M, Boulton.

Socjaliści i Komuniści, chociaż są w opozycji do antysemityzmu, a to tylko dlatego, że niektórzy z ich wodzów są pochodzenia żydowskiego, jednakowoż członkowie powyżej wymienionych partyj trzy lata temu podczas rozruchów w Dresden, krzyczeli: »Precz ze Żydami!« To dobitnie wykazuje, że zajątrzenie to jeszcze egzystuje w umysłach ludzkości” (Złoty Wiek 01.01 1928 s. 8 [ang. 29.06 1927 s. 632]).

„Hitlerowcy, rwący się tam wszystkiemi siłami do władzy, zapowiadają jako preludjum swych rządów, że się »potoczą głowy« i to nietylko znienawidzonych przez nich żydów, lecz własnych ich pobratymców, Niemców z krwi i kości, za to tylko, że mają odwagę przeciwstawić się doktrynie hitlerowskiej” (Złoty Wiek 01.10 1932 s. 298).

Antysemityzm w Niemczech (wspomniany w publikacjach w latach 1927-1928) jest dla nas szczególnie istotny, bo zbiega się z prześladowaniem Świadków Jehowy w tym kraju, szczególnie od roku 1926, jak cytowaliśmy powyżej. To też wskazuje, że Towarzystwo Strażnica mogło chcieć się odciąć od Żydów, by nie było postrzegane jako „sekta żydowska”, jak opisaliśmy powyżej. To odcięcie się nastąpiło jednak zbyt późno.

Cofnijmy się w czasie. Towarzystwo Strażnica podaje, że już w dawniejszych latach, jeszcze przed wspomnianym rokiem 1926, gdy utworzyło ono biuro prawne w Niemczech, Żydzi byli tam prześladowani:

„Ściśle we właściwym czasie, mianowicie w roku 1878, wystąpił pierwszy objaw łaski dla Żydów. Wkrótce potem rozpoczęło się wielkie prześladowanie Żydów w Rosji, Rumunji i Niemczech. Bez wątpienia Bóg to dopuścił, by wzbudzić w Żydach życzenie powrotu do Palestyny. Z tych prześladowań wyszedł Syjonizm. (...) Syjonizm oficjalnie zorganizowany został w roku 1927” (Życie 1929 s. 147; por. s. 166).

Jeśli więc Żydów prześladowano jeszcze na długo przed rokiem 1927, a Towarzystwo Strażnica uważano za „sektę żydowską” (lub sponsorowaną przez Żydów), to konsekwentnie i na Świadków Jehowy przeniósł się objaw antysemityzmu. Znów wymieniony rok 1927 (jako czas zorganizowania syjonizmu) zbiega się z utworzeniem biura prawnego w Niemczech w roku 1926, gdy szczególnie rozpoczęto utrudniać działania Towarzystwa Strażnica.

Co ciekawe, słowa „Syjonizm oficjalnie zorganizowany został w roku 1927” (Życie 1932 s. 147, Nakład 1,585,500), we wcześniejszych książkach zostały oddane inaczej, z inną datą „1897”: Zionism was officially organized in 1897 (Restoration 1927 s. 78; Comfort for the Jews 1925 s. 78).

Prawdopodobnie jest to błąd w polskiej edycji książki, gdyż opisywane wydarzenia dotyczą roku 1897, a w angielskiej edycji, z mniej więcej tym samym nakładem, też wymieniony jest rok 1897, a nie 1927 (ang. Życie 1929 s. 156 [Nakład 1,000,000 i 1,570,500]).

Również w edycji polskiej, w innym miejscu, wymieniono rok 1897: „Syjonizm zorganizowany został jako związek w roku 1897 w Bazylei, Szwajcarii...” (Życie 1932 s. 167).

Czy wydarzyło się coś jednak w roku 1927? Wikipedia, w haśle Syjonizm religijny, podaje o tym czasie takie oto słowa:

Mimo problemów z otrzymaniem ziemi dla osadników i utrudnień przy otrzymaniu funduszy na działalność Ha-Poel ha-`Mizrachi zaangażował się w tworzenie osiedli rolniczych w Palestynie. W 1927 roku ruch otrzymał pierwszy raz ziemię pod budowę. Do końca lat 30. XX wieku Ha-Poel ha-Mizrachi utworzył takie moszawy jak: Kfar Chasidim, Kfar Pines, Kfar Awraham, Kfar ha-Ro’e, Eljasziw i Kfar Ja’awec.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Syjonizm_religijny

Widzimy, że to nie głównie ‘refleksja teologiczna’ J. F. Rutherforda mogła mieć wpływ na zmianę interpretacji tekstów Starego Testamentu, dzięki której ‘przeniesiono’ te fragmenty z „Izraela cielesnego” na „Izraela duchowego”, czyli na pomazańców z Towarzystwa Strażnica. To, że akurat w roku 1932 dokonano zmiany tej wykładni, może wydawać się celowe lub przypadkowe.

Główną przyczyną wskazanej nowej nauki tej organizacji mogła być chęć odcięcia się od utożsamiania Świadków Jehowy z „sektą żydowską” lub sponsorowaną przez Żydów.

Prócz tego prześladowanie i antysemityzm, dotykający Żydów, przy okazji przerzucany był również na Świadków Jehowy.

W związku z tym strach przed utratą majątku organizacji w Niemczech, do czego i tak doszło, skłonił Towarzystwo Strażnica do odrzucenia pozytywnej nauki o Żydach.

Było to spóźnione działanie, podjęte i ogłoszone w książce pt. Usprawiedliwienie, wydanej dopiero w połowie roku 1932 (gdy Hitler ze swą partią doszedł do pełni władzy). Tymczasem przez wiele lat, od roku 1879 do początków roku 1932, Towarzystwo Strażnica uczyło o Żydach mających być zarządzającymi na ziemi (wraz z Izraelitami ze Starego Testamentu, tak zwanymi „książętami”), a rodzący się i rozrastający syjonizm miał być prognostykiem tych rzeczy.

Nie udało się Świadkom Jehowy na czas zmienić poglądu opinii publicznej, co do swych zmienionych nauk. Wszystko to zakończyło się konfiskatą amerykańskiego majątku Towarzystwa Strażnica w Niemczech i delegalizacją Świadków Jehowy (1933) i na dodatek już na kilka lat przed rozpoczęciem się wojny w roku 1939. Co działo się w jej trakcie, wszyscy wiemy.

Paradoks związany z „drutem kolczastym

Rutherford do końca lat 20. XX wieku, a nawet jeszcze do roku 1933 nauczał (patrz Strażnica 01.05 1934 s. 141 [ang. 01.06 1933 s. 174]), że Chrystus powrócił niewidzialnie w roku 1874 i oznaką Jego „obecności były wszelkie wynalazki, łącznie z „drutem kolczastym”:

„Dopiero w r. 1874, przyjścia naszego Pana, zorganizowano pierwszą organizację robotniczą. Od tego czasu światło wiedzy znacznie się powiększyło w dziedzinie wynalazków, których jest za wiele, aby je tu wyliczyć. Wymieńmy tylko te z główniejszych, które odkryto po roku 1874, w dalszy dowód obecności naszego Pana. Główniejsze wynalazki są: maszynki do dodawania, latawce, glin, antyseptyczna chirurgia, sztuczne farby, samochody, kolczasty drut, rowery, karborund, ogniotrwałe kasy, celuloza, korespondencyjne szkoły, centryfugi do oddzielania śmietany, opis najciemniejszej Afryki, parowe pługi, Boski Plan Wieków, elektrowozy, dynamit, windujące schody, gazolinowe motory, żniwiarki, świetlny gaz, indukcyjne motory, linotypy, maszyny do wyrabiania zapałek, monotypy, migawkowe obrazki, północny i południowy biegun, kanał Panamski, pasteuryzacya, promienie Roentgena, maszyny do szycia trzewików, bezdymny proch, submaryny, rad, drapacze chmur, podziemna kolej, fonografy, telefony, maszynki do pisania, maszynki do czyszczenia dywanów zapomocą powietrza, i telegraf bez drutu” (Harfa Boża 1921, 1930 s. 243).

Patrz też podobne słowa: Stworzenie 1928 (ang. 1927) s. 340-341.

Paradoksem jest to, że ten objaw błogosławieństwa, czyli wynaleziony „drut kolczasty”, stał się w kilka lat później dla Świadków Jehowy symbolem ich niewoli w hitlerowskich obozach koncentracyjnych.

poprzednia część nastepna część

Powrót do strony głównej
Powrót początku artykułu
facebook
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007-2021