Odrzucenie przez J. F. Rutherforda Żydów i syjonizmu

Autor: Włodzimierz Bednarski,
Kiedy i dlaczego Świadkowie Jehowy odrzucili Żydów i syjonizm?

poprzednia część nastepna część
Odrzucenie przez J. F. Rutherforda Żydów i syjonizmu

Trzeba tu na wstępie zaznaczyć, że już przed rokiem 1932 Towarzystwo Strażnica dokonywało swoistej interpretacji, przenosząc zrozumienie pewnych proroctw z „literalnych Żydów”, na „duchowych Izraelitów” (pomazańców z tej organizacji).

Oto przykład, jak w roku 1931 dokonano zmiany nauki przedstawianej jeszcze w roku 1929, dotyczącej wtedy literalnych Żydów:

„Ludzie wszystkich języków szukać będą Pana i dowiadując się o objawach łaski Boga względem Żydów, zapragną oni tej samej łaski z ręki Jehowy: »(...) uchwycą się, mówię, podołka jednego Żyda (to jest takiego człowieka, który poświęcił się ‘wysławianiu’ Jehowy), mówiąc: Pójdziemy z wami, bo słyszymy, że Bóg jest z wami« – Zacharjasza 8:23” (Życie 1932 [ang. 1929] s. 309-310).

Patrz też Strażnica 15.10 1929 s. 311 (ang. 15.08 1929 s. 247).

„Imię »Żyd« w następującym proroctwie znamionuje gromadkę świątyni, to jest Chrystusa i członków jego ciała, ponieważ ci oddawają chwałę Jehowie Bogu i przebywają w jego organizacji przedstawionej przez Jeruzalem; stąd też jest napisane: »(...) uchwycą się, mówię, podołka jednego Żyda, mówiąc: Pójdziemy z wami, bo słyszymy, że Bóg jest z wami.« – Zacharjasza 8:22, 23” (Strażnica 15.04 1931 s. 121 [ang. 15.02 1931 s. 56]).

Tak, jak w roku 1931, Towarzystwo Strażnica uczy podobnie dziś, choć Chrystus nie jest wliczany obecnie do tego zbiorowego „Żyda” (patrz np. Strażnica styczeń 2020 s. 26 – „»Żyd« wyobraża tutaj osoby namaszczone przez Boga duchem świętym”).

Świadkowie Jehowy, w związku z decyzją prezesa Rutherforda, w roku 1932 odrzucili Żydów i uznali za nieaktualne wszystkie o nich nauki. Wydaje się jednak, że nie zrobili tego skrupulatnie, bo ‘zapomnieli’ zmienić wszystkie nauki związane z kwestią żydowską, stąd niezbędne były kolejne sprostowania w roku 1934. Kwestie te opisujemy poniżej.

Gdy w roku 1931 ukazał się pierwszy tom książki pt. Vindication, to znaczy Usprawiedliwienie (po polsku brak), już wtedy traktowano go jako „objawienie od Jehowy” i czekano na odpowiedni „czas Jehowy”, gdy ukaże się tom drugi. Ten właśnie tom, wydany w roku 1932, odrzucił naukę o Żydach (cytujemy go poniżej):

„Drogi Bracie Rutherford:

(...) Nowa książka Usprawiedliwienie jest rzeczywiście objawieniem od Jehowy; i gdy ją czytam, serce moje jest wielce wdzięczne dla niego za wielki przywilej pozwolenia mi żyć w tym czasie i za cząstkę obecnie wykonywanej pracy dla czci i chwały jego imienia. (...) Z wielką radością spoglądam naprzód na słuszny czas Jehowy do udzielenia nam drugiego tomu Usprawiedliwienie” (Strażnica 15.07 1932 s. 224 [ang. 15.05 1932 s. 158]).

Rok 1932 – ‘niepełne’ odrzucenie Żydów i syjonizmu

Jedna z nowszych publikacji Świadków Jehowy, z roku 1995, w rozdziale Ważne wydarzenia w nowożytnej historii Świadków Jehowy, tak skrótowo wspomina zmianę nauki z roku 1932:

1932 Tom II książki Usprawiedliwienie wyjaśnia, dlaczego proroctwa biblijne dotyczące odrodzenia nie odnoszą się do cielesnych Żydów, lecz do Izraela duchowego” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 720).

Oto stanowisko Towarzystwa Strażnica opisane w roku 1949 (ang.), pokazujące jego naukę do roku 1932, łącznie z cytatem z książki z tego roku (brak jej po polsku), w której po raz pierwszy zmieniono wykładnię o Żydach:

„Przez wiele lat odnosiliśmy się z sympatią do powrotu Żydów do Palestyny, zwłaszcza od ogłoszenia naszego artykułu »Restytucja żydowska« w Strażnicy (ang.) z marca 1880 r. Podczas wszystkich tych lat aż do roku 1932 świadkowie Jehowie podzielali zdanie, które powszechnie panuje w chrześcijaństwie, że proroctwa o restytucji odnoszą się do naturalnych Żydów i ich powrotu do literalnej ziemi Palestyny. Przy pomocy niektórych wydawnictw, które szczególnie przeznaczone były dla czytelników żydowskich i wśród nich były rozpowszechniane, jak również przez liczne odczyty publiczne na tematy, którymi się interesowali Żydzi, świadkowie Jehowy z miłością starali się być Żydom pomocni w poznaniu i przyjęciu prawdziwego Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Jesteśmy szczęśliwi, że możemy powiedzieć, iż niektórzy Żydzi, choć stosunkowo niewielu, przystali na to. Odpieramy twierdzenie, jakobyśmy przez cały ten czas byli wspierani przez żydowskich bankierów i przez żydowskie organizacje. W słusznym czasie podjęto dokładne studium proroctwa Ezechiela w świetle nowoczesnych zdarzeń i Strażnica Towarzystwo Biblijne i Broszur opublikowała wówczas serię z trzech książek pod tytułem »Usprawiedliwienie«. W tomie drugim, który ukazał się w roku 1932, rozpatrzono wiersz po wierszu proroctwa Ezechiela o restytucji, po czym na str. 257 i 258 powiedziano co następuje:

»Ta przepowiednia spełniła się częściowo na Palestynie za dni Ezechiela i Nehemiasza. Zupełne spełnienie nie może się jednak odnosić do literalnej ziemi Palestyńskiej. Żydów przemocą wypędzono z Palestyny i ‘dom ich został pusty’, ponieważ odrzucili Chrystusa Jezusa, umiłowanego i pomazanego Króla Jehowy. Aż po dzień dzisiejszy Żydzi nie żałowali tej popełnionej przez ich praojców zbrodni. Wielu Żydów powróciło do Palestyny, lecz udali się tam z samolubnych i sentymentalnych powodów. Przez długi okres czasu od ich wygnania do dnia dzisiejszego Żydzi nie »ponosili urągania narodów« ani dla Jehowy ani dla imienia Chrystusa. Przez cały ten okres czasu, zwłaszcza podczas [pierwszej] wojny światowej, ponosili natomiast pohańbienie narodów prawdziwi naśladowcy Chrystusa, oddani Panu Bogu i jego Królestwu, i nienawidzeni byli przez wszystkie narody dla imienia Chrystusa i Jehowy. (Mat. 24:9; Marka 13:13) W przeciwieństwie do tego Żydzi dostąpili w [pierwszej] wojnie światowej uznania przez narody pogańskie. W roku 1917 wydano deklarację Balfoura, poręczoną przez pogańskie rządy organizacji szatana; przez nią uznano Żydów i obiecano im wielkie przywileje. Przy tym posunięciu kierownictwo objęło siódme mocarstwo światowe [Wielka Brytania i Ameryka]. Wielki kapitał i inne gałęzie organizacji szatana zaliczają odtąd Żydów obok innych narodów do tej samej kategorii jak nie-Żydów. Do owego czasu nawet lud Boży przeoczył fakt, że sprawy Królestwa Bożego w odniesieniu do ziemi mają daleko większe znaczenie od rehabilitacji owego małego pasa ziemi na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Lud Boży poświęcał Żydom więcej uwagi, aniżeli na to rzeczywiście zasłużyli. Proroctwo to musi się zatem w pierwszym rzędzie spełnić na przebywającym obecnie na ziemi prawdziwym ludzie Królestwa Bożego.«

Jakże dobitnie potwierdza rozwój zdarzeń na świecie od roku 1932 słuszność powyższego opublikowanego w tym roku oświadczenia! To powinno nam być pomocne w sprostowaniu wszelkich mylnych poglądów, jakie w tej sprawie mieliśmy. Powiedziano kiedyś: »Wśród relikwii starożytności, zachowanych aż do naszych czasów, nic nie budzi takiego wielkiego zainteresowania jak lud żydowski.«* Zachowanie naturalnych Żydów ode dni Jakuba również uważano często za cud Boży. Lecz właściwym cudem jest zachowanie świadków Jehowy ode dni pierwszego męczennika Abla aż do naszych czasów.

*Str. 243 książki »Przyjdź królestwo twoje«, wydanej przez Towarzystwo w roku 1891” (Strażnica sierpień 1950 s. 122, wydanie polonijne [ang. 15.08 1949 s. 252]).

Trzeba tu zaznaczyć, że ta przełomowa książka z roku 1932 pt. Usprawiedliwienie (tomy II i III) nigdy nie ukazała się w języku polskim!

Po angielsku ogłoszono jej wydanie na początku czerwca, informując, że dystrybucja książki zacznie się 15 lipca 1932 roku (ang. Strażnica 01.06 1932 s. 162).

W sierpniu 1932 roku w polskiej Strażnicy ukazał się fragment, który komentował tylko jeden werset:

„Następnie prorok oświadcza, że bezbożne myśli nieprzyjaciela są, aby nie dawać baczenia do niczego: »I rzeczesz: Wtargnę do ziemi, w której są wsi (wioski); przypadnę na spokojnych i bezpiecznie mieszkających, na wszystkich, którzy mieszkają bez muru, a zawór i bram nie mają.« ([Ez] 38:11) Proroctwo to nie odnosi się do powrotu Żydów do Palestyny, lecz dotyczy ostatka Bożego po czasie przejścia wojny światowej” (Strażnica 15.08 1932 s. 246 [ang. 15.06 1932 s. 182]).

[Oczywiście werset ten był kiedyś odnoszony do Żydów: „I powiedzą, że pójdą przeciwko Palestynie, przeciwko Żydom, którzy żyli w niezwykłym spokoju wśród zburzonego świata” (Dokonana Tajemnica 1925 [ang. 1917, 1926] s. 654)]

W październiku 1932 roku opublikowano po angielsku, takie oto stanowisko jednego z prominentnych Świadków Jehowy (J. Hemery – wiceprezes korporacji IBSA w Londynie):

Bardzo się cieszę z jasnego światła Księgi Drugiej [Vindication] dotyczącej właściwej interpretacji pism biblijnych, które mówią o przywróceniu Izraela, i że Pan wyjaśnił, że nie mówi się o Żydach jako o narodzie, ale jego ostatkiem są ci, do których dotrze jego słowo” (ang. Strażnica 01.10 1932 s. 303).

Powyższe słowa po polsku, już nieco zmienione, opublikowano w kwietniu 1933 roku:

„Jestem wielce ucieszony za jasne światło z tych obu tomów w łączności właściwego tłumaczenia tekstów Pisma Św., które oznajmują o przywróceniu Izraela i że Jehowa uczynił jawnem, że to nie odnosi się do Żydów, jako ludzi, ale raczej do ostatka. Odkąd Jehowa uczynił jasnem swoje słowo odnośnie Jakóba i Izraela, światło zostało przerwane, lecz obecnie wygląda dla mnie, że te dwie książki załagodzą tę sprawę. Dziękuję Bogu za to światło” (Strażnica 15.04 1933 s. 128).

Oto stosunek Towarzystwa Strażnica do Żydów, zrównanych już z innymi grupami religijnymi, z sierpnia 1932 roku:

„Katolicy, Protestanci, Żydzi i wielu innych uczynieni są wszyscy przez jednego ojca, djabła” (Strażnica 01.10 1932 s. 298 [ang. 01.08 1932 s. 233 – w tej publikacji angielskiej po Żydach dodano jeszcze: Christian Scientists, Theosophists]).

Widzimy, więc co zostało dla Żydów z przeznaczonego dla nich „błogosławieństwa Boga” – otóż tylko to, że zostali „uczynieni” przez diabła. Tak Świadkowie Jehowy potrafią skrajnie zmieniać swe nauki.

Co ciekawe, jeszcze w końcu października 1932 roku pozytywnie napisano o książce dla Żydów pt. Życie, w krótkim artykule zamieszczonym w drugim czasopiśmie Świadków Jehowy (ang. Złoty Wiek 26.10 1932 s. 54).

Rok 1934 – pełne odrzucenie Żydów

Pomimo tego, że Świadkowie Jehowy w roku 1932 odrzucili Żydów i naukę o nich, to jednak, jak już wspomniano, pewnie ‘zapomnieli’ zmienić wszystkie swoje nauki z nimi związane. Dopiero w roku 1934 ‘uaktualniono’ naukę o „nowym przymierzu”:

„W roku 1932 wydane jednak zostały tomy drugi i trzeci książki Usprawiedliwienie, gdzie rozpatrywano pozostałe dwadzieścia cztery rozdziały proroctwa Ezechiela. Za ich pośrednictwem Jehowa objawił swemu ludowi, że proroctwa o odrodzeniu nie odnoszą się do ziemskich, obrzezanych, rodowitych Żydów czy Izraelitów, lecz dotyczą wiernego ostatka duchowego Izraela po roku 1919 n.e. – Patrz tom drugi, od strony 253 do końca. Wyjaśnienie to usunęło trochę w cień Żydów, ale nadal nie rozstrzygnięta pozostawała sprawa nowego przymierza” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 8).

„W owym czasie badacze Pisma świętego uważali, że nowe przymierze przepowiedziane w proroctwie Jeremiasza 31:31-34 nie ma zastosowania do 144 000 duchowych Izraelitów, lecz będzie po bitwie Armagedonu zawarte z rodowitymi Żydami” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 7).

Jeszcze w roku 1932 w książce, która odrzucała Żydów, nadal nie odnoszono do „ostatka” tekstów o „nowym przymierzu”, co zrobiono dopiero w roku 1934:

„Całkiem więc jasną jest rzeczą, że uwagę duchowego ostatka zaprzątali cieleśni, obrzezani Żydzi oraz domniemany »wielki lud« drugorzędnych chrześcijan zrodzonych z ducha.* (...)

*Zauważmy, co w książce »Usprawiedliwienie« powiedziano w tomie pierwszym, na stronie 212, o wprowadzeniu lub utwierdzeniu nowego przymierza z cielesnymi Izraelitami, gdy »starożytni świadkowie i prorocy Boży wystąpią na ziemi z poręczeniem za Żydów« (wydanie z roku 1931); ponadto w tomie trzecim, na stronach 255-257 w wydaniu z roku 1932 – o wprowadzeniu nowego przymierza jako o zdarzeniu należącym do przyszłości i dotyczącym całej ludzkości” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 7).

Dwa lata później, w roku 1934, osiągnięto lepsze zrozumienie. Strażnica w wydaniu oryginalnym z 15 kwietnia 1934 roku (str. 117, par. 10) przyniosła wyjaśnienie, że nowe przymierze nie zostanie zawarte po Armagedonie z cielesnymi, obrzezanymi Żydami w Palestynie, ale że jest już teraz ustanowione i dotyczy duchowych Izraelitów. Powiedziano tam: »Nowe przymierze zostało zawarte (...) z duchowym Izraelem i dla jego dobra. (...) Ponieważ rodowici Izraelici nie dotrzymali warunków przymierza Prawa, jakie stanęło w Egipcie, więc Bóg postąpiłby zgoła niekonsekwentnie, gdyby z tym samym ludem zawarł nowe przymierze, wyższe i bardziej wzniosłe niż dawne przymierze Prawa. Już samo to wyklucza wniosek, jakoby nowe przymierze dotyczyło cielesnych potomków Abrahama.« (Zobacz też książkę pt. Jehowa, wydaną w roku 1934, na stronach 171-173) Takie sprostowanie zrozumienia sprawiło ostatkowi wielką radość” (Strażnica Nr 1, 1967 s. 8).

Niedawno wspomniano, że nie tylko w roku 1934 nadal prostowano poglądy, ale dopiero w roku 1935 ostatecznie zakończono ‘korygować’ kwestię przymierzy związanych wcześniej z Żydami:

„Ostatecznie w latach trzydziestych zniknęły główne przyczyny niepełnego zrozumienia kwestii przymierzy, a na łamach Strażnicy i pokrewnych publikacji ukazały się sprostowania.* Jakąż radość sprawiły owe wyjaśnienia tym, którzy cierpliwie czekali!

* Usprawiedliwienie, tom II, ss. 258 i 259 oraz 268 i 269; Strażnica (wyd. pol.) z 1 czerwca 1934 roku, ss. 163-171, z 15 czerwca 1934 roku, ss. 179-187 oraz z 1 października 1935 roku, ss. 291-301” (Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 s. 630).

Niekonsekwencja reklamowanie książki pt. Życie po roku 1932 z odrzuconą nauką

Po roku 1932, gdy Świadkowie Jehowy odrzucili syjonizm i Żydów, jako oddzielną klasę zbawionych, nadal w Polsce reklamowali i rozprowadzali książkę pt. Życie (1932, ang. 1929) i to nawet w latach 1936-1938 (po angielsku w latach 1935-1936):

„BOGACTWA, które będą Państwu pożyteczne w zbliżającym się »dniu pomsty«.

Wszystko złoto i srebro, które Państwo zdołaliby zgromadzić na ziemi, nie pomogłyby Im w »owym dniu« (...) Czemu Państwo z tego złota i srebra nie mieliby tedy coś przeznaczyć na szerzenie ewangelji Królestwa i otrzymać prawdziwe bogactwo, mianowicie jedną lub wszystkie niżej wymienione książki?

Harfa Boża, Pojednanie, Rząd, Wyzwolenie, Proroctwo, Życie, Światło (2 tomy), Bogactwo.

Wszystkie napisane są przez sędziego Rutherforda” (Bogactwo 1936 s. 316).

Patrz też Nowy Dzień 15.12 1936 s. 87.

„Poniżej znajdziesz pociechę, której pragniesz, nie od religiantów, lecz od »Boga wszelkiej pociechy«. I jaka zadawalająca i obfita! W 5 oprawnych książkach, napisanych przez sędziego Rutherforda, który uczynił zadość zleceniu chrześcijan »Cieszcie wszystkich płaczących!« (Izajasza 61:2). Czytaj:

HARFA BOŻA

POJEDNANIE

RZĄD

ŻYCIE

BOGACTWO

W pięknej oprawie płóciennej, z ryciną wklęsło-wypukłą i tytułem, tłoczonym złotem; ilustrowane; każdy tom objętości co najmniej 320 stronic. Książki te wysyła się każdemu, kto do tej kampanii uświadomienia przyczynia się datkiem...” (Bezpieczeństwo. Pociecha 1937 s. 60).

Patrz też: Ochrona 1937 s. 58; Nowy Dzień 15.02 1938 s. 563.

Również angielskie czasopismo Świadków Jehowy pt. Złoty Wiek z 17 lipca 1935 roku (s. 672) oraz z 11 marca 1936 roku (s. 370) nadal oferowało omawianą książkę, którą można było u nich zamawiać.

Nasuwa się zatem pytanie, jak Świadkowie Jehowy godzili odrzucenie Żydów od roku 1932, z równoczesnym reklamowaniem i pewnie także proponowaniem tej książki?

Czyżby Towarzystwu Strażnica zależało tylko na zyskach ze sprzedaży tych publikacji?

Stosunek Towarzystwa Strażnica do Żydów po roku 1932

Oto kilka fragmentów z publikacji Towarzystwa Strażnica od roku 1933, w których różnym językiem opisano stosunek do Żydów:

»Nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej«

(...) Mylne również jest zastosowanie powyższych słów z proroctwa Jeremiasza (31:16) do narodu żydowskiego. Żydzi dopatrują się w nim niezawodnej obietnicy Bożej, że ich naród po tylu wiekach udręki i prześladowania w bliskiej przyszłości powróci do »Ziemi obiecanej«, do Palestyny. (...) Ale jak już zaznaczyliśmy, przytoczone w tytule słowa wcale się nie odnoszą do powrotu Żydów do Palestyny. W ogóle Pismo Św. nie przypisuje narodowi żydowskiemu tej wyjątkowej roli w odniesieniu do innych narodów, jak dawniej przypuszczano” (Złoty Wiek 01.11 1933 s. 323).

„Przez długi czas nawet wśród ludu Bożego panował mylny pogląd na kwestję żydowską. Opierano się przytem na różnych orzeczeniach proroków, które jednak w rzeczywistości nie odnoszą się do cielesnego, lecz do duchowego Izraela, do naśladowców Chrystusa (...) Wierni mężowie Starego Testamentu będą namiestnikami Bożymi na ziemi (Psalm 45:17). Nie ma jednak podstawy do przypuszczenia, że siedzibą ich będzie Jerozolima” (Złoty Wiek 15.01 1934 s. 9).

„Czy powrót ich do Palestyny nie jest przepowiedziany w Piśmie Św. i powinni się wobec tego spodziewać interwencji Bożej? – Nie, Bóg z pewnością nie wda się w tę sprawę i w swojem Słowie nie obiecał odbudować państwa Izraelskiego” (Złoty Wiek 01.08 1936 s. 234).

Patrz też Nowy Dzień 15.12 1936 s. 96 – „Wiele proroctw biblijnych Starego Testamentu, traktujących o Żydach, nie odnosi się wcale do literalnego czyli cielesnego narodu żydowskiego...”.

„Między jej narzędziami, które ona używa, są samolubcy imieniem »Żydzi«, którzy jedynie spoglądają za osobistym zyskiem i którzy z tej przyczyny z gotowością ulegają i łączą się z hierarchią w jakichkolwiek niesprawiedliwych planach” (Strażnica 01.07 1937 s. 200 [ang. 01.05 1937 s. 135]).

Wiele swych cierpień ściągnęli na siebie Żydzi przez swój buntowniczy, na zysk handlowy obliczony bieg postępowania. Będą oni nadal celem ataków Szatana i jego przedstawicieli, aż walka Armagiedonu oczyści ziemię z wszystkich przeciwników Mesjasza, Chrystusa” („Niech Bóg będzie prawdziwy” 1950 [ang. 1946] rozdz. XVI, par. 20 [s. 204]).

Co ciekawe, ten ostatni fragment nie został powtórzony w nowszej edycji tej samej książki („Niech Bóg będzie prawdziwy” 1954, 1957 [ang. 1952] rozdz. XVIII, par. 22).

Czyżby ktoś zwrócił uwagę Towarzystwu Strażnica, że swoimi osądami psuje relacje międzyludzkie?

Najbardziej znany opis stosunku Świadków Jehowy do Żydów, zawarty został przez Towarzystwo Strażnica w angielskim Roczniku Świadków Jehowy z roku 1934 (1934 Year Book of Jehovah Witnesses). Chodzi o tak zwaną Deklarację Faktów z roku 1933.

Padają w niej takie oto słowa:

Jesteśmy niesłusznie obwiniani przez naszych wrogów, że otrzymujemy od Żydów finansowe wsparcie dla naszej pracy. Nic nie jest dalsze od prawdy. Do tej pory nie było żadnego najmniejszego wkładu pieniędzy od Żydów na naszą działalność. Jesteśmy wiernymi naśladowcami Chrystusa Jezusa i wierzymy w Niego jako w Zbawiciela świata, podczas gdy Żydzi całkowicie odrzucają Jezusa Chrystusa i stanowczo zaprzeczają, że jest on Zbawcą świata posłanym przez Boga dla ludzkiego dobra. Samo to powinno być wystarczającym dowodem, że nie otrzymujemy od Żydów pomocy i stąd oskarżenia przeciw nam są złośliwie fałszywe i mogą pochodzić wyłącznie od Szatana, naszego wielkiego wroga. (ang. Rocznik Świadków Jehowy 1934 s. 134).

To kupieccy Żydzi brytyjsko-amerykańskiego imperium są tymi, którzy zbudowali i nadal rozwijają Wielki Kapitał jako środek wyzysku i ciemiężenia wielu narodów. Dotyczy to zwłaszcza Londynu i Nowego Jorku, bastionów Wielkiego Kapitału. Fakt ten jest tak oczywisty w Ameryce, że istnieje przysłowie dotyczące Nowego Jorku: »Żydzi go posiadają, katoliccy Irlandczycy nim rządzą a Amerykanie płacą rachunki«. My nie walczymy z żadnymi wymienionymi osobami, ale jako świadkowie Jehowy i w posłuszeństwie do przykazania zawartego w Piśmie, jesteśmy zmuszeni zwrócić uwagę na prawdę dotyczącą tej sprawy, aby ludzie mogli zostać oświeceni odnośnie Boga i jego zamiaru” (ang. Rocznik Świadków Jehowy 1934 s. 134).

Tekst angielski:

https://piotrandryszczak.pl/deklfakt.html

Tekst polski:

https://piotrandryszczak.pl/w-obronie-wiary-aneksy-a.html

Zauważmy dwie kwestie przekazane w Deklaracji Faktów:

odcinanie się od pozyskiwania pieniędzy od Żydów;

krytyka Żydów i ich kapitału.

Deklaracja Faktów powstała podczas kłopotów Świadków Jehowy w Niemczech, kiedy Hitler właśnie delegalizował Świadków Jehowy.

Odcinanie się od Żydów, których Hitler nienawidził, ma swoją wymowę.

Rutherford, jak widać, chcąc ratować swoje Biuro Oddziału w Niemczech, rozgrywał to wszystko tak, by przypodobać się władzom niemieckim.

Prezes ten koniecznie chciał pokazać, że jest przeciwny Żydom, choć jeszcze rok wcześniej (do 1932 r.) nauczał o syjonizmie i szczególnym dla nich błogosławieństwie od Boga.

Warto zaznaczyć, że w roku 1934 Świadkowie Jehowy ponownie odcięli się od Żydów, tłumacząc, że słowo Syjon w dawniejszej nazwie ich korporacji (do 1896 r.) nie ma nic wspólnego z syjonizmem:

„W roku 1884 naśladowcy Jezusa Chrystusa utworzyli korporację pod prawami Stanu Pensylwanja, a której to korporacji dane było imię Zion’s Watch Tower Bible & Tract Society. Słowo »Syjon« (Zion) często ukazuje się w Biblji i jest jednem z imion, które dał Jehowa swej naczelnej organizacji. Nadane tej korporacji imię »Syjon« nie odnosi się do organizacji Żydów, której nazwa jest »Syjonizm«. Po temu wzmiankowane imię korporacji było według prawa Stanu Pensylwanja i ustawy sądu zmienione na Watch Tower Bible & Tract Society; i będący na ziemi wierni naśladowcy Jezusa Chrystusa trzymają to imię swej korporacji aż po dziś dzień. Lecz nigdy żaden Żyd nie miał nic do czynienia w podpieraniu lub pomaganiu Watch Tower Bible & Tract Society” (Strażnica 01.02 1934 s. 43 [ang. 01.01 1934 s. 11]).

Niedawno tak oto wspomniało Towarzystwo Strażnica fakt, że nadal dziś są ludzie, którzy wierzą, tak jak kiedyś Świadkowie Jehowy:

Wiele osób po dziś dzień popiera pogląd, że Żydzi powrócili do dawnej ojczyzny w ramach urzeczywistniania się proroctw biblijnych. Tymczasem rzecz przedstawia się inaczej. Te wspaniałe i pokrzepiające proroctwa o odrodzeniu spełniły się pierwotnie już w szóstym stuleciu p.n.e., kiedy to Żydzi wrócili z Babilonu, a swoje większe i szersze zastosowanie mają w naszych czasach do Izraela duchowego. Dowody ich spełniania dostrzegamy w istnieniu raju duchowego, w którym znajdują się nowożytni członkowie »Izraela Bożego« i ich lojalni pomocnicy (2 Kor. 12:4; Gal. 6:16)” (Strażnica Rok CIII [1982] Nr 18 s. 17).

Towarzystwo Strażnica ma tu zapewne na myśli badaczy Pisma Świętego z różnych grup i państw (grupy te nie mają centralnego zarządzania, ale autonomię).

poprzednia część nastepna część

Powrót do strony głównej
Powrót początku artykułu
facebook
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007-2021