Manipulacje w Biblii Świadków Jehowy ze względów doktrynalnych??? Hbr 1, 10
- odnośnik do Ps 102, 25

Autor: Piotr Andryszczak, dodano: 2024-05-17

Na oficjalnej stronie internetowej Świadków Jehowy czytamy:

Odpowiadają:

Świadkowie Jehowy nie zmienili Biblii? Naprawdę? Czy prawdą jest, że Świadkowie Jehowy do swoich wierzeń dopasowali swoją Biblię? Czy na to pytanie można odpowiedzieć twierdząco? Przyjrzyjmy się temu bliżej. Tym razem wersetowi z Hbr 1, 10 oraz odnośnikowi do Ps 102, 25:

Porównajmy dwa przekłady:

Hbr 1, 10

Jeżeli czytamy kontekst listu do Hebrajczyków, to okazuje się bezsprzecznie, iż w.10 odnosi się do Chrystusa Pana i mówi nam, że Jezus jest Panem i Bogiem, jest Stwórcą nieba i ziemi. Świadkowie Jehowy w swojej Biblii z roku 1997 w Hbr 1, 10 zamieścili odnośnik "z" do Ps. 102, 25, który mówi nam o Bogu, jako Stwórcy nieba i ziemi. List do Hebrajczyków potwierdza boskość Jezusa. Co się takiego wydarzyło, iż Świadkowie Jehowy w roku 2018, przy w.10, usunęli odnośnik do Ps 102, 25 i zamieścili go dopiero przy w.12?

Czy Świadkowie Jehowy uznali, że ktoś mógł zatrzymać się na chwilę przy w.10 i sprawdzić o kim jest mowa w Ps 102, 25? Bóstwo Chrystusa? Równość w boskiej naturze Ojca i Syna? Jezus Stwórcą? No, nie. Nie można do tego dopuścić. Bez przyczyny Świadkowie Jehowy niczego nie czynią.

Ps 102, 24-25

Werset Hbr 1, 10 stanowi część uroczystego wprowadzenia do Listu do Hebrajczyków, w którym autor dowodzi absolutnej wyższości Syna Bożego nad aniołami. Tekst ten brzmi: „Ty, Panie, na początku założyłeś fundamenty ziemi i niebiosa są dziełem rąk Twoich”. Wraz z kontekstem werset ten ukazuje Jezusa Chrystusa nie tylko jako Mesjasza, ale jako wiecznego Boga i Stwórcę wszechświata, którego byt jest niezmienny w przeciwieństwie do przemijalnego stworzenia.

Głównym celem pierwszego rozdziału Listu do Hebrajczyków jest wykazanie, że Syn jest kimś nieskończenie większym od aniołów. Autor czyni to poprzez serię cytatów ze Starego Testamentu (głównie z Psalmów), które w nowym świetle odnoszą się do Chrystusa. Werset 10 jest kontynuacją myśli z wersetu 8, gdzie Bóg Ojciec zwraca się do Syna słowami: „Tron Twój, o Boże, na wieki wieków”. Cytując Psalm 102, autor Listu przypisuje Jezusowi tytuł „Pan” (Kyrios), który w Starym Testamencie odnosił się do Jahwe.

Hbr 1, 10 jednoznacznie stwierdza, że to Syn „założył fundamenty ziemi” i uczynił niebiosa. Potwierdza to naukę zawartą już w Hbr 1, 2, że Bóg stworzył świat przez Syna . Św. Tomasz z Akwinu wyjaśnia, że sformułowanie „dzieło rąk Twoich” podkreśla staranność, mądrość i godność, z jaką niebiosa zostały stworzone.

Werset 10 otwiera dłuższą sekwencję (wersety 10-12), która buduje silny kontrast między naturą świata a naturą Chrystusa, gdzie niebiosa i ziemia „przeminą” i „zestarzeją się jak szata” (Hbr 1, 11). Autor używa metafory zwijania płaszcza, aby pokazać, że cały widzialny wszechświat podlega zmianie i końcowi. W przeciwieństwie do stworzenia, Syn „trwa” i jest „ten sam”, a Jego „lata się nie skończą” (Hbr 1, 11-12). Podkreśla to Jego wieczne istnienie i boską naturę, która nie podlega upływowi czasu ani zniszczeniu.

Tradycja Kościoła i wielcy komentatorzy, tacy jak św. Jan Chryzostom czy św. Tomasz z Akwinu, widzą w tym fragmencie kluczowe argumenty przeciwko wczesnym herezjom (np. arianizmowi), które negowały pełną boskość Chrystusa.

Słowa „Na początku” nawiązują do Rdz 1, 1 i J 1, 1. Wskazują, że Syn istniał przed czasem i przed wszelkim stworzeniem, podczas gdy aniołowie są „duchami służebnymi” (Hbr 1, 14), Syn jest Panem, któremu aniołowie winni są uwielbienie (Hbr 1, 6). Aniołowie są stworzeniami, natomiast Syn jest tym, który ich stworzył. Hbr 1, 10 w swoim kontekście jest potężną deklaracją boskości i wieczności Jezusa Chrystusa. Ukazuje Go jako Wszechmocnego Stwórcę, który powołał do bytu niebo i ziemię; Wiecznego Pana, który pozostaje niezmienny, nawet gdy cały wszechświat ulega przemianie; Osobę Boską, wyższą od jakiegokolwiek stworzenia, w tym od aniołów, co stanowi fundament całej argumentacji Listu do Hebrajczyków.