Kim jest "Pan chwały" z pierwszego Listu do Koryntian?
(1 Kor 2, 8)

Autor: Piotr Andryszczak, dodano: 2026-10-16

1 Kor 2, 8

Nas będzie interesowało wyrażenie „Pan chwały”, które możemy przeczytać w pierwszym liście do Koryntian. Jak to wyglądało w Biblii Świadków Jehowy:

1 Kor 2, 8

Biblia Świadków Jehowy z 2018 roku podaje:

No to sprawdźmy, czy w angielskiej wersji jest mowa o Panu godnemu chwały:

1 Kor 2, 8

New World Translation of the Holy Scriptures wyd. 2013	Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata wyd.2018
"the glorious Lord" (chwalebnego Pana)	"Pana godnego chwały"

Jeżeli Biblia Świadków Jehowy jest oparta na angielskiej wersji z roku 2013, to skąd w polskiej wersji wzięło się słowo „godnego”? Wers 1 Kor 2,8 św. Pawła podkreśla tajemnicę boskiej mądrości ukrytej przed „rządcami tego świata”, którzy ukrzyżowali Chrystusa – Pana chwały. Dodanie słowa „godnego chwały” („Pana godnego chwały”) nie zmienia fundamentalnego sensu wersetu, lecz jedynie podkreśla przymiotnikowy aspekt chwały Chrystusa, akcentując Jego nieodłączną, przyrodzoną, tkwiącą w samej istocie godność boską. Czy Świadkowie Jehowy nieświadomie wzmocnili boską godność Jezusa? Oryginalny grecki tekst używa wyrażenia „ton kyrion tēs doxēs” (dosł. „Pana chwały”), które jest genitywem wskazującym na posiadanie lub przynależność chwały, a nie na zasługę nabytą.

(za zgodą wydawcy) Vocatio

Kod gram.

Jak czytać po grecku

1 Kor 2, 8

Fraza „Pan chwały” potwierdza interlinia Świadków Jehowy zamieszczona na oficjalnej ich stronie, gdzie nie ma słowa „godnego”:

1 Kor 2, 8

Ps 24, 8-10

Syn Boży, Król chwały przyjmuje dodatkowo ludzką naturę i umiera na Krzyżu:

1 Kor 2, 8

Ap 17, 14

Czy Świadkom Jehowy również nie podobał się werset z Ps 24, 10 i musieli zmienić „chwałę” na „wspaniały”, mimo tego, że w ich angielskim „oryginale” występuje słowo „glorious”?

Ps 24, 10

Zajrzyjmy jeszcze do tekstu hebrajskiego:

(za zgodą wydawcy) Vocatio

(oznaczenia)

Tab.kod.gram. (1) (2) (3) (4)

jak czytać po hebrajsku

Ps 24, 9-10

Dlaczego w takim razie w polskiej wersji Przekładu Nowego Świata Świadkowie Jehowy wstawili słowo „wspaniały”?

Ps 23, 9-10

(za zgodą wydawcy) Vocatio

Ps 23, 9-10

Ps 23, 10 LXX	1 Kor 2, 8
„«A kimże jest ten Król chwały» – To Pan zastępów jest Królem chwały”	„(...) gdyby ją bowiem poznali, nie ukrzyżowaliby Pana chwały”

Słowa św. Pawła z 1 Listu do Koryntian (2,8): „gdyby go byli poznali, nie ukrzyżowaliby Pana chwały”, stanowią jedno z najgłębszych wyznań wiary w bóstwo Jezusa Chrystusa w Nowym Testamencie.

Kim jest „Pan chwały”?

Tytuł „Pan chwały” (gr. Kyrios tēs doxēs) odnosi się bezpośrednio do Jezusa Chrystusa. Używając tego określenia, św. Paweł wskazuje na Jego boską naturę. Jak zauważa św. Jan Kasjan, apostoł, mówiąc o męce Chrystusa, ukazuje, że to właśnie „Pan chwały” został ukrzyżowany, co podkreśla jedność osoby Chrystusa, który jest jednocześnie prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.

Stary Testament a „Pan chwały”

W Starym Testamencie tytuł ten (lub pokrewny „Król chwały”) jest zarezerwowany dla Boga. Najwyraźniejszym odniesieniem jest Psalm 24 (w numeracji Septuaginty 23), gdzie czytamy: „Któż jest tym Królem chwały? Pan zastępów, On jest Królem chwały” (Ps 24,10). Wczesnochrześcijańscy autorzy, tacy jak św. Justyn Męczennik, wskazywali, że to proroctwo odnosi się do Chrystusa. Kiedy Chrystus zmartwychwstał i wstąpił do nieba, niebiańskie moce pytały: „Któż jest tym Królem chwały?”, a odpowiedź brzmiała: „Pan zastępów, On jest Królem chwały”. Również św. Jan Paweł II przypominał, że w Starym Testamencie hebrajskie słowo kabód (chwała) oznacza objawienie obecności Boga w historii i stworzeniu, a Paweł, stosując ten tytuł do Chrystusa, jednoznacznie utożsamia Go z Bogiem Izraela.

Jak rozumieć słowa o „niepoznaniu”?

Pytanie o to, czy „władcy tego świata” (ludzie i moce duchowe) rzeczywiście nie znali Chrystusa, jest przedmiotem głębokiej egzegezy.

1. Nieznajomość „tajemnicy” (ekonomii zbawienia): Św. Jan Chryzostom wyjaśnia, że słowa te nie oznaczają całkowitej nieświadomości co do osoby Chrystusa, lecz nieznajomość „tajemnicy” (gr. oikonomia), czyli Bożego planu zbawienia. Władcy tego świata nie wiedzieli, że Krzyż – który uważali za hańbę – stanie się w rzeczywistości źródłem zbawienia świata i największą chwałą.

2. Perspektywa św. Tomasza z Akwinu: Akwinata dodaje, że władcy żydowscy wiedzieli, iż Jezus jest Mesjaszem obiecanym w Prawie, ale nie znali tajemnicy Jego bóstwa ani sakramentu Wcielenia i Odkupienia. Ich wiedza była przysłonięta zazdrością i pragnieniem własnej chwały, co uniemożliwiło im rozpoznanie w Nim Syna Bożego.

3. Moce duchowe: W kontekście „władców tego świata” często wskazuje się również na demony. Jak zauważa Tertulian, choć demony rozpoznawały Jezusa w czasie pokus, to jednak nie rozumiały w pełni Bożego planu zbawienia, który dokonał się przez Krzyż.

Teologiczne znaczenie ukrzyżowania „Pana chwały”

Sformułowanie to jest kluczowe dla zrozumienia unii hipostatycznej – nauki o tym, że w Chrystusie istnieje jedna osoba w dwóch naturach. Jak wyjaśnia św. Tomasz z Akwinu, ponieważ Chrystus jest jedną osobą, można przypisywać Mu cechy obu natur (tzw. communicatio idiomatum). Możemy więc powiedzieć, że „Pan chwały został ukrzyżowany”, choć w sensie ścisłym cierpienie dotyczyło Jego ludzkiej natury, a nie boskiej. To sformułowanie odrzuca błędy (takie jak nestorianizm), które próbowałyby rozdzielać osobę Chrystusa na dwie odrębne rzeczywistości. Św. Paweł używa tytułu „Pan chwały”, aby podkreślić, że Ten, który zawisł na Krzyżu, jest samym Bogiem. „Niepoznanie” przez władców tego świata dotyczyło nie tyle samej tożsamości Jezusa, co ukrytego w Krzyżu Bożego planu zbawienia, którego mądrość tego świata nie była w stanie pojąć.

Kim jest "Pan chwały" z pierwszego Listu do Koryntian? (1 Kor 2, 8)

Kim jest "Pan chwały" z pierwszego Listu do Koryntian?
(1 Kor 2, 8)