"Spowiedź u antychrysta"???

Autor: Piotr Andryszczak, dodano: 2021-03-19

"Skoro jest tylko jeden pośrednik, to jeśli ktokolwiek udaje pośrednika, choćby nosił koloratkę, jest kłamcą i chce zastępować Chrystusa. Staje się zastępcą Chrystusa. Jest takie brzydkie słowo greckie oznaczające zastępcę Chrystusa. A przypomnę, że Nowy Testament jest napisany właśnie w języku greckim. To słowo brzmi antichristos. Także nie chodź do spowiedzi, do antychrysta."

Szymon sięgnął Himalajów manipulacji i pogardy dla drugiego człowieka. Nazwał kapłana Kościoła katolickiego, antychrystem. No cóż, przecież Szymon jest "prawdziwie nawrócony". Pewnie stąd ten pogardliwy epitet w stronę kapłanów, których Chrystus Pan powołał do posługi jednania (2 Kor 5, 20). Przypomnijmy słowa Pana Jezusa, który posyła Apostołów, by ci odpuszczali grzechy:

J 20, 20-23

Łk 10, 16

Słowa przestrogi, by uważać co się mówi:

Mt 12, 36-37

Zobaczmy miejsca w Piśmie Świętym, które mówią o antychryście i kim jest antychryst:

(za zgodą wydawcy) Vocatio

1 J 2, 22

1 J 2, 18	1 J 2, 22	1 J 4, 4	2 J 1, 7
"Dzieci, jest już ostatnia godzina, i tak, jak słyszeliście, antychryst nadchodzi, bo oto teraz właśnie pojawiło się wielu antychrystów; stąd poznajemy, że już jest ostatnia godzina."	"Któż zaś jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest antychrystem, kto nie uznaje Ojca i Syna."	"Żaden zaś duch, który nie uznaje Jezusa, nie jest z Boga; i to jest duch antychrysta, który - jak słyszeliście - nadchodzi i już teraz przebywa na świecie."	Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i antychrystem.

A więc antychrystem jest ten, co nie uznaje Jezusa, ten co zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem i nie uznaje Ojca i Syna i ten, który nie uznaje Wcielenia Syna Bożego. Natomiast wszyscy księża katoliccy uznają Jezusa za Mesjasza, uznają Ojca i Syna oraz uznają Boże Narodzenie, czyli że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Nazywanie księży epitetem "antychryst", nie wypływa z Pisma Świętego, lecz prawdopodobnie z nienawiści do Kościoła katolickiego, do kapłanów i do Sakramentu pokuty. To diabeł zawsze przegrywa z człowiekiem, kiedy katolik przychodzi do spowiedzi, wyznaje swoje grzechy, żałuje za nie, przyrzeka poprawę i zadośćuczyni za popełnione przewinienia, a ksiądz udzieli rozgrzeszenia władzą otrzymaną od Boga. Dlatego wcale się nie dziwię, że są ludzie, którzy tak walczą z Kościołem katolickim i z Sakramentami świętymi. Czy tacy są współpracownikami diabła?

"A przypomnę, że Nowy Testament jest napisany właśnie w języku greckim. To słowo brzmi antichristos. Także nie chodź do spowiedzi, do antychrysta."

"Nie chodź do spowiedzi" - czyli, nie przystępuj do Sakramentu pokuty. Nie przychodź do księdza, bo to jest antychryst? To jest naprawdę poważne oskarżenie w kierunku całego Kościoła katolickiego.

W Liście do Jakuba czytamy:

Jk 5, 13-16

Św. Jakub nie napisał, by sprowadzić antychrysta do chorego, tylko kapłana. Prezbiter, to właśnie ksiądz. Prezbiterzy byli za czasów apostolskich, są również i dzisiaj.

Jk 5, 14

Po co sprowadzać prezbiterów (starszych Kościoła) do chorego? Przecież namaścić olejem mógł każdy. A w w.15 jest napisane, że zostaną choremu odpuszczone grzechy. W jaki sposób? No właśnie, skoro przybędzie kapłan Kościoła, to po wyznaniu grzechów kapłanowi, zostaną mu odpuszczone.

Jeszcze jeden aspekt. Przypomnijmy słowa Szymona:

"Staje się zastępcą Chrystusa". Wygląda na to, że Szymon postawił taką tezę: skoro kapłan Kościoła (prezbiter) zastępuje Chrystusa i przyimek anti w Nowym Testamencie ma znaczenie "zamiast, w zamian, w miejsce kogoś":

(za zgodą wydawcy) Vocatio Wielki Słownik Grecko-Polski Vocatio

Znaczenie słowa "zastępca" wg Słownika Polskiego:

Więc łatwo jest teraz wmówić widzom, że ksiądz katolicki jest antychrystem, bo w połączeniu przyimka anti z rzeczownikiem christos, mamy wówczas: antichristos. O to chodziło Szymonowi? Ksiądz katolicki nie jest antychrystem. Św. Jan opisuje konkretnie kto nim jest:

2 J 1, 7

Kapłani Kościoła katolickiego uznają, że Jezus przyszedł w ciele, więc epitet Szymona "antychryst" skierowany w kierunku księży katolickich nie dotyczy ich właśnie. Kapłani Kościoła mocą otrzymaną od Boga, w imieniu Chrystusa odpuszczają grzechy.

1 Kor 3, 9

2 Kor 5, 18-20

Aby udzielić jakichkolwiek napomnień, najpierw grzechy trzeba wyznać. Pamiętajmy, że kapłani również się spowiadają.

"Na tym polega prawdziwa spowiedź, że człowiek przychodzi do Jezusa i prosi Go o to, aby jego grzech był położony na bezgrzesznym Synu Bożym."

Pismo Święte nic takiego nie mówi. To wymysł Szymona. Po raz kolejny jest potrzeba przypomnienia słów z Pisma Świętego:

J 20, 20-23

Mt 9, 6-8

Mt 18, 18

2 Kor 5, 18-20

"Biblia ukazuje wyznawanie grzechów. Jezus „Apostoł i Arcykapłan” (Hbr 3:1) wiele razy odpuszczał ludziom grzechy: „Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” Mt 9:6. Jako Arcykapłan przekazał tę władzę Apostołom, których zapowiedzią w ST byli kapłani (Hbr 9:1, 6n., Mt 23:34). Biblia mówi o Apostołach, że „będzie należało do nich kapłaństwo na mocy nieodwołalnego prawa” Wj 29:9. Oni też otrzymali władzę odpuszczania grzechów: „Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo...” (Łk 22:29), „Którym odpuścicie grzechy są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” J 20:23. Innym razem Chrystus nazwał ich „mędrcami i uczonymi” (Mt 23:34) i powiedział: „Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” Mt 18:18. Nie wszystkich Chrystus upoważnił do tego szczególnego dzieła. Jakub mówi: „Niech zbyt wielu z was nie uchodzi za nauczycieli...” Jk 3:1; por. Mt 23:34. Dlatego też początkowo Jezus wybrał Dwunastu do tej czynności. Mieli oni być „oddani posługiwaniu” (2Kor 4:1), „umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze” Dz 14:22. Św. Paweł mówi, że sam Bóg przez Apostołów „udziela napomnień” (2Kor 5:20) i zlecił im „posługę jednania” 2Kor 5:18. Wiąże się ona z odpuszczaniem grzechów (por. J 20:23). Choć może się wydawać, że Jakub zachęca nas wszystkich abyśmy wyznawali sobie grzechy nawzajem (Jk 5:16), to jednak ten fragment (Jk 5:13-16) mówi tylko o chorych i prezbiterach, to znaczy starszych (Jk 5:14). Widać więc, że to im wyznawano grzechy. Jan pisząc: „Jeżeli wyznajemy nasze grzechy Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam...” (1J 1:9), ma na myśli nie tylko wyznawanie ich bezpośrednio Bogu (On zna nasze serca bez tego wyznania), ale też i prezbiterom takim jak on (por. pkt 4). W tym czasie bowiem „Przychodziło też wielu wierzących wyznając i ujawniając swoje uczynki” (Dz 19:18) przed Apostołami. ST zachował przykłady wyznawania grzechów (Kpł 5:5n., 16:21, Joz 7:19nn., 1Sm 7:6, Ne 1:6n., 9:2n.), a i przed Janem Chrzcicielem wyznawano je (Mt 3:6). Nikt nie gorszył się tym, że przewinienia swe przedstawiał też osobom słabym i grzeszącym. Niektórzy bibliści sądzą, że słowa: „Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty” (J 13:10) i „wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi” (J 13:14), są aluzją do chrztu i wyznawania grzechów. Por. wyznanie grzechów syna marnotrawnego swemu ojcu (Łk 15:21).

Prócz tego każdy katolik, oprócz wyznawania grzechów wobec księdza, wyznaje swoją grzeszność wobec Boga w tak zwanej Spowiedzi powszechnej, która zaczyna się następującymi słowami: „Spowiadam się Bogu wszechmogącemu i wam, bracia i siostry że bardzo zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem: moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina”. Patrz też „Pytania nieobojętne” J. Salij OP, rozdz. Wyznać Bogu swoje grzechy.

Świadectwem mówiącym o odpuszczaniu grzechów, więc i ich wyznawaniu są słowa Mateusza. Pisząc o tym, że Jezus odpuścił grzechy paralitykowi dodał, że Bóg „takiej mocy udzielił ludziom” Mt 9:8. Chociaż w tym fragmencie mowa jest tylko o Chrystusie, to jednak wiemy, że On przekazał Apostołom tę władzę (Łk 24:47). Pamiętajmy, że Jezus był w innej sytuacji niż Apostołowie, bo Jemu nie trzeba było bezpośrednio wyznawać grzechów, gdyż znał On ludzkie serca. Później tekst 1Kor 3:9 nazwie Apostołów i prezbiterów „pomocnikami Boga”, w odróżnieniu od reszty ludu Bożego, który nazywa uprawną rolą. Im więc, „pomocnikom Boga”, przysługuje szczególnie odpuszczanie grzechów w imieniu Pana (Łk 24:47). (str.430-431)

"Biblia również często wspomina o tym, abyśmy wyznawali sobie nawzajem swoje upadki. To znaczy, gdy zgrzeszyłeś przeciwko komuś, to przyjdź do niego i poproś go o wybaczenie. Gdybym na przykład obraził Ziutka, a przyszedł do Felka prosić o wybaczenie. Tylko dlatego, że Felek nosi koloratkę."

Szymon spowiedź sprowadza do absurdu. Przecież katolicy nie idą do spowiedzi, by prosić o wybaczenie kapłanów, lecz wyznać swoje grzechy w Sakramencie pokuty. Wyznajemy grzechy, a kapłan otrzymaną mocą od Boga odpuszcza. Każdy grzech ciężki jest zerwaniem więzi z Bogiem dokonany przez zły uczynek. Można zgrzeszyć myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. Jeśli zrobiłem komuś krzywdę, to owszem należy pójść i prosić o wybaczenie, naprawić szkodę, ale grzech i tak pozostanie. Kto mi odpuści grzech? Tylko kapłan. Bo do tego został powołany.

J 15, 16

A jeśli zrobię komuś jakąś krzywdę i już nigdy nie będę miał okazji pojednać się z bratem, to co wówczas? Kto mi wybaczy?

Co zrobił Szymon? Rzucił kalumnie na kapłanów nazywając ich antychrystami. Na swoim kanale nawołuje: "nie chodź do spowiedzi, do antychrysta".

"Ludzie nie wierzą w to, że Bóg może im przebaczyć. Ksiądz w konfesjonale, to może jeszcze przebaczy, ale Bóg?"

A skąd Szymon o tym wie? To jest uogólnienie i oskarżenie. Czy Szymon w tym momencie staje się sędzią katolickich sumień?

Mt 7, 1-3

"W Ewangelii Jana, gdy jest opisana ta sama sytuacja, co w poprzednich wersetach przed chwilą przytoczonych [Łk 24, 46-47;] czytamy również takie słowa:"

"Te słowa zostały wypowiedziane w kontekście tych słów o głoszeniu przebaczenia wszystkim narodom"

Łk 24, 44-49	J 20, 19-23
"Potem rzekł do nich: «To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach». Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, i rzekł do nich: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka». "	"Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane»"

Łk 24, 44-49

J 20, 19-23

"Potem rzekł do nich: «To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach». Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, i rzekł do nich: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka». "

"Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane»"

Św. Łukasz mówi ogólnie, iż "w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom", a św. Jan precyzuje, kto będzie odpuszczał grzechy.

"Tutaj jest użyta ciekawa konstrukcja gramatyczna, znaczy jakby dosłownie to przełożyć, to jest tutaj napisane: komukolwiek przebaczycie grzechy są i już były im przebaczone, komukolwiek zatrzymacie, są i już były im zatrzymane. Czyli jest to w zgodzie z tym poprzednim zaleceniem, które Jezus wypowiedział w tym pokoju, gdzie się pojawił uczniom."

J 20. 22-23

Jak należy rozumieć ten fragment:

J 20, 21-23

"W Biblii nigdzie nie czytamy na temat spowiedzi usznej, która weszła do odłamu chrześcijańskiego zwanego katolicyzmem wiele wieków później."

Manipulanci walczący z Kościołem i z Sakramentem pokuty, sprytnie nazywają ten Sakrament "spowiedzią uszną". Moim zdaniem ma to wydźwięk szyderczy. No bo jak wyznać grzechy głuchemu? By uzasadnić swoją z góry założoną fałszywą tezę, Szymon wymyślił jakiś rzekomy "chrześcijański odłam zwanym katolicyzmem", który musiał się pojawić wiele wieków później. Ciekawe od czego odłamał się ten katolicyzm? Znajomość przez Szymona historii Kościoła katolickiego można jedynie tak skomentować:

O wyznawaniu grzechów mówi wiele tekstów wczesnochrześcijańskich. Nie jest więc prawdą, że spowiedź pojawiła się w późnych wiekach.

Teksty wczesnochrześcijańskie o wyznawaniu grzechów:

Didache

List Barnaby

"Ireneusz z Lyonu (ur. ok. 130) – „Takimi opowieściami i praktykami oszukali (gnostycy) także wśród nas, w rejonie Rodanu, wiele kobiet. A teraz z napiętnowanym obliczem niektóre z nich przystępują do publicznej pokuty...” („Przeciw herezjom” I:13,7).

Tertulian (ur. 155) - „A jeśli masz jeszcze wątpliwości co do spowiedzi, to rozważ sobie piekło, które ci wygasza. Wyobraź sobie najpierw wielkość kary, abyś się nie wahał przyjąć środka zaradczego. (...) Jeśli zatem wiesz, że przeciw piekłu, oprócz chrztu Pańskiego, owej pierwszej bariery istnieje jeszcze drugi ratunek w spowiedzi, to dlaczego zwlekasz z przystąpieniem do tego, co wiesz, że może ci przynieść zbawienie? Przecież nawet nieme i bezrozumne zwierzęta poznają w stosownym momencie przygotowane im przez Boga środki lecznicze” („O pokucie” 12).

„Bo nawet jeśli uważasz, że niebo jest zamknięte, to pamiętaj, klucze do niego Pan powierzył Piotrowi a przez niego Kościołowi” („Lekarstwo na ukłucie skorpiona” 10).

Orygenes (ur. 185) - „Jeżeli to uczynimy i odkryjemy grzechy nasze nie tylko przed Bogiem, lecz także przed tymi, co mogą uleczyć nasze rany i grzechy, zgładzi nam je...” („Homilie o Ewangelii św. Łukasza” 17).

Cyprian (ur. 200) - „Wreszcie, o ileż większą mają wiarę i lepszą bojaźń ci, którzy nie uwikłali się w żaden występek ofiary, czy zaświadczenia, ponieważ jednak o tym choćby tylko pomyśleli, muszą to wobec kapłanów Boga z ubolewaniem i szczerze wyznać, czyniąc spowiedź sumienia, z duszy swej złożyć ciężar, szukać zbawiennego lekarstwa, aczkolwiek małe i umiarkowane są rany (...) Niech każdy, proszę was, wyznaje grzech swój, dopóki żyje na świecie, kto zgrzeszył, dopóki może być dopuszczony do wyznawania (grzechów), dopóki zadośćuczynienie i odpuszczenie przez kapłanów miłe jest u Pana” („O upadłych” 28-29).

„Jak wielki jest więc błąd i jakie zaślepienie tego, który mówi, że w zborach heretyckich można otrzymać przebaczenie grzechów (...) I ponownie Chrystus powiedział w ewangelii, gdy tchnął tylko na apostołów: »Weźmijcie Ducha Świętego, komu odpuścicie grzechy, są mu odpuszczone, a komu zatrzymacie, są mu zatrzymane« [J 20:22-23]. Władza więc odpuszczania grzechów dana jest apostołom i Kościołom, które oni, posłani przez Chrystusa, założyli, i biskupom, którzy otrzymują święcenia, aby stać się ich następcami” (List 75:16).

„(...) a gdy to powiedział, tchnął na nich i rzekł: »Weźmijcie Ducha Świętego, i komu odpuścicie grzechy, będą mu odpuszczone, a komu zatrzymacie, będą zatrzymane« [J 20:22-23]. Z tego poznajemy, że chrzcić i grzechy odpuszczać w Kościele mogą tylko zwierzchnicy, którzy na mocy ewangelicznego prawa i przez Pana są ustanowieni; poza (Kościołem) zaś nic nie może być związane, ani rozwiązane; nie ma bowiem tego, kto mógłby związywać lub rozwiązywać” (List 73:7).

O tym, że teksty Mt 16:19 i 18:18 łączono z przebaczaniem grzechów Cyprian pisze w swym Liście 57:1 (patrz też List 59:13-14).

Widzimy z powyższego, że wyznawanie grzechów znane było w pierwszych wiekach chrześcijaństwa."

Jeśli chodzi o Kościół katolicki:

Ignacy Antiocheński Do Kościoła w Smyrnie

Męczeństwo św. Polikarpa

"Kościół Katolicki, to znaczy powszechny, to Kościół, który otwarł się dla wszystkich narodów (Mt 28:19). Określenie „Kościół Katolicki” zachowało się w „Liście do Kościoła w Smyrnie” (8:2) Ignacego Antiocheńskiego, który zginął męczeńsko w 107 r. po Chr. „Męczeństwo św. Polikarpa” (ok. 156) mówi, że Polikarp (ur. 69) „W modlitwie swojej wspomniał (...) cały Kościół Katolicki” (8:1 także Wstęp, 16:1 i 19:2). Widać więc, że określenie to sięga czasów Jana (zm. 100). Później określenia „Kościół Katolicki” użyli: Apolinary z Hierapolis (II w.) cytowany w „Historii Kościoła” (V:16,9) Euzebiusza (ur. 260); Klemens Aleksandryjski (ur. 150) - „Kobierce” VII:106,3-107,5; Tertulian (ur. 155) - „Przeciw Marcjonowi” IV:4,3; Hipolit (ur. przed 170) - Philos 9:12; Cyprian (zm. 258) - „O jedności Kościoła Katolickiego” i w wielu Listach (np. 44:3); Firmilian (ok. 255) - List 75:16; „Akta świętych męczenników biskupa Fruktuoza i diakonów Auguriusza i Eulogiusza” (3) (zm. 249)." (Włodzimierz Bednarski W obronie wiary wyd.2015, str.463)

"Także nie znajdziemy w Biblii czegoś takiego jak spowiedź na ucho, jak Sakrament spowiedzi, czy jak zadawana pokuta przez kapłana, bo pokuta oznacza odwrócenie się od grzechów, a nie zdrowaśki. Trzymajmy się zatem Pisma, ale całego Pisma, a nie paru fragmentów wyrwanych z kontekstu."

Typowy zarzut o rzekomych fragmentach wyrwanych z kontekstu przez Kościół katolicki, kiedy samemu nie ma się nic do powiedzenia. A najważniejszym argumentem jest: nie idź do spowiedzi, bo kapłan jest antychrystem!

Każda rozmowa z drugim człowiekiem, to rozmowa na ucho. Ja mówię, druga osoba słucha. Z tym, że spowiedź po wyznaniu grzechów kończy się rozgrzeszeniem. Istnieje też rozmowa na migi. Jeśli kapłan zna język migowy, a o spowiedź prosi głuchoniemy, to spowiedź będzie tak właśnie wyglądała i nie będzie na ucho.

"Zdrowaśki", jak nazywa Szymon tę modlitwę, to w pierwszej części słowa pochodzą z pozdrowienia anielskiego (Łk 1, 28), a w drugiej części prosimy Maryję o wstawiennictwo: ‘Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę naszej śmierci’.

"Zadana w konfesjonale pokuta – najczęściej jakaś forma modlitwy, choć nie zawsze – jest ponownym zaproszeniem na drogę ku dobru. Ma być pierwszym krokiem na tej od nowa rozpoczynającej się drodze. Ma mnie otworzyć na współpracę z łaską, której Pan Bóg udziela mi, by przemieniać moje życie. Dlatego nie warto zwlekać z pokutą, bo bez Bożej łaski daleko nie zajdę." (Zob.: Pokuta: po co jest?)

"Czym więc naprawdę jest pokuta? Jaki jest jej właściwy sens? Słowo to przywodzi zazwyczaj na myśl umartwienie i zadośćuczynienie. Jednak Pismo Święte w oryginale greckim na oznaczenie pokuty używa słowa METANOIA, czyli PRZEMIANA, a więc pokuta ma sens o wiele szerszy, bo chodzi tu o przemianę w człowieku. Pokuta to przede wszystkim przemiana z człowieka grzechu w człowieka Bożego, przemiana z człowieka grzesznego w człowieka współpracującego z łaską Bożą, czyli przeżywającego pewniej rzeczywistość Bożą. Taka przemiana jest warunkiem postępu człowieka i uszlachetnienia chrześcijańskiego.

Człowiek dopóki żyje na ziemi, może i powinien zawsze zmieniać się na lepsze, stąd obowiązek pokuty, czyli przemiany duchowej, jest stałym obowiązkiem człowieka. Każdy z nas, zwłaszcza chrześcijanin, ma obowiązek starać się być coraz lepszym, coraz głębszym, coraz bardziej Bożym. Takie są wspaniałe perspektywy pokuty chrześcijańskiej.

W tych perspektywach pokutą jest każdy świadomy dobry czyn. Każdy czyn życzliwości i uczciwości, każde staranie się o dobre wypełnienie swoich obowiązków, każde dawanie świadectwa prawdzie i dobru. Bo przez te czyny stajemy się coraz lepsi i coraz bliżsi naszemu Panu i Zbawicielowi. Bo to On przyszedł na świat, aby go zbawić swoją pokutą i ekspiacją za grzechy. Wystarczy pobieżnie przerzucić karty Ewangelii św., by się przekonać, że Jego życie od narodzenia aż do śmierci, od żłóbka aż po krzyż, od Betlejem do Kalwarii jest życiem twardej i surowej pokuty. W czasie męki posunął Zbawiciel swą pokutę do ostatecznych granic. Nie omieszkał również przypomnieć ludziom obowiązku pokuty, ciążącego na każdym człowieku: "Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy zginiecie" (por. Łk 13,5)." (Zob.: Właściwy sens pokuty)

Artykuł czwarty

SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA

1422 "Ci zaś, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu, grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą".

I. Jak jest nazywany ten sakrament?

1423 Nazywa się go sakramentem nawrócenia, ponieważ urzeczywistnia w sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia, drogę powrotu do Ojca, od którego człowiek oddalił się przez grzech. Nazywa się go sakramentem pokuty, ponieważ ukazuje osobistą i eklezjalną drogę nawrócenia, skruchy i zadośćuczynienia ze strony grzesznego chrześcijanina.

1424 Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ oskarżenie - spowiedź z grzechów przed kapłanem jest istotnym elementem tego sakramentu. Sakrament ten jest również "wyznaniem", uznaniem i uwielbieniem świętości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka.
Nazywa się go sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane słowami kapłana Bóg udziela penitentowi "przebaczenia i pokoju".
Nazywa się go sakramentem pojednania, ponieważ udziela grzesznikowi miłości Boga przynoszącej pojednanie: "Pojednajcie się z Bogiem" (2 Kor 5, 20). Ten, kto żyje miłosierną miłością Boga, jest gotowy odpowiedzieć na wezwanie Pana: "Najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim" (Mt 5, 24).

Zadośćuczynienie

1459 Wiele grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy uczynić wszystko, co możliwe, aby ją naprawić (na przykład oddać rzeczy ukradzione, przywrócić dobrą sławę temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdy). Wymaga tego zwyczajna sprawiedliwość. Ponadto grzech rani i osłabia samego grzesznika, a także jego relację z Bogiem i z drugim człowiekiem. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa wszelkiego nieporządku, jaki wprowadził grzech. Grzesznik podźwignięty z grzechu musi jeszcze odzyskać pełne zdrowie duchowe. Powinien zatem zrobić coś więcej, by naprawić swoje winy: powinien "zadośćuczynić" w odpowiedni sposób lub "odpokutować" za swoje grzechy. To zadośćuczynienie jest nazywane także "pokutą".

1460 Pokuta, którą nakłada spowiednik, powinna uwzględniać sytuację osobistą penitenta i mieć na celu jego duchowe dobro. O ile to możliwe, powinna odpowiadać ciężarowi i naturze popełnionych grzechów. Może nią być modlitwa, jakaś ofiara, dzieło miłosierdzia, służba bliźniemu, dobrowolne wyrzeczenie, cierpienie, a zwłaszcza cierpliwa akceptacja krzyża, który musimy dźwigać. Tego rodzaju pokuty pomagają nam upodobnić się do Chrystusa, który raz na zawsze odpokutował za nasze grzechy; pozwalają nam stać się współdziedzicami Chrystusa Zmartwychwstałego, "skoro wspólnie z Nim cierpimy" (Rz 8,17):

Zadośćuczynienie, które spłacamy za nasze grzechy, nie jest do tego stopnia "nasze", by nie było dokonane dzięki Jezusowi Chrystusowi. Sami z siebie nic bowiem nie możemy uczynić, ale "wszystko możemy w Tym, który nas umacnia" (Flp 4, 13). W ten sposób człowiek niczego nie ma, z czego mógłby się chlubić, 2011 lecz cała nasza "chluba" jest w Chrystusie... w którym czynimy zadośćuczynienie, "wydając owoce godne nawrócenia" (Łk 3, 8), mające moc z Niego, przez Niego ofiarowane Ojcu i dzięki Niemu przyjęte przez Ojca.

1470 W sakramencie pokuty grzesznik, poddając się miłosiernemu sądowi Boga, uprzedza w pewien sposób sąd, któremu zostanie poddany na końcu życia ziemskiego. Już teraz bowiem, w tym życiu, jest nam dana możliwość wyboru między życiem a śmiercią, i tylko idąc drogą nawrócenia, możemy wejść do Królestwa, z którego wyklucza grzech ciężki. Nawracając się do Chrystusa przez pokutę i wiarę, grzesznik przechodzi ze śmierci do życia i "nie idzie na sąd" (J 5, 24).

Zobacz więcej:

SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA KATECHIZM KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO

Czym różni się Szymon od hejterów piszących pod jego filmikami?

"Poczytajcie komentarze jakie są pod odcinkami takich ludzi, którzy nazywają mnie heretykiem i zwodzicielem, diabłem, antychrystem i szatanem (...) specjalnie mnie to osobiście nie dotyka, już przestało mnie dotykać."

"A przypomnę, że Nowy Testament jest napisany właśnie w języku greckim. To słowo brzmi antichristos. Także nie chodź do spowiedzi, do antychrysta."

Jeżeli Szymona przestał dotykać hejt i wyzwiska pod jego adresem, m.in. nazywanie go antychrystem, to dlaczego nie drgnie mu powieka hejtować na swoim kanale YouTube i wyzywać kapłanów od antychrystów?