Czy Świadkowie Jehowy piszą
od nowa historię? (cz.2)

"W literaturze napotykamy wzmianki o masowych egzekucjach, podczas których umierały setki, czy nawet tysiące osób - na przykład dobrze znane ukrzyżowanie 6,000 zwolenników Spartakusa będące częścią obchodów zwycięstwa w roku 71 p.n.e. (Bella Civilia I.120). Chociaż wiele osób jest przekonanych, iż ukrzyżowanie stosowano jedynie wobec przestępców - opierając się na fragmentach z doniesień Plutarcha (46-120 n.e.), że "każdy przestępca skazany na śmierć dźwiga swój krzyż na własnych plecach" (Mor.554A/B) - literatura wyraźnie pokazuje, że nie była to jedyna grupa ludzi podlegających temu krańcowemu losowi. Aleksander Wielki po zdobyciu Tyru pojmał 2,000 ocalałych i ukrzyżował ich na wybrzeżu Morza Śródziemnego (Kurcjusz Rufus, Hist. Alex. 4.4.17), natomiast w czasach Kaliguli (37-41 n.e.) Żydów torturowano i krzyżowano w amfiteatrach Aleksandrii ku uciesze mieszkańców."

"Początki ukrzyżowania nie mogą być dokładnie sprecyzowane, ale źródła grecko-rzymskie wspominają o różnych formach przybijania do krzyża, drzewa czy deski jako rozpowszechnione w starożytnym świecie Persów, Scytów, Taów, Celtów, Brytów, Niemców, Kartagińczyków, Greków, Żydów i Rzymian. Aleksander Wielki ukrzyżował 2.000 Tyryjczyków, którzy odmówili kapitulacji (Curtius Rufus, History of Alexander) 4.4.17, cited in Hengel 1977:73). Syryjski król Antioch IV ukrzyżował Żydów niechcących odmówić tradycyjnym praktykom w 167 p.n.e. (Josephus, Ant. 12.256) Aleksander Janneus, żydowski wielki kapłan, ukrzyżował 800 Żydów, którzy zbuntowali się przeciwko niemu w 88 p.n.e. (War 1.97-98//Ant. 13.380-83; zobacz także komentarz Qumran [4QpNah] on Nah 2:13) Rewolta z powodu śmierci Heroda Wielkiego w 4 pne, Varius skazał 2000 rebeliantów. Philo przytacza historię, jako to gubernator Flaccus ukrzyżował etnicznych Izraelitów w teatrze w Aleksandrii (Egipt) w początkach I wieku (Ag. Flacc. 82-85) Więźniowie wojenni byli krzyżowani przez oddziały Tytusa podczas zwycięstwa Rzymian nad Jerozolimą w roku 70 p.n.e. (66-70 C.E.; War 5.449-51; Life 420; zob. Hengel 1977) A zwoje świątynne z Morza Martwego wyliczają "wiszących z drzewa" (być może wskazując ukrzyżowanie) jako karę dla przestępcy, który zdradził grupę obcej sile (11QTemple Scroll 64.6-10).
Wśród wszystkich przekazów o ukrzyżowaniach za czasów rzymskich tylko jedno ciało ukrzyżowanej ofiary zostało odnalezione. Było to ciało młodego mężczyzny o imieniu Yehochanan, którego kości zostały znalezione w pudełku z kośćmi ossuary [1.54] opisanym jego imieniem i pogrzebanym w Giv'at Mivtar - dzielnicy Jerozolimy. Yehochanan miał 24 lata, 167 cm wzrostu. Ukrzyżowanie jest oczywistą przyczyną jego śmierci, gdyż oprawcy nie usunęli gwoździa z kości stóp.

"Kiedy nacisk czynszów, podatków, opłat, należności i konfiskaty stawał się zbyt ciężki dla chłopów, jednym ze środków skrajnego oporu w stosunku do imperialnych władz i bogatych elit stał się bandytyzm. Grupy bandytów najeżdżały posiadłości państwowe i rzymskie garnizony zarówno po to, by przetrwać, jak też po to, by dokonywać zemsty na tym, którzy siłą wyganiali ich z ich ziem lub doprowadzali do ubóstwa. Rzymskim sposobem rozprawiania się z buntownikami i bandytami była publiczna egzekucja przez ukrzyżowanie - poniżając, torturując i zabijając "odchyleńców" w taki sposób, aby ostrzec innych przed próbą robienia tego samego przeciwko władzy. Zarówno jerozolimskie elity, jak i prefekt rzymski uważał Jezusa za niebezpiecznego "odchyleńca". Bali się tego, że zebrał dużą grupę, a tłumy mówiły o nim używając tradycyjnych judejskich terminów królewskich." (podkreślenie moje)