Adwentyści Dnia Siódmego a Msza Święta
(cz.2)

Jezus nie powiedział, (...) „To jest jakby (to oznacza) Ciało moje”, lecz „To jest Ciało moje”. Chrystus, jeśli chodziło Mu o porównanie czegoś, wyjaśniał to w inny sposób: „To, co padło między ciernie, oznacza tych...” (Łk 8:14). W przypadku Eucharystii mówił otwarcie bez porównań czy przypowieści: „teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści” (J 16:29).

Ciało i krew oznaczają w języku biblijnym całego człowieka (np. Ga 1:16: „nie radząc się ciała i krwi”, tzn. ludzi; por. Ef 6:12, Mt 16:17). Toteż Ciało i Krew Chrystusa, to rzeczywiście Ciało (pod postaciami chleba i wina), „które za was będzie wydane” 1Kor 11:24.

Tekst Hbr 11:1 („Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy”) naucza, że takie rzeczy, jak na przykład obecność rzeczywistego Ciała Chrystusa pod postacią chleba i wina, możemy przyjąć tylko przez wiarę.

Jan dla podkreślenia, że chodzi mu o rzeczywiste Ciało Chrystusa użył w J 6:53-56 greckiego terminu sarks (dosłownie: pokarm mięsny, mięso; patrz np. 1Kor 15:39), a nie soma, który oznacza ciało, ale często bardzo ogólnie (może określać np. ciała niebieskie; patrz np. 1Kor 15:40). J 6:55 nazywa Ciało i Krew Chrystusa „prawdziwym pokarmem” i „prawdziwym napojem”, a nie nauką. Jezus powiedział: „kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (J 6:57).

Rozumienie słów Chrystusa jako „to jest Ciało moje” (Mt 26:26), a nie „to oznacza”, uwidacznia J 6:53-57. Zauważmy wypowiedzi Jezusa: „Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego” (J 6:53), „kto spożywa moje Ciało” (J 6:54) lub „kto Mnie spożywa” J 6:57. Tu już nie pada słowo „jest”, (...) lecz Chrystus bezpośrednio mówi o swym Ciele pod postacią chleba. (por. str.405-407)

"Czym jest Msza Święta w relacji do Ostatniej Wieczerzy?"

"Odpowiedź jest możliwa dzięki Encyklice Jana Pawła II, Ecclesia de Eucharistia : Msza Święta jest uobecnieniem Ostatniej Wieczerzy. Dzięki „tajemniczej równoczesności” pomiędzy tymi dwoma historycznie odległymi wydarzeniami (pomiędzy Ostatnią Wieczerzą a Mszą Świętą), Jezus sprawujący Ostatnią Wieczerzę „w dniu, w którym został wydany” (1 Kor 11, 23), jednocześnie, to znaczy właśnie w tymże dniu, w którym został wydany, sprawuje każdą Mszę Świętą, historycznie przynależną do dowolnego innego dnia." (zobacz więcej)

K A T E C H I Z M K O Ś C I O Ł A K A T O L I C K I E G O

1328 Wielość nazw, jakimi jest określany ten sakrament, wyraża jego niewyczerpane bogactwo. Każda z nich ukazuje pewien jego aspekt. Nazywa się go:
Eucharystią, ponieważ jest dziękczynieniem składanym Bogu. Greckie wyrazy eucharistein (Łk 22,19; 1 Kor 11, 24) i eulogein (Mt 26, 26; Mk 14, 22) przypominają żydowskie błogosławieństwa, które - szczególnie podczas posiłku - wychwalają dzieła Boże: stworzenie, odkupienie i uświęcenie.

1329 Wieczerzą Pańską ¹³⁵ , ponieważ chodzi o Ostatnią Wieczerzę, którą Chrystus spożył ze swymi uczniami w przeddzień męki, i zapowiedź uczty godów Baranka ¹³⁶ w niebieskim Jeruzalem.

Łamaniem Chleba, ponieważ ten obrzęd, charakterystyczny dla posiłku żydowskiego, został wykorzystany przez Jezusa, gdy błogosławił i dawał uczniom chleb jako gospodarz stołu ¹³⁷ , zwłaszcza podczas Ostatniej Wieczerzy ¹³⁸ . Po tym geście uczniowie rozpoznają Jezusa po Zmartwychwstaniu ¹³⁹ . Pierwsi chrześcijanie będą w ten sposób nazywać swoje zgromadzenia eucharystyczne ¹⁴⁰ . Oznacza to, że wszyscy, którzy spożywają jeden łamany Chleb Chrystusa, wchodzą we wspólnotę z Nim i tworzą w Nim jedno ciało ¹⁴¹ . Zgromadzeniem eucharystycznym (synaxis), ponieważ Eucharystia jest w zgromadzeniu wiernych, które jest widzialnym znakiem Kościoła ¹⁴² .

1330 Pamiątką Męki i Zmartwychwstania Pana.
Najświętszą Ofiarą, ponieważ uobecnia jedyną ofiarę Chrystusa Zbawiciela i włącza w nią ofiarę Kościoła. Używa się także nazwy ofiara Mszy świętej, "ofiara pochwalna" (Hbr 13, 15) 143 , ofiara duchowa ¹⁴⁴ , ofiara czysta ¹⁴⁵ i Święta, ponieważ dopełnia i przewyższa wszystkie ofiary Starego Przymierza.
Świętą i Boską liturgią, ponieważ celebrowanie tego sakramentu zajmuje centralne miejsce w całej liturgii Kościoła i jest jej najgłębszym wyrazem. W tym samym znaczeniu nazywa się również ten sakrament celebrowaniem świętych Misteriów. Mówi się także o Najświętszym Sakramencie, ponieważ jest to sakrament sakramentów. Nazwa ta odnosi się szczególnie do postaci eucharystycznych przechowywanych w tabernakulum.

1331 Komunią, ponieważ przez ten sakrament jednoczymy się z Chrystusem, który czyni nas uczestnikami swojego Ciała i swojej Krwi, abyśmy tworzyli z Nim jedno ciało ¹⁴⁶ . Nazywa się jeszcze Eucharystię rzeczami świętymi (ta hagia; sancta) ¹⁴⁷ i jest to pierwotne znaczenie "komunii świętych" (świętych obcowania), o której mówi Symbol Apostolski. Nazywa się ją również chlebem aniołów, chlebem z nieba, lekarstwem nieśmiertelności ¹⁴⁸ , wiatykiem...

1332 Mszą świętą, ponieważ liturgia, w której dokonuje się misterium zbawienia, kończy się posłaniem wiernych (missio), aby pełnili wolę Bożą w codziennym życiu.

¹³⁵ Por. 1 Kor 11, 20.
¹³⁶ Por. Ap 19, 9.
¹³⁷ Por. Mt 14, 19; 15, 36; Mk 8, 6. 19.
¹³⁸ Por. Mt 26, 26; 1 Kor 1 I, 24.
¹³⁹ Por. Łk 24, 13-35.
¹⁴⁰ Por. Dz 2, 42. 46; 20, 7. 11.
¹⁴¹ Por. 1 Kor 10, 16-17.
¹⁴² Por. 1 Kor 11, 17-34.
¹⁴³ Por. Ps 116, 13. 17.
¹⁴⁴ Por. 1 P 2, 5.
¹⁴⁵ Por. Ml 1, 11.
¹⁴⁶ Por. 1 Kor 10, 16-17.
¹⁴⁷ Konstytucje Apostolskie, 8, 13, 12; Didache, 9, 5; 10, 6.
¹⁴⁸ Św. Ignacy Antiocheński, Epistula ad Ephesios, 20, 2.