Adwentyści Dnia Siódmego
Czy Kościół Rzymskokatolicki dołożył w czasie soboru trydenckiego (1562-65 r.) księgi deuterokanonicze
Starego Testamentu?
|
|
 wyd.1960
|
|
księgi deuterokanonicze Starego Testamentu?
Na stronie internetowej Adwentystów Dnia Siódmego czytamy:
|
 zob.
|
Zadajmy Adwentystom Dnia Siódmego pytania: Jak dzielili chrześcijanie (nie Żydzi) Stary Testament? Jakie były w nim Księgi? Ile ich było? Czy chrześcijanie przyjęli kanon hebrajski? Z którego wieku pochodzi najstarszy spis Ksiąg Starego i Nowego Testamentu jako całość? Dlaczego Adwentyści Dnia Siódmego przyjmują jako autorytet kanon żydowski Starego Testamentu, skoro sami Żydzi odrzucili Jezusa i cały Nowy Testament?
Czy Adwentyści Dnia Siódmego wiedzą o tym, że w Nowym Testamencie też są księgi deuterokanoniczne? Czy potrafią je wymienić? Dlaczego w swoim artykule milczą na ten temat?
|
Nie jest prawdą, że "Kościół Rzymskokatolicki dołożył w czasie soboru trydenckiego (1562-65 r.) księgi" deuterokanoniczne. Dlaczego Adwentyści Dnia Siódmego zafałszowują historię powstania kanonu Pisma Świętego? Jaki mają w tym cel? Dokumenty Kościoła jasno pokazują, że było zupełnie inaczej, niż chcą Adwentyści Dnia Siódmego.
Twierdzenie, że Kościół rzymskokatolicki „dołożył” księgi deuterokanoniczne do Biblii podczas Soboru Trydenckiego, jest historycznie nieścisłe. Sobór Trydencki nie wprowadził nowych ksiąg do kanonu, lecz uroczyście potwierdził listę pism świętych, która była używana w Kościele od wieków, reagując w ten sposób na kwestionowanie tych ksiąg przez reformatorów protestanckich. Kluczowe rozstrzygnięcie w sprawie kanonu zapadło nie w latach 1562–1565, lecz podczas czwartej sesji Soboru Trydenckiego, 8 kwietnia 1546 roku. Sobór ogłosił wtedy Dekret o pismach kanonicznych (Decretum de Canonicis Scripturis), w którym wyliczono wszystkie księgi Starego i Nowego Testamentu.
Wśród wymienionych ksiąg Starego Testamentu znalazły się te, które dziś nazywamy deuterokanonicznymi: Tobiasza, Judyty, Mądrości, Eklezjastyka (Syracha), Barucha, 1 i 2 Machabejską, oraz fragmenty ksiąg Estery i Daniela. Sobór wyraźnie zaznaczył, że nie tworzy nowego wykazu, lecz przyjmuje te księgi, które „zawsze były czytane w Kościele katolickim i znajdują się w dawnym wydaniu łacińskiej Wulgaty”. Ojcowie soborowi podkreślili, że Kościół przyjmuje i czci z jednakową pobożnością i szacunkiem wszystkie księgi obu Testamentów, ponieważ ich autorem jest jeden Bóg.
Działanie Soboru było odpowiedzią na błędy, zamieszanie, wątpliwości. Sobór dążył do usunięcia błędów i zachowania czystości Ewangelii. Wykaz został wstawiony do dekretu, aby nikt nie miał wątpliwości, które księgi są uznawane przez Sobór za święte. Sobór uznał łacińską Wulgatę za autentyczne wydanie do użytku publicznego, kazań i wykładów, opierając się na jej wielowiekowym używaniu w Kościele. Sobór Trydencki nadał kanonowi Biblii rangę dogmatu wiary. Wprowadzono sankcję w postaci anatemy (wyłączenia ze wspólnoty) dla każdego, kto „nie przyjmuje za święte i kanoniczne tychże ksiąg w całości, ze wszystkimi ich częściami”.
W późniejszych sesjach (np. w 1562 r.) Sobór zajmował się reformą dyscypliny, edukacją biblijną (ustanowienie lektoratów Pisma Świętego) oraz kwestią indeksu ksiąg zakazanych, ale sam skład kanonu biblijnego nie był już zmieniany. Całość dekretów soborowych, w tym ten o kanonie, została ostatecznie zatwierdzona przez papieża Piusa IV w 1564 roku.
 |
 Poznań 1988 |
 |
 str.105
|
 str.106
|
|
str.106
|
 str.107
|
Ten sam akceptujący stosunek do ksiąg deuterokanonicznych wykazały autorytatywnie kolejne synody w Hipponie i w Kartaginie w latach 393 i 397, a także sławny list, który papież Innocenty I wysłał w roku 405 do biskupa Tuluzy Egzuperiusza.
Kościół Rzymskokatolicki w czasie soboru trydenckiego (1562-65 r.) uroczyście potwierdził kanon Pisma Świętego, który funkcjonował już przez wiele wieków wcześniej, a nie dołożył. W którym miejscu sobór trydencki wymienił osobno Księgi deuterokanoniczne, a następnie stwierdził, że dokłada do kanonu?
 |
 Kraków 2005 |
 |
|
 str.213 |
|
 Szydłowiec - Kraków 2016 |
|
 str.158
|
 str.159
|
|
 wyd.1915
|
|
Jeszcze kilka słów na temat tych absurdalnych stwierdzeń, które można znaleźć na oficjalnej stronie:
|
|
To stwierdzenie jest oczywistym kłamstwem! To kłamstwo powielają dzisiaj Adwentyści Dnia Siódmego. Dr Pache idzie w kłamstwo dalej:
|
Wygląda na to, że Adwentyści Dnia Siódmego wzięli sobie pana dr Pacha za "autorytet" wartego cytowania na swojej oficjalnej stronie internetowej, który nie wie lub nie chce wiedzieć, jaka jest nauka Kościoła Rzymskokatolickiego. Kompletnym absurdem jest stwierdzenie: "ofiara pokutna, która z czasem przybrała postać mszy świętej". Cytując tego rodzaju brednie, Adwentyści Dnia Siódmego totalnie się kompromitują.
|
Adwentyści Dnia Siódmego manipulują tekstem Pisma Świętego, ponieważ cytując Ap 22, 18 przemilczeli werset 19:
|
|
Czy Adwentyści Dnia Siódmego są tymi, którzy z ustalonego kanonu Pisma Świętego przed soborem trydenckim popierają usunięcie natchnionych Ksiąg deuterokanonicznych Starego Testamentu? Własnego przekładu nie mają, a opierają się na Biblii protestanckiej. A kto im powiedział, że cytowana przez nich Apokalipsa św. Jana jest natchniona? Przecież ona również była zaliczona do Ksiąg deuterokanonicznych, ale Nowego Testamentu.
