"ZMIENNE NAUKI ŚWIADKÓW JEHOWY"
Dopiski i uzupełnienia od stycznia 2026 do 15 czerwca 2026
Szymon Matusiak
Dopiski i uzupełnienia od stycznia 2026 do 15 czerwca 2026
Dopiski tylko dotyczą wstawionych nowych rozdziałów, podrozdziałów.
Część 2. Nauka o Bogu i o Duchu Świętym
„Bóg nad bogami” – papież czy Jehowa?
Według trzeciego tomu Russella, wydawanego w latach 1891-1927, „bóg nad bogami” z tekstu Dn 11:36 to papież.
Natomiast w roku 1941 w angielskiej Strażnicy podano, że jest nim Jehowa. W języku polskim informacja ta podana została dopiero w roku 1960, bo podczas wojny nie ukazywała się polska Strażnica.
Angielski skorowidz do publikacji Świadków Jehowy z lat 1930-1985 wymienia jako pierwszy tekst komentujący Daniela 11 ten z roku 1941, który cytujemy poniżej (patrz Watch Tower Publications Index 1930-1985 1986 s. 223, hasło DANIEL (Book)).
Oto te teksty dotyczące zmiany tej nauki:
„[Dn 11] Wiersz 36: (…) Aby zrozumieć właściwe znaczenie tego wiersza, potrzeba pamiętać, że wyraz »bóg« znaczy władcę, i że w Piśmie Św. wyraz ten odnosi się do władców i królów tak, jak w tem wierszu jest wyrażone »boga nad bogami.« Tutaj wyraz »nad bogami« odnosi się do władców, królów i książąt a wyrażenie: »boga nad bogami« odnosi się do papieża, t. j. władcy na władcami” (Przyjdź Królestwo Twoje 1919, 1923 s. 34-35 [ang. 1891, 1927 s. 40]).
„»I będzie mówił dziwne rzeczy przeciwko Bogu bogów«. W tym tekście »Bóg bogów« jest tłumaczony z hebrajskiego El elim, co oznacza JEHOWA BÓG WSZECHMOGĄCY; a przeciwko Bogu Wszechmogącemu ten »król północy« mówi dziwne rzeczy” (ang. Strażnica 01.11 1941 s. 327).
„Nie próbował się wynosić na »Księcia zastępu« nieba, ani nie mówił ‘zadziwiających rzeczy przeciw Bogu bogów’, to znaczy Jehowie” (Strażnica Nr 5, 1960 s. 6 [ang. 15.02 1959 s. 108]).
Patrz też „Bądź wola Twoja” 1961, rozdz. 11, par. 45; wyd. polonijne 1964 s. 315 (ang. 1958 s. 290).
Część 7. Organizacja i jej praktyki
Pamiątka i agapy
Czy Judasz był na Pamiątce?
Za czasów Russella i Rutherforda w publikacjach Towarzystwa Strażnica pojawiały się dwa rodzaje wypowiedzi o Judaszu. W jednych pisano, że był on na Pamiątce, a w drugich, iż wyszedł przed rozpoczęciem jej przez Jezusa:
„To, że Judasz odszedł, zanim Jezus ustanowił pamiątkę, zostało zasugerowane już w Strażnicy z 15 września 1914 roku, w artykule zatytułowanym »Kryzys w życiu Judasza« napisano: »Najwyraźniej Judasz wycofał się wkrótce potem, a zapis głosi, że ‘wszedł w niego Szatan’. (…) Jest zatem całkowicie prawdopodobne, że Judasz nie był obecny, gdy Jezus, nieco później, ustanowił Wieczerzę Pamiątkową, którą obecnie obchodzą chrześcijanie«. [s. 5542, reprint]” (ang. Strażnica 01.02 1948 s. 39 – That Judas departed before Jesus instituted the memorial was suggested already in the Watchtower issue of September 15. 1914, which, under the subheading "The Crisis in Judas’ Life", said the following: "Apparently it was but a short time after this that Judas withdrew, the record being that ’Satan entered into him.’ . . . It is entirely probable, therefore, that Judas was not present when Jesus, a little later, instituted the Memorial Supper which Christians now celebrate.").
„Nie było przerwy w napięciu nerwów Jezusa od chwili, gdy spożył Paschę ze swoimi uczniami, umył im nogi, a następnie ustanowił Wieczerzę Pamiątkową jako symbol swojej śmierci, łamania chleba życia dla swoich naśladowców. Następnie nakazał Judaszowi uczynić wszystko, co zamierzał, doskonale wiedząc, jakie będą tego skutki” (ang. Strażnica 01.05 1905 s. 3553 [reprint]).
„Pamiętamy okazję, gdy nasz Pan umył nogi swoim uczniom. Pan i Jego dwunastu Apostołów zebrali się w Wieczerniku, aby upamiętnić Wieczerzę Paschalną. Po tej uczcie nastąpiło ustanowienie Wieczerzy Pamiątkowej, której chleb i wino reprezentowały Ciało i Krew naszego Pana Jezusa” (ang. Strażnica 01.09 1912 s. 5090 [reprint]).
Patz też Nowe Stworzenie 1919, 1925 s. 256 (ang. 1904, 1927 s. 214).
„»A wziąwszy kielich i podziękowawszy, dał im; i pili z niego wszyscy. I rzekł im: To jest krew moja nowego testamentu, która się za wielu wylewa.« (Ew. Marka 14:23, 24) »Także i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest nowy testament [przymierze nowe, tłum. popr.] we krwi mojej, która się za was [którzyście się złączyli ze mną w przymierzu] wylewa. Ale oto ręka tego, co mię wydaje, ze mną jest za stołem.« (Ew. Łukasza 22:20, 21) »Także i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest nowy testament [przymierze nowe, tłum. popr.] we krwi mojej; to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją« – 1 List do Koryntów 11:25” (Strażnica 15.06 1934 s. 179-180 [ang. 15.04 1934 s. 115]).
„Jedynie jedenastu wiernych apostołów obchodziło pierwszą pamiątkę” (Strażnica 15.03 1933 s. 90 [ang. 15.03 1933 s. 89]).
Za czasów prezesa Knorra, w roku 1943 (po polsku 1946 r.), wprowadzono naukę, że Judasza zdecydowanie nie było na Pamiątce. Tak Świadkowie Jehowy nauczają do dziś:
„Przy tej okazji, on także wziął chleb i wino i ustanowił pamiątkę dla imienia Bożego i jako symbol swego wiernego biegu aż do śmierci dla usprawiedliwienia imienia Bożego. Do jedenastu wiernych apostołów, którzy wzięli udział w pamiątce, on rzekł…” („Prawda was wyswobodzi” 1946 s. 242 [ang. 1943 s. 259]).
„Judasz jednak odchodzi, żeby go zdradzić. Tego samego wieczora, po obchodach Paschy, Jezus ustanawia nową uroczystość” (Jezus — droga, prawda i życie 2017 s. 270).
Dodatek 11. Nowe nauki wprowadzone w latach 2024-2025
Pomazańcy i „denar wypłacony pracownikom zatrudnionym w ostatniej godzinie”
W roku 2024 w angielskim skorowidzu do publikacji Świadków Jehowy z lat 1986-2025, w dziale Kształtowanie się wierzeń, wymieniono nową naukę o „denarze wypłaconym pracownikom zatrudnionym w ostatniej godzinie”:
2024: (…) denarius paid to 11th-hour workers (Mt 20:1-16): w24.09 24 (hasło Beliefs Clarified).
W polskiej Strażnicy podano, że w roku 2024 pomazańcy znaleźli się w ostatniej godzinie pracy. W „ostatnich latach” Bóg podobno powołuje ‘ostatek’ należących do 144 000:
„Jeśli w ostatnich latach postanowił On namaścić swoim duchem jakąś wierną osobę, nie martwimy się tym. Pamiętamy, co Jezus powiedział o pracownikach z godziny 11, gdy podał przypowieść o winnicy (Mat. 20:1-16). Ci, którzy zostali najęci do pracy w późniejszych godzinach, otrzymali od właściciela winnicy taką samą zapłatę jak ci, którzy rozpoczęli pracę wcześniej. Podobnie każdy pomazaniec, który okaże się wierny, otrzyma nagrodę niebiańską niezależnie od tego, kiedy został wybrany” (Strażnica wrzesień 2024 s. 24).
Jak nauczano kiedyś o ostatniej godzinie pracy i powoływaniu pomazańców?
Twierdzono, że ostatnia godzina powoływania trwała w latach 1930-1931 i była to interpretacja tego samego fragmentu z Ewangelii, co w roku 2024:
„W Strażnicy z 15 listopada 1933 roku (wydanie polskie z 1 lutego 1934 roku) tę zaszczytną nazwę utożsamiono z »denarem« z przypowieści Jezusa zanotowanej w Ewangelii według Mateusza 20:1-16. Uważano, iż 12 godzin wspomnianych przez Jezusa odnosi się do 12 lat – od roku 1919 do 1931. Przez długi czas wierzono, że w roku 1931 powoływanie ludzi do niebiańskiego Królestwa się zakończyło i że osoby wybrane na współdziedziców Chrystusa w latach 1930 i 1931 były ostatnimi z tego grona (Mateusza 20:6-8). Jednakże w roku 1966 opublikowano zrewidowane wyjaśnienie tej przypowieści i nadmieniono, iż nie dotyczy ona końca powoływania pomazańców” (Strażnica Nr 9, 2007 s. 30).
Widzimy, że już w roku 1966 podano, iż „zrewidowane wyjaśnienie (…) nie dotyczy (…) końca powoływania pomazańców”. Jednak w roku 2024 znów powrócono do podobnej interpretacji, jak w latach 30. XX wieku, którą odrzucono w połowie lat 60.
Dodatek 12. Nowe nauki wprowadzone w latach 2026-2027
Nowa zrozumienie dotyczące przymierzy
W roku 2026 ogłoszono nową naukę dotyczącą przymierzy:
„Wcześniej uważaliśmy, że wspomniane tu dwa przymierza to przymierze Prawa oraz nowe przymierze. Jednak po dalszej analizie konieczna okazała się aktualizacja naszego zrozumienia. Najwyraźniej Paweł nie miał tu na myśli nowego przymierza, tylko przymierze Abrahamowe. Rozważmy kilka szczegółów.*
*Jest to aktualizacja wyjaśnienia opublikowanego w Strażnicy z 15 marca 2006 roku, strony 10-12" (Strażnica czerwiec 2026 s 31).
Pozwolenie na magazynowanie i przetaczanie własnej krwi
W marcu 2026 roku członek Ciała Kierowniczego ogłosił, że odtąd Świadkowie Jehowy mogą przyjmować własną krew, którą wcześniej oddali na przechowanie. Podano to w audycji Sprawozdanie Ciała Kierowniczego nr 2/2026 (od 11 minuty):
Przez wiele lat nie pozwalano Świadkom Jehowy magazynować swojej krwi. Oto przykładowe fragmenty z lat 2000-2025:
„Jak Świadkowie Jehowy zapatrują się na zabiegi medyczne z wykorzystaniem krwi własnej pacjenta?
Kierując się zasadami biblijnymi, Świadkowie Jehowy nie oddają własnej krwi z zamiarem późniejszego jej przyjęcia” (Strażnica Nr 24, 2000 s. 30).
Patrz też: Strażnica Nr 20, 2000 s. 30-31; Nasza Służba Królestwa Nr 11, 2006 s. 3.
„Jako chrześcijanie nie oddajemy krwi ani nie przechowujemy jej z myślą o nadchodzącej operacji” (Zawsze bądź blisko Jehowy 2019).
Patrz też Trwajcie w miłości Bożej 2008 i wydanie Przygotowano do druku w czerwcu 2016 rokus. 77).
„Jednak w pewnych metodach leczenia wykorzystuje się krew własną pacjenta. Niektóre z nich – na przykład przechowywanie krwi pacjenta z myślą o nadchodzącej operacji – są dla chrześcijan nie do przyjęcia (Powtórzonego Prawa 15:23)” (Już zawsze ciesz się życiem! – interaktywny kurs biblijny 2021 i wydanie Przygotowano do druku w październiku 2025 roku, Dodatki 3).
[Ten ostatni fragment może zostać zmieniony, bo książka ta nadal jest studiowana przez Świadków Jehowy i ich zainteresowanych]
Nowa wytyczne dotyczące kontaktów z rodziną „która nie służy Jehowie”
W lutym 2026 roku opublikowano artykuł pt. Dbaj o dobre relacje z członkami rodziny, którzy nie służą Jehowie (s. 2).
Tematyka zaszokowała nawet wielu Świadków Jehowy, bo dotychczas raczej unikano kontaktów z ludźmi ze świata, nawet z rodziny. Była to strata czasu, który można przeznaczyć na głoszenie i na dodatek przebywanie w niewłaściwym towarzystwie. Prawdopodobnie podjęto tę decyzję, by chociaż wizerunkowo poprawić postrzeganie Świadków Jehowy przez ludzi ze świata i różne instytucje, głównie sądy. To będzie przydatne w sądach, gdy oskarża się ich o ostracyzm, unikanie, separowanie się od społeczeństwa i rodziny. W artykule tym jest kilka charakterystycznych fragmentów, w których zaleca się stosowanie pewnej taktyki, aby przy okazji pozyskać niewierzących:
„(…) jak współczucie pomaga nam okazywać zainteresowanie członkom rodziny, nawet jeśli nie są oni pozytywnie nastawieni do prawdy” (Strażnica luty 2026 s. 2).
„Jeśli pielęgnujemy podobne uczucia do członków swojej rodziny, będziemy zmotywowani, żeby dalej im pomagać. (…) Nawet jeśli członkowie naszej rodziny na razie nie są zainteresowani tym, w co wierzymy, powinniśmy być wobec nich cierpliwi i ‛nie przestawać czynić tego, co dobre’. Rozumiemy, że pokonanie głęboko zakorzenionych uprzedzeń i zbudowanie wiary wymaga czasu” (jw. s. 3).
„W takiej sytuacji dobrze będzie, jeśli pokażesz im, że chociaż służba jest dla ciebie bardzo ważna, to znajdujesz też czas na inne sprawy. Okazuj życzliwość i rozsądek. Nasze życzliwe słowa i czyny mogą sprawić, że członkowie rodziny zmienią do nas nastawienie” (jw. s. 3).
„Kiedy religia fałszywa zostanie zniszczona, nasi bliscy mogą sobie przypomnieć, że wcześniej im o tym mówiliśmy (Obj. 17:16). Może nawet przyłączą się do nas w wielbieniu Jehowy już po wybuchu wielkiego ucisku. A jeśli obecnie przechodzą jakieś trudności, róbmy, co możemy, żeby czuli nasze wsparcie. Kiedy zobaczą, że nasza miłość i życzliwość jest szczera, mogą być bardziej skłonni zainteresować się prawdą” (jw. s. 4).
„POKAZUJ IM, ŻE ICH KOCHASZ Chociaż jesteśmy zajęci w służbie dla Jehowy, nie chcielibyśmy, żeby nasi bliscy odnieśli wrażenie, że nie mamy dla nich czasu albo że już ich nie kochamy” (jw. s. 4-5).
[Zauważmy! Pokaż, że kochasz. Miłość się okazuje, a nie pokazuje. Czyżby miało to być tylko na pokaz?]
„Wyrażaj im miłość i utrzymuj z nimi kontakt. Pokazujemy bliskim, że ich kochamy, kiedy regularnie dajemy im znać, co u nas słychać. Na przykład moglibyśmy do nich zadzwonić albo wysłać im krótką wiadomość ze zdjęciami z wakacji, wycieczki albo spotkania z przyjaciółmi. Czasami do poprawy relacji wystarczy skromny prezent albo miły list. Takie drobne gesty będą świadczyć o naszej miłości” (jw. s. 5).
„Na przykład dobrze jest od czasu do czasu zaprosić bliskich na zebranie albo posiłek z naszymi współwyznawcami. Kiedy lepiej ich poznają, przekonają się, że Świadkowie to normalni, porządni ludzie” (jw. s. 6).
„Na przykład chociaż nie weźmiemy z nimi udziału w niebiblijnych uroczystościach i zwyczajach, to możemy ich odwiedzić, zjeść razem posiłek i dać im prezenty przy innej okazji” (jw. s. 6).
