Klucze królestwa

Autor: Włodzimierz Bednarski

Klucze królestwa

Towarzystwo Strażnica nie tylko głosi swoje nauki, ale i poucza innych oraz polemizuje z wykładnią Biblii różnych wyznań chrześcijańskich. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że samo zmienia od czasu do czasu swoją interpretację Pisma Świętego. Tak też jest w kwestii kluczy Piotrowych z Mt 16:19.

W tabeli przedstawimy jak w biblijnym słowniku Świadków Jehowy dokonano korekty dotyczącej ilości kluczy Piotra. Wcześniejsza nauka Towarzystwa Strażnica mówiła o dwóch, a w 1979 roku wprowadziło ono trzeci klucz. Wspomina tę zmianę np. Strażnica Nr 10, 1995 s. 24, która odwołuje się do Strażnicy Rok CI [1980] Nr 14 s. 1-14.

Oto porównanie tych samych tekstów z biblijnych słowników Towarzystwa Strażnica. Zacytujemy tu fragmenty z haseł ‘Piotr’ i ‘Klucz’:

Aid to Bible Understanding
1971
Insight on the Scriptures
1988
„Wnikliwe poznawanie Pism”
2006
Hasło ‘PETER’
„Again, on Pentecost, under guidance of holy spirit Peter acted as spokesman for the apostles and made use of the first of thekeys” given him by Jesus, thereby opening up the way for Jews to become members of the kingdom” (s. 1297);
Hasło ‘PETER’
„Again, on Pentecost, under guidance of holy spirit Peter acted as spokesman for the apostles and made use of the first of thekeys” given him by Jesus, thereby opening up the way for Jews to become members of the Kingdom” (t. II, s. 620);
Hasło ‘PIOTR’
Z kolei w dniu Pięćdziesiątnicy pod kierownictwem ducha świętego wystąpił jako rzecznik apostołów i posługując się pierwszym kluczem z ‘kluczy’ powierzonych mu przez Jezusa, otworzył Żydom drogę do wejścia w skład Królestwa” (t. II, s. 375);
„when Philip (the evangelizer) had aided and baptized a number of believers in Samaria, Peter and John traveled there to enable these believers to receive the holy spirit. Then the two apostles “went declaring the good news” to many Samaritan villages on their return to Jerusalem (Ac 8:5-25)” (s. 1298); „when Philip (the evangelizer) had aided and baptized a number of believers in Samaria, Peter and John traveled there to enable these believers to receive the holy spirit. There Peter used the secondkey of the kingdom.’ Then on their return to Jerusalem, the two apostles “went declaring the good news” to many Samaritan villages. (Ac 8:5-25)” (t. II, s. 620); „Filip pozyskał i ochrzcił grono wierzących z Samarii, a wtedy Piotr i Jan udali się tam, żeby umożliwić im otrzymanie ducha świętego. Piotr użył wtedy drugiego zkluczy królestwa’” (t. II, s. 375);
„From Joppa, Peter was guided to use the secondkey of the kingdom,’ traveling to Caesarea to preach to Cornelius and his relatives and friends, resulting in their becoming the first uncircumcised Gentile believers to receive the holy spirit as Kingdom heirs” (s. 1298). „From Joppa, Peter was guided to use the third ‘key of the kingdom,’ traveling to Caesarea to preach to Cornelius and his relatives and friends, resulting in their becoming the first uncircumcised Gentile believers to receive the holy spirit as Kingdom heirs” (t. II, s. 620). „Z Joppy został skierowany do Cezarei, gdzie użył trzeciego ‘klucza królestwa’, głosząc poganinowi Korneliuszowi oraz jego krewnym i przyjaciołom, którzy dzięki temu stali się pierwszymi nieobrzezanymi uczniami Chrystusa i otrzymali ducha świętego jako dziedzice Królestwa” (t. II, s. 375);
Hasło ‘PETER’
„Peter clearly did use divinely provided knowledge to help persons to ‘enter into the kingdom,’ notably on two occasions. One was on the day of Pentecost 33 C.E., (...) about 3,000 Jews (and Jewish converts) took the step that led to their becoming prospective members...” (s. 990);
Hasło ‘PETER’
„Peter clearly did use divinely provided knowledge to help persons to ‘enter into the kingdom,’ notably on three occasions. One was on the day of Pentecost 33 C.E., (...) about 3,000 Jews (and Jewish converts) took the step that led to their becoming prospective members...” (t. II, s. 148);
Hasło ‘PIOTR’
„Piotr korzystał z otrzymanej od Boga wiedzy, by pomagać innym ‘wejść do Królestwa’ W szczególny sposób uczynił to przy trzech okazjach. W dniu Pięćdziesiątnicy (...) 3000 Żydów i prozelitów usłuchało zachęty Piotra...” (t. I, s. 1103);
Brak tego fragmentu dotyczącego Samarytan; „On another occasion Peter and John were sent to the Samaritans, who had not received the holy spirit even though they had been baptized. However, the two apostles “prayed for them” and “went laying their hands upon them,” and they received holy spirit. - Ac 8:14-17” (t. II, s. 148); „Jakiś czas później Piotra i Jana posłano do Samarytan, którzy zostali ochrzczeni, ale jeszcze nie otrzymali ducha świętego. Kiedy jednak ci dwaj apostołowie ‘modlili się za nich’ i ‘wkładali na nich ręce’, również owi Samarytanie otrzymali ducha świętego (Dz 8:14-17)” (t. I, s. 1103);
„The second occasion of Peter’s being used in a special way to introduce persons into privileges as Kingdom heirs was when he was sent to the home of the Gentile Cornelius, an Italian centurion” (s. 990). „The third occasion of Peter’s being used in a special way to introduce persons into privileges as Kingdom heirs was when he was sent to the home of the Gentile Cornelius, an Italian centurion” (t. II, s. 148). Trzecia sytuacja, w której Piotr w szczególny sposób pomógł innym wejść do grona dziedziców Królestwa, miała związek z posłaniem go do domu poganina Korneliusza, italskiego setnika” (t. I, s. 1103).

Powyżej widzimy, że przed 1979 rokiem Samarytanie byli łączeni z Żydami i obejmował ich pierwszy klucz, a pogan drugi. Później Samarytanom przydzielono osobny tzn. drugi klucz, poganom trzeci, a Żydom zaś pierwszy. To dotyczy hasła słownikowego ‘Piotr’. Natomiast w haśle ‘Klucz’, w starszym słowniku, pominięto nawet Samarytan.

Ciekawe jest to, że przed 1979 rokiem Towarzystwo Strażnica wręcz zaprzeczało, że mogłyby być więcej niż dwa klucze. Przykładowo w artykule pt. „Czy obecnie Piotr jeszcze używa ‘kluczy Królestwa’?” jest rozdział zatytułowany ‘NIE POTRZEBA DALSZYCH KLUCZY’. W nim zaś padają między innymi takie słowa:

„Czy poza tamtymi kluczami istnieją jeszcze jakieś inne klucze? (...) Stąd potrzebne były tylko dwa klucze. Poza tym Piotr wcale nie miał już zastosowania dla dalszych kluczy, ponieważ drzwi stały się otworem dla Żydów, jak i dla pogan” (Strażnica Nr 16, 1967 s. 9);

„Chodziło więc o dwa klucze Królestwa, klucze do wiedzy o nim...” (Strażnica Nr 16, 1967 s. 8).

Mało tego Towarzystwo Strażnica dopuściło się prawdopodobnie jakiejś manipulacji związanej z kluczami. Dlaczego? Otóż Strażnica Nr 10, 1995 s. 24 podaje, że rzekomo Strażnica Rok CI [1980] Nr 14 s.1-14 objawiła nowość, że Piotr użył jednego z kluczy (drugi) w stosunku do Samarytan. Tymczasem jak widzieliśmy w tabeli już w starszym słowniku (z 1971 r.) Świadków Jehowy pisano o Samarytanach, podciągając ich pod Żydów, którzy skorzystali z pierwszego klucza Piotrowego.

Prócz tego książka Towarzystwa Strażnica pt. „Prawda was wyswobodzi” z 1946 roku podaje, że z pierwszego klucza skorzystał „ostatek Żydów i niektórzy Samarytanie” (s. 255).

Kolejne publikacje też wspominały Samarytan, jako korzystających z pierwszego klucza. Oto przykład:

„Przez pozostałe trzy i pół roku (...) zbór chrześcijański nadal składał się tylko z rodowitych Izraelitów, Samarytan i obrzezanych prozelitów żydowskich (...) Dla Żydów klucz do wiedzy i sposobności wstąpienia do Królestwa został użyty przez Piotra” (Strażnica Nr 16, 1967 s. 9). Por. Strażnica Nr 3, 1970 s. 7.

Co zatem było nowego w nauce Towarzystwa Strażnica od 1979 roku? Nowością stało się „rozmnożenie” ilości kluczy, a nie kwestia Samarytan. Te trzy klucze wprowadzono aby odróżnić się od chrześcijaństwa, które przedstawia czasem Piotra na obrazach czy figurach z dwoma symbolicznymi kluczami.

Innym powodem zmiany ilości kluczy mogły być też różne grupy badaczy Pisma Świętego, które powołując się na naukę C. T. Russella (zm. 1916), dawnego prezesa Towarzystwa Strażnica, uczą nadal o dwóch kluczach Piotrowych. Ta wykładnia przedstawiona jest w dwóch jego książkach: „Nowe Stworzenie” 1919 s. 264-265; „Pojednanie pomiędzy Bogiem i człowiekiem” 1920 s. 245-246.

Jak widzimy, ponieważ Towarzystwo Strażnica lubi być oryginalne w swych pouczeniach, więc i tę swoją pierwotną naukę zmieniło.

W związku z tak ścisłym określaniem przez Towarzystwo Strażnica ilości symbolicznych kluczy można by zapytać, skąd wie ono, że było ich trzy (wcześniej dwa)? Przecież Biblia nie określa ich liczby.

Gdy przykładowo ktoś mówi, że było „trzech” mędrców ze Wschodu, bo są wymienione trzy dary (Mt 2:11), to Świadkowie Jehowy zaraz protestują, mówiąc że Pismo Święte nie podaje ilu ich było. Natomiast w sprawie kluczy Towarzystwo Strażnica definiuje ich ilość i na dodatek później koryguje swe wyliczenie.

Można by też zapytać, dlaczego w nauce Świadków Jehowy trzeci klucz dotyczy całości pogan, a nie np. tylko Rzymian, bo Korneliusz był tej narodowości. Dlaczego nie zastosować kolejnych kluczy do różnych narodów wymienionych w 1P 1:1, skoro Samarytan oddziela się od innych nacji. Przecież Mt 28:19 mówi o „wszystkich narodach”, a Mk 16:15 o „wszelkim stworzeniu”. A co z tubylcami Babilonu, do którego według Świadków Jehowy poszedł Piotr?

Dziwne że słownik Świadków Jehowy, sugeruje, czy nawet twierdzi, że „klucze Królestwa” (Mt 16:19) są kluczami wiedzy o Królestwie. Przecież Biblia wyraźnie odróżnia „klucze Królestwa” od „kluczy poznania” (Łk 11:52). Prócz tego oryginał grecki ma w Łk 11:52 klucz w liczbie pojedynczej, a w Mt 16:19 w liczbie mnogiej.

W Biblii klucze często są symbolem władzy np. Iz 22:20-22, Ap 1:18, 3:7, 20:1 por. 9:1, Syr 42:6. Takie jest znaczenie kluczy Piotrowych, które są nie tylko kluczami poznania, ale i „kluczami Królestwa Niebieskiego” (Mt 16:19), co potwierdza nadanie mu władzy związywania i rozwiązywania.

Słownik Towarzystwa Strażnica nawet zdaje się potwierdzać, że Biblia mówi o kluczu jako symbolu władzy:

„W sensie przenośnym ‘klucz’ oznacza w Biblii pewną miarę władzy” („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. I, s. 1102).

W innej swej publikacji, o dziwo, Towarzystwo Strażnica nawet napisało:

„W Biblii słowo ‘klucz’ symbolizuje autorytet lub władzę (porównaj Mateusza 16:19)” („Proroctwo Izajasza światłem dla całej ludzkości” 2000 t. I, s. 240).

Zastanawiające jest więc to, że Świadkowie Jehowy w swym słowniku nie akcentują tego znaczenia kluczy z Mt 16:19, a tylko wskazują na „klucze wiedzy” o Królestwie.

Należy też zauważyć, że Towarzystwo Strażnica unika określenia dlaczego właśnie Piotr i tylko on otrzymał klucze Królestwa Niebieskiego, a nie żaden inny z Apostołów. Dla nas jest to oznaka jego prymatu.

Oto jak dalecy są pisarze wczesnochrześcijańscy od interpretacji kluczy Piotrowych w wykonaniu Towarzystwa Strażnica:

Klemens Aleksandryjski (ur. 150) - „‘Ci więc, którzy zajmują się bezbożnymi naukami oraz innych jeszcze do nich wiodą, a także nie posługują się słowem - Bożym - w sposób właściwy, lecz w błędny’, ani sami nie wejdą do Królestwa Niebieskiego, ani też nie pozwolą innym, których świadomie wprowadzili w błąd, uzyskać prawdy. Ale nie posiadają właściwego klucza do wejścia, lecz klucz fałszywy, zwany w codziennym języku wytrychem, przy pomocy którego nie otwierają oni na rozcież głównych drzwi (to droga, którędy my wchodzimy przez przekaz Pana), ale mogą nim odmykać tylko boczne drzwi i po kryjomu podkopują się pod mur Kościoła, omijając prawdę, i stają się misteryjnymi przewodnikami duchowymi ludzi bezbożnych. Bo nie wymaga długich wyjaśnień to, że zorganizowali ludzkie zgromadzenie, młodsze od Kościoła powszechnego. Nauczycielska działalność Pana podczas Jego pobytu na ziemi zaczyna się za cesarza Augusta i Tyberiusza oraz zamyka się podczas panowania tego ostatniego. Działalność zaś Jego apostołów aż do publicznej służby Bożej świętego Pawła zamyka się za Nerona. Dopiero gdzieś za czasów cesarza Hadriana wystąpili twórcy herezji i przetrwali aż do czasów Antonina Starszego, jak na przykład Bazylides, jeśli wymienia on jako swego nauczyciela Glaukiasa, który, jak się chwalą sami bazylidianie, był tłumaczem Piotra (...) Jeśli zaś chodzi o Marcjona, to był on współcześnie z nimi oraz obcował z nimi jako starszy człowiek z młodszymi. Po nim Szymon słuchał przez krótki czas Piotra. W tym stanie rzeczy jasne jest, że te herezje, później powstałe, i jeszcze inne, młodsze chronologicznie od tamtych, są nowinkami i fałszerstwami w stosunku do najstarszego i najbardziej autentycznego Kościoła” („Kobierce” VII:106,1-107,2).

Tertulian (ur. 155) - „Bo nawet jeśli uważasz, że niebo jest zamknięte, to pamiętaj, klucze do niego Pan powierzył Piotrowi a przez niego Kościołowi” („Lekarstwo na ukłucie skorpiona” 10);

„Czy nie pouczył o wszystkim Piotra, nazwanego opoką zaplanowanego Kościoła, któremu oddał klucze Królestwa Niebieskiego i przekazał władzę rozwiązywania i związywania tak w niebie jak i na ziemi?” („Preskrypcja przeciw heretykom” 22).

Orygenes (ur. 185) - „Ale chociaż Jezus dał Piotrowi i tym, co trzy razy upomnieli braci, wspólne polecenie, to jednak, ponieważ trzeba było, aby Piotr miał jakieś wyróżniające go spośród nich zadanie, osobno polecił Piotrowi: Tobie dam klucze królestwa niebios, ‘cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebiosach, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebiosach’ (Mt 16:19), wcześniej niż zapowiedział tamtym: Wszystko, co zwiążecie na ziemi itd. Zresztą jeśli starannie zastanowimy się nad tekstem ewangelicznym, to również w tym, co wydaje się wspólne dla Piotra i tych, którzy trzy razy upomnieli braci, możemy odkryć wielką różnicę i wyższość polecenia danego Piotrowi nad poleceniem, jakie otrzymali inni. Nie jest to bowiem mała różnica, że Piotr otrzymał klucze nie jednego nieba, lecz wielu niebios, aby cokolwiek zwiąże na ziemi, było związane nie w jednym [tylko] niebie, lecz we wszystkich niebiosach [i co rozwiąże na ziemi, było rozwiązane nie tylko w jednym niebie, lecz we wszystkich niebiosach]; tymczasem do wielu, którzy wiążą na ziemi i rozwiązują na ziemi, [tak powiedziano], aby wiązali i rozwiązywali nie w niebiosach, jak polecono Piotrowi, lecz w jednym niebie. Ich moc bowiem nie sięga tak daleko, jak moc Piotra, aby mogli wiązać lub rozwiązywać we wszystkich niebiosach” („Komentarz do Ewangelii według Mateusza” XIII:31).

Cyprian (ur. 200) - „Pan nasz, którego nakazów winniśmy się lękać i przestrzegać, mówiąc w swej ewangelii o godności biskupa i ustroju swego Kościoła, oświadcza i mówi do Piotra: ‘Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotrem, na tej opoce zbuduję Kościół mój i bramy piekielne nie zwyciężą go. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego, a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiesiech, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebiesiech’ [Mt 16:18]. Wprawdzie zmieniają się czasy i sprawujący urzędy, ale trwa nieustannie ustanawianie biskupów i zarząd Kościoła tak, że Kościół opiera się na biskupach i wszystkie sprawy kościelne przez tych zwierzchników są załatwiane” (List 33:1).

„Pan woła, aby, kto jest spragniony, przyszedł i pił ze strumieni żywej wody, która z Jego ciała wypłynęła [por. J 7:37]. Do kogo spragniony ma się udać? Czy do heretyków, którzy wcale nie mają źródła i strumienia żywej wody, czy też do Kościoła, który jest jeden i głosem Pana został zbudowany na jednym, który i Jego klucze od Niego otrzymał? Tylko Kościół ma i posiada całą władzę swego Oblubieńca i Pana” (List 73:11).

Zaznaczamy też, że inne wątpliwości związane z prymatem Piotra, przedstawiane przez Świadków Jehowy w pozostałych publikacjach i odpowiedzi na nie, omówiliśmy w rozdziale „Prymat świętego Piotra” w książce pt. „W obronie wiary. Pismo Święte a nauka Świadków Jehowy, innych sekt i wyznań niekatolickich” (patrz www.trinitarians.info lub www.piotrandryszczak.pl). Tu zajęliśmy się tylko tymi zarzutami, które przedstawia omawiany słownik.

Chciałbym też podziękować za pomoc w weryfikacji tekstów źródłowych szczególnie J. Romanowskiemu z Warszawy i innej życzliwej mi osobie.

Teksty pisarzy wczesnochrześcijańskich cytowane według:

„Św. Cyprian. Pisma I. Traktaty” tłum. Ks. dr J. Czuj, Poznań 1937;

„Św. Cyprian. Listy” tłum. O. W. Szołdrski CSsR, Warszawa 1969;

„Klemens Aleksandryjski Kobierce” tłum. J. Niemirska-Pliszczyńska, Warszawa 1994;

„Ojcowie Apostolscy” z serii ‘Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy’ Tom XLV, tłum. A. Świderkówna, Warszawa 1990;

„Tertulian. Wybór Pism” ks. W. Myszor, o. E. Stanula, ks. W. Kania, Warszawa 1970;

„Tertulian. Wybór Pism II” ks. W. Myszor, o. E. Stanula, ks. A. C. Guryn, ks. K. Obrycki, Warszawa 1983;

„Tertulian. Przeciw Marcjonowi” tłum. o. S. Ryzner CSsR, Warszawa 1994.

Komentarz do Ewangelii św. Jana, Orygenes” przekł. S. Kalinkowski, Warszawa 1981;

Komentarz do Ewangelii według Mateusza, Orygenes” przekł. K. Augustyniak, Kraków 1998;

Komentarz do Ewangelii według Mateusza, Orygenes” przekł. K. Augustyniak, Kraków 2002;

Homilie o Księgach Rodzaju, Wyjścia, Kapłańskiej, Orygenes” przekł. S. Kalinkowski, Warszawa 1984;

„Apokryfy Nowego Testamentu. Listy i Apokalipsy Chrześcijańskie” pod red. ks. M. Starowieyskiego, Kraków 2001.


Powrót do strony głównej
Powrót początku artykułu
facebook
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007-2024