Józef Flawiusz i święta Księga

"Historia potwierdza odczytywanie w synagogach tekstu Księgi Barucha w Dniu Przebłagania jeszcze w IV w. po Chr., a wcześniej też czytano księgi: 1Mch, Tb i Jdt. Do X w. pisarze palestyńscy przytaczają fragmenty Księgi Syracha, cytując ją jako Księgę Św. (patrz Wstęp do Syr w BT). W Qumran znaleziono fragmenty ksiąg deuterokanonicznych, z których w I w. po Chr. korzystało stronnictwo żydowskie esseńczyków. Tekst 1Mch i fragmenty deuterokanoniczne Est cytuje J. Flawiusz (zm. 103), historyk żydowski, który pisze, że korzysta tylko z Ksiąg Św. („Przeciw Apionowi” 1:1, „Dawne Dzieje Izraela” 10:1,4 i 12-13), choć gdzie indziej mówi, że u Żydów palestyńskich jest kanon bez ksiąg deuterokanonicznych. Nie jest prawdą to, co podaje „Całe Pismo jest natchnione...” (s. 302): „Józef Flawiusz wskazuje więc, że kanon Pism Hebrajskich został ustalony na długo przed I wiekiem n.e.”. Pismo Flawiusza („Przeciw Apionowi”), na które powołują się ŚJ, pochodzi z około 100 r. po Chr. (co ŚJ potwierdzają w swoim słowniku „Wnikliwe poznawanie Pism” t. 1, s. 1067), a więc z czasu, gdy Żydzi palestyńscy ustalili wcześniej (ok. 90 r.) swój kanon (patrz pkt 31.1.2). Prócz tego z fragmentu „Przeciw Apionowi”, który cytują ŚJ, nie wynika, że Flawiusz mówił o wiekach minionych, lecz raczej o czasie sobie współczesnym i dotyczył Żydów, a nie chrześcijan. Mało tego, ŚJ sami piszą, że Flawiusz był faryzeuszem, a oni odrzucali Księgi deuterokanoniczne i NT oraz Jezusa, więc nie był on osobą niezależną w sprawie kanonu ST: „Weźmy na przykład pod uwagę świadectwo żydowskiego historyka Józefa Flawiusza. Był on faryzeuszem i żył w I wieku n.e.” (Strażnica Nr 12, 2003 s. 5)." (str.371)