Dlaczego w niektórych przekładach nie ma w Dziejach Apostolskich wersetu
Dz 8, 37?

Autor: Piotr Andryszczak, dodano: 2023-09-29

Na jednym z portali społecznościowych spotkałem się z zarzutem dot. chrztu dzieci, że Kościół w Biblii Tysiąclecia usunął w Dziejach Apostolskich werset 37 (Dz 8, 37), ponieważ ten werset rzekomo potwierdza, iż chrzest niemowląt jest niebiblijny. Najpierw trzeba uwierzyć, a potem dopiero przyjąć chrzest. Zobaczmy:

Dz 8, 36-38

Dlaczego nie ma wersetu 37 możemy przeczytać w przypisie:

Inny katolicki przekład Pisma Świętego, również pisze o tym, dlaczego nie ma wersetu 37:

Dz 8, 36-38

(za zgodą wydawcy) Vocatio

Kod gram.

Dz 8, 37

Zobaczmy jeszcze przypis:

Niektóre starsze rękopisy greckie mają ten werset. Za Wulgatą poszedł też. ks. Eugeniusz Dąbrowski:

Dz 8, 36-38

oraz przekład z 2023 roku:

Dz 8, 36-38

Nie jest więc prawdą, iż rzekomo usunięty werset 37 dotyczył ukrycia go ze względu na chrzest niemowląt. Widać, że nikomu do głowy nie przyszło, aby ten tekst usuwać ze względu na chrzest dzieci. Jeśli dworzanin wierzy, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym i przyjął chrzest, to podobnie jest z wierzącymi rodzicami, którzy przynoszą swoje dzieci, aby przez chrzest włączyć swoje pociechy do wspólnoty, jaką jest Kościół. Argument, że niemowlę nie jest świadome swego istnienia, nie jest prawdziwy, bo nawet niemowlęta na swój sposób chwalą Pana Boga:

Ps 8, 3

Mt 21, 15-16

Chrzest włącza człowieka do Ciała Chrystusa, którym jest Kościół Święty (1Kor 12, 13). Chrzest jest "powtórnym narodzeniem" do życia w łasce Bożej (J 3, 7). Bez chrztu nie można oczekiwać zbawienia (J 3, 5). Przez chrzest Bóg odpuszcza nam grzechy (Dz 2, 38). Stajemy się wówczas uczestnikami Bożej natury: "Wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni, przyoblekliście się w Chrystusa" (Gal 3, 27).

W Nowym Testamencie wielokrotnie czytamy o chrzcie, jakiego udzielali uczniowie Jezusa (np. Dz 2, 41; 18, 8). Chrzcili oni dorosłych ludzi. Wynikało to z faktu, że chrześcijaństwo stawiało wówczas dopiero pierwsze kroki, a nauka apostołów kierowana była do tych, którzy mogli stanowić sami o sobie w podejmowaniu decyzji co do swego wyznania. Jest bowiem zrozumiałe, że aby ochrzcić dziecko lub niemowlę potrzebna była wiara i zgoda rodziców, którzy również winni być wpierw ochrzczeni. Chrzest małych dzieci mógł się rozwinąć dopiero w drugim pokoleniu chrześcijan. Ale już w czasach apostolskich stosowano chrzest całych domów. Tak właśnie wraz z całym domem została ochrzczona Lidia (Dz 16, 15). Czytamy też, że strażnik więzienia w Filippi został ochrzczony z całym domem (Dz 16, 33). Podobnie św. Paweł ochrzcił cały dom Stefanasa (1Kor 1, 16). Wyrażenie "cały dom" oznacza wszystkich domowników: całą rodzinę i służbę, także małe dzieci i niemowlęta.

Zobacz więcej: